Tag Archives: Indian history

A country without a memory

Source : Times of India

By Shantanu Bhagwat

On Facebook last week a reader, in response to my recent series on the Tajasked, “Kyun gadhe murde ukhadane main time waste kar rahe ho…?”.  That comment set me thinking. The phrase “Gadhe Murde” had hit the nail on the head. It summarised the way most Indians feel about history. “History is boring; It merely digs up the past; It is unnecessary; It serves little purpose”. No wonder, few Indians have a strong sense of history. And the more “educated” you are, the less acquainted you are likely to be, not just with history but also the rich traditions of the past.  One of the most common refrain in my discussions with youngsters is, We are not interested in what happened in the past. We want to focus on the future!”. Unsurprisingly, History is one of the least popular subject in our colleges and universities. Anyone who claims to have a genuine interest in history is seen as pretentious and boring; sometimes both.

Does history really matter? It apparently has little relevance in our daily life. You may struggle in the real-world if you have not studied elementary maths but a lack of awareness about history is unlikely to hold you back in most careers. But matter it does. A lot actually.  It matters because of the glimpses it offers of a heritage and a culture. It matters because it helps us understand the evolution of societies, of communities and nations. It matters because it helps us realise the mistakes – and learn from them. It matters because it helps us prepare for the future.

Unfamiliarity with history can lead to not just ignorance but a deeply flawed and embarrassing view of the past, often marked by self-loathing. It can also manifest in a scornful disdain of traditions and heritage. The utter devaluation of an age-old language Sanskrit – a language that was almost chosen to be the national language but lost by a single vote – is symptomatic of this disdain of the past and of history. An immensely valuable link to our past, the language of the Itihas-s and Purana-s, is no longer easily accessible, thanks to a deep distrust of the past. The effects of utter lack of understanding of the historical past & the scornful disdain it induces, can be debilitating – especially when they manifest themselves in our leaders.  India’s first Prime Minister is a case in point. As the redoubtable Arun Shourie wrote, “Pandit Nehru is the most vivid example of the type. He was the truest of nationalists. His sacrifices for our independence compare with those of anyone else. But he had little acquaintance with our tradition –  his descriptions of it, even when they seek to laud it, do not go deeper than the superficial cliche: one has only to read his account of even a relatively straightforward text such as the Gita alongside that of Sri Aurobindo or Gandhiji or Vinoba to see the chasm”.  

History matters. More than you think. And while historical narratives can be distorted to imbibe a sense of false pride among people (remember the false narrative of “Aryans” and the misappropriation of the Swastika  by the Nazis in the 20th century?), they can equally be twisted to make a community feel wretched & worthless. As amateur historian Dr Prodosh Aich has written in his book, “Lies with Long Legs”, “We are, what we know. And we only know what we have been told“.

History matters because it is evocative. It can inspire powerful emotions and trigger events that can have profound and lasting impact. Both the “World Wars” had their roots in history. The most dreaded terrorist group in the world today, the Islamic State draws its inspiration from history.  Numerous geo-political flashpoints in the world have their seeds in history.  History shapes our world-view and how we interpret and react to contemporary events. No wonder the “teaching of history” is often a subject of controversy.

History can be a powerful nourishment to help establish the identity – of a community, a society and a nation. Indeed, a deep understanding and awareness of history, is key to maintaining a sense of identity. Without such a collective memory, a society is “..as rootless and adrift as an individual with amnesia“.  This sense of “being adrift” is beautifully captured by VS Naipaul in this haunting passage:

At dinner that evening, high up in one of those towers, a journalist touched the subject of identity. “Indian” was a word that was now without meaning, he said. He himself, he was in his thirties, of the post-Independence generation, no longer knew who he was. He no longer knew the Hindu gods. His grandmother, visiting Khajuraho or some other famous temple, would immediately be in tune with what she saw; she wouldn’t need to be told about the significance of the carvings. He was like a tourist; he saw only an architectural monument. He had lost the key to a whole world of belief and feeling, and was cut off from his past.

The past matters. History matters. “Gadhe Murde” matter. It is important to resurrect these ghosts.  Remember Santayana? “A country without a memory is a country of madmen


Ramayana and Mahabharata – History and not myths

The new chairman of ICHR argues that faith and reason can go hand in hand in the writing of history.



The media describes him as an RSS man and the author of the Mahabharata Project, but very little is known about the mild-mannered historian from Telangana in academic circles.Yellapragada Sudershan Rao, the new chairman of the Indian Council of Historical Research (ICHR), describes himself as a colonial historian and argues that faith and reason can go hand in hand in the writing of history.

You have lashed out against Marxist historians and their interpretation of history. Why is the writing of history a Right vs Left debate?

I think it is time to think about India’s history from an Indian perspective. For the last 60 years, our writing and understanding of history has been influenced by the West. Indian research has been far too dependent on the West to write its own history. We are dependent on their translations and interpretation. And, these are my personal views, history writing in India is Euro-centric and imperialistic. The ICHR, I understand, is in the process of acquiring digital records from centres of history in the US and Europe. This will not only give us access to our own records but will also aid us in writing history from our perspective.

You have been appointed by the BJP government. Don’t you think institutions such as the ICHR should be free of politics?

The MoU (memorandum of understanding) prepared by the founding fathers of ICHR gave the powers to the government to appoint heads of social and historical institutes. I have no qualms in admitting that these appointments are political. Have previous heads of social institutes been questioned about their appointments? Why are these questions asked only about me? The government has been formed by a democratic process. It has been elected by the people. To question that is to question democracy itself. Unlike other social institutes, the ICHR attracts a lot of attention because history is an important subject. But history belongs to the people. We have not shown or written a comprehensive history of India to the people of India. History is by the people, for the people and of the people.

You are the author of the Mahabharata project? What is the project about?

There is a certain view that the Mahabharata or the Ramayana are myths. I don’t see them as myths because they were written at a certain point of time in history. They are important sources of information in the way we write history. What we write today may become an important source of information for the fut­ure in the future. When analysed, of course, they could be declared to be true or false. History is not static. It belongs to the people, it’s made by the people. Similarly, the Ram­ayana is true for people…it’s in the collective memory of generations of Indians. We can’t say the Ramayana or the Mahabharata are myths. Myths are from a western perspective.

What does that mean?

For us, the Ramayana and the Mahabharata are true accounts of the periods in which they were written.

But shouldn’t the writing of history be rooted in historical evidence and research?

Western schools of thought look at material evidence of history. We can’t produce material evidence for everything. India is a continuing civilisation. To look for evidence would mean digging right though the hearts of villages and displacing people. We only have to look at the people to figure out the similarities in their lives and the depiction in the Ramayana and the Mahabharata. For instance, the Ramayana mentions that Rama had travelled to Bhad­ra­chalam (in Andhra Pradesh). A look at the people and the fact that his having lived there for a while is in the collective memory of the people cannot be discounted in the search for material evidence. In continuing civilisations such as ours, the writing of history cannot depend only on archaeological evidence. We have to depend on folklore too.

Are you for correcting the writing of history?

I won’t put it that way. But real history has to come through. I am a follower of truth. The ICHR should encourage research about India and Greater India—from Southeast Asia all the way to Afghanistan, Iraq and Iran. There is enough archaeological evidence to show the connect of our civilisation there.

What is your view on Ayodhya?

Is it not a fact that mosques as structures came to be in India in 1000 AD? Is it not a fact that the mosque was built by a lieutenant of Babur? A historian can only enlighten people on the facts of history. Historians can at best say evidence of earlier remains of a Hindu structure are there. Conflicting views are created by political leaders. If Ayodhya is not the place of Ram, where did he live? Looking at the present structures in Ayodhya, we can see people still living the way that finds a mention in the Ramayana. Historians can only give their opinion to enlighten people.

Doesn’t correcting history pose a problem? Why only cast it in the context of two communities? How about Dalits and untouchability?

The question of untouchability is relatively recent, as recent as 3,000 years. And it has its basis in the economy. It was not based on social status. Did we hear of untouchability before this period of 3,000 years? Let me give you an example. Sage Vishwamitra went to a Dalit hut and asked for dog’s meat as he was hungry. The Ramayana and Mahabharata are replete with instances of different castes, did we find a mention of untouchability there?

As a historian, are you trying to give a religious interpretation to history?

I am a Hindu and a Brahmin. To be a Hindu isn’t a religion. In my personal practices, I can adopt religious practices of the community to which I belong—as a Shaivite or a Vaishnavite. But that is not what being a Hindu is about. Reli­gi­ons are recent manifestations. I feel the­re’s only Sanatana Dharma. There was no conflict between communities or on religious lines as there was only one sanatana dharma. Now there are several reasons for conflict to take place. Besides, Muslims are the only ones who have retained their distinct culture. Can Christians or Muslims say all religions are one? A Hindu can say that. There was no conflict when there was sanatana dharma, Conflict or contests came about when temples were destroyed and mosques built on the sites in medieval times.

Didn’t Hindus destroy Buddhist monuments?

I agree. But Buddhism was on the wane then, in decline. But were thousands of people killed as they were in the raids to the Somnath temple? I won’t use the word corrections here. But the real history has to come up

టిప్పు యొక్క స్వీయ ప్రకటనలు

-సి. నందగోపాల్ మీనన్

(బొంబాయి మలయాలీ సమాజము యొక్క కార్యదర్శి)

“నన్ను ప్రేమిస్తున్నట్టయితే నా బలహీనతలను కూడా అప్పుడప్పుడు సహించలేవా?””ఈ వాక్యం టిప్పు సుల్తాన్ అతని మంత్రి గణం లో ఒకరైన మీర్ సాదిక్ తో అన్నరుట. The Sword of Tipu Sultan అనే వివాదాస్పద నవలలో రచయిత భగవాన్ S. గిద్వాని కల్పించిన వాక్యమిది.

sword of tipu sultan Tipu_sword

దురద్రుశ్టవసాత్తు టిప్పుసుల్తాన్ జీవిత విశేషాలు బ్రిటీష్ వారు పొందు పరిచినవే అవడం వలన, మరియు ‘విభజించి పాలించు’ అన్న సూత్రముతో పాలించినవారు కాబట్టి, వాటిని నమ్మి అధారపడడం కుదరదు అని అన్ని స్తరాల నవ చరిత్రకారులు, నవలా రచయితలు భావిస్తునారు. కాని అదే సమయం లో 1791-92 మరియు 1798 మధ్య కాలంలో శ్రీమద్ పరమహంస పరివ్రాజకాచార్యులు శృంగేరి మఠ శంకరాచార్య మరియు టిప్పుసుల్తాన్ మధ్య నడిచిన ఉత్తర-ప్రత్యుత్తరాల ఆధారంగా టిప్పు సుల్తాన్ లౌకికవాదానికి తార్కాణం అని మరియు హిందూ మత పెద్దలను, పీఠాధిపతులను, దేవాలయాలను గౌరవించేవాడని, ఆదరించేవాడు అనే వాదన సలిపేవారు. టిప్పుసుల్తాన్ మతాలకి అతీతంగా అలోచన చేసి దేశ రక్షణే లక్ష్యంగా భావించి బ్రిటీష్ వారితో పోరాడిన మొదటి జాతీయవాది అని కూడా అంగీకరిస్తారు.

కానీ టిప్పు సుల్తాన్ తన కింద అధికారులకు, ముఖ్యంగా ప్రముఖ సేనాధిపతులకు, కోట అధికారులకు, సామంతులకు, మంత్రాంగ సంబంధిత, వ్యాపార సంబంధిత కర్తలకు వ్రాసిన లేఖలు మరియు తను జారీ చేసిన ఆజ్ఞలను చదివినట్లయితే ఈ వాదనలు పటాపంచలయిపోతాయి.

విలియం కిర్క్ పాట్రిక్ 1811లో ఈ లేఖలను సంకలనం చేసి Selected Letters of Tipoo Sultan అనే పుస్తకాన్ని ప్రచురించాడు. అందులో ఈ విధంగా వ్రాసాడు: “టిప్పు తన అభిమతమే న్యాయము, చట్టము అనియు, దానికి ఎదురుప్రశ్న వేసే ధైర్యము ఏ బానిసలోనూ లేదని గట్టిగా నమ్మేవాడు. మనము తనని గురించి ఊహించే రీతికి భిన్నంగా భిన్న ప్రమాణాలతో తను ప్రజల మనోభావాలను గణనచేసేవాడని చెప్పవచ్చు. ఎందుకంటే తను చేసిన, కావించిన అకృత్యాలను, హత్యలను, నమ్మకద్రోహాలను మనకు నేరాలుగా తోచినా తనకు మాత్రము అవి గొప్పవిగా అనిపించేవి.

 గొప్ప విజయం

కిర్క్ పాట్రిక్ ఇంకా ఇలా వ్రాసారు: “కాఫీర్ లతో గానీ తన సత్యమైన మతము యొక్క శత్రువులతో విశ్వాస-ఘాతకము చేసినా తప్పులేదని తను కురాన్ నుండి నేర్చుకున్నాడు. అందువలననే తనని ఎదురించిన, సహకరించకపోయిన వారిని అందరినీ కలుపుకుంటూ నడవవచ్చు అన్న విషయము అంత కష్టము కాదని తెలిసినా తన మతం, మరియు తన ఆర్భాటం కోసమని అలా ప్రవర్తించేవాడు.”

టిప్పు స్వయంగా బుద్రూజ్ జుమాన్ ఖాన్ కి 1790 జనవరి 19న పంపిన లేఖ చదివినట్లయితే పై విషయం సబబేనని స్పష్టమవుతింది. అందులో ఇలా ఉంది: “ఈ మధ్యన మలబారులో నేను సాధించిన ఘన విజయం గురించి మరియు అక్కడ నాలుగు లక్షలకు పైగా హిందువులను ఇస్లాం కు మత -మార్పిడి జరిగిన విషయం గురించి తెలుసు కదా? నేను త్వరలో ఆ శపించబడ్డ రామన్ నాయర్ (తిరువంకోరు రాజా రామ వర్మ) పై దాడికి కృతనిశ్చయమ్ తో ఉన్నాను. తనని, తన ప్రజలను ఇస్లాం కు త్వరలో మార్చబోతున్నానన్న అత్యానందంలో ఇక శ్రీరంగపట్నం కి తిరిగి వెళ్ళనక్ఖరలేదని నిశ్చయించుకున్నాను.” (K.M. పాణికర్, భాషా పోషిణి, ఆగస్టు 1923)

ఫిబ్రవరి 13, 1790 న బుద్రూజ్ జుమాన్ ఖాన్ కి టిప్పు ఈ విధంగా వ్రాసాడు: “నీవు యాదాస్తులను జతపరుస్తూ పంపిన రెండు లేఖలూ అందాయి. అక్కడి నూట పుప్పై అయిదు మందికి సున్తీ చేయించి, అందులో పదకొండు మంది చిన్నవయస్కులను ఉసూద్ ఇల్హ్యే బంద్ లో చేర్చి, మిగతా తోమ్భైనలుగురు మందిని అహ్మదీ గణం లో చేర్చి, వీరందరినీ నుగుర్ కిలాద్దర్ కింద ఉంచి సరయిన పనిచేసావు.” (Selected Letters of Tipoo Sultan)

జనవరి 18, 1790న సయ్యద్ అబ్దుల్ దులై కి టిప్పు వ్రాస్తూ ఈ విధంగా పేర్కొన్నాడు: “మహమ్మద్ ప్రవక్త మరియు అల్లాహ్ దయవలన సురుమారుగా కాలికట్ లోని హిందువులందరూ ఇస్లామ్ కి మార్చబడ్డారు. కోచిన్ రాష్ట్ర సరిహద్దుల్లో మాత్రమూ ఇంకా కొందరు హిందువులుగా మిగిలిపోయారు. వారందరిని కూడా త్వరలోనే మార్చెయ్యాలని కృతనిశ్చయుడినిగా ఉన్నాను. ఇది జిహాద్ గా భావిస్తూ ఉన్నాను.” (K.M. పాణికర్, భాషా పోషిణి, ఆగస్టు 1923)

అవే బోలెడు చెబుతాయి

1793 లో లండన్లో మేజర్ అలెక్స్ డిరొమ్ ప్రచురించిన మూడవ మైసూర్ యుద్ధము యొక్క పూర్తీ వివరాలలో టిప్పు సుల్తాన్ రాజ ముద్ర పై లిఖిత వచనపు అనువాదము ఇలా వ్రాయబడి ఉంది:

“నేను నిజమయిన మతము (ఇస్లాం) యొక్క దూతను.

“నేను నిజమయిన మతము యొక్క ఆజ్ఞలను మీముందుకు తెచ్చాను.

ఆక్రమణ, దాడులు మరియు రాజ హైదర్ ను రక్షించడం లోనే సుల్తాన్ గా నా వెల్లువ. సూర్యుడు, మరియు చంద్రుడు కింద ఉన్న యావత్ జగత్తు నా సంతకం ఆధారమే.”

ఈ లేఖలు, రాజ ముద్ర తన మనస్సులోని ఉద్దేశ్యాన్ని తెలుపుతాయి, ఎవడయితే దక్షిణ భారతం మరియు ఆగ్నేయ మహారాష్ట్రను ఒక దశాబ్ద కాలం పాటు అంతటా తిరుగుతూ, ప్రజను భయంకరమైన క్షోభకు గురిచేస్తూ వచ్చాడు. కేవలం ‘హిందువులు ఆంగ్లేయులకు సహకరిస్తున్నారన్న’నెపం తోనే అతను ఈ విధంగా ప్రవర్తించేడు అని చెప్పలేము.

‘ఆంగ్లేయులతో పోరాడాడు కనుక టిప్పు కూడా దేశభక్తుడే’ అనే కొంతమంది లౌకిక-వాద చారిత్రకుల వాదనకు పై ఉదాహరణలవలన బలం సరిపోదు. ఫ్రెంచ్ వారిని భారతదేశం పై దాడికి ఆహ్వానించినందువలన టిప్పు సుల్తాన్ దేశద్రోహి అని ప్రముఖ చారిత్రవేత్త Dr. I.M. ముత్తన్న Tipu Sultan X-Rayed అనే పుస్తకంలో పేర్కొన్నారు. పెర్షియన్ ఫైల్ ఆఫ్ రికార్డ్స్ లో నాలుగవ విషయంగా జతపరచబడిన టిప్పు సుల్తాన్ ఏప్రిల్ 21, 1797 న వ్రాసిన లేఖ ఆ పుస్తకం లో ఇలా ముద్రించబడి ఉంది:

“నాగరిక ప్రతినిధులారా,

“నేను మీకు నా స్నేహాన్ని లేఖ రూపంలో ప్రకటీకరించినప్పటినుండి, మీకు నిరాశ కలిగించని విధంగా మా వార్తాహరులు ఈ కింది సమాచారాన్ని సేకరించారు:

“ఆంగ్లేయుల సహకారి అయిన ముఘలాయుల ముఖ్యుడు అయిన నిజామ్ తన వృధ్ధాప్యం వలన అనారోగ్యంతో బాధ పడుతూ కోలుకోలేని పరిస్థితిలో ఉన్నారు. అతని నలుగు కుమారులు తమ తమ వారసత్వానికి వివాదం లో కొట్టుకుంటున్నారు. వారిలో ఒకడు, పురప్రముఖులచే మెచ్చినవాడు, త్వరలో వారసుడు కాబొత్తున్నవాడు నాకు సన్నిహితుడు.

“నేను ఈ విషయాలను ఒక క్రమంలో ఎందుకు చెబుతున్నానంటే ఇప్పుడు మీరు ఇండియా పై దాడి చేయటానికి సరయిన సమయము. చాలా తక్కువ కష్టం తో మనము బ్రిటిష్ వారిని ఇండియా నుండి పారద్రోయగలము. నా మైత్రి పై విశ్వాసముంచండి.

“మీ సహకారి, భవదీయుడు టిప్పు సుల్తాన్”

ఇది టిప్పు కి భారతదేశం పై నున్న ప్రేమ కు తార్కాణమ్.

ప్రపంచ ప్రఖ్యాత యాత్రికుడు, బార్తోలోమియో (తను బ్రిటిష్ వ్యక్తీ కాడు) Voyage to East Indies అనే పుస్తకం లో ఇలా వ్రాసాడు: “తొలుతగా ఒక ముప్పదివేల మంది కిరాతకులు ఎదురుపడినవారందరినీ అడ్డంగా నరుకుతూ పోయేవారు… వాళ్ళననుసరించి M. lally అనే కమాండర్ కింద తుపాకులతో సైనికులు… టిప్పు ఏనుగు మీద సవారీ చేస్తూ, తన వెనుక మరో ముప్పదివేల మంది సైన్యం తో. కాలికట్ లో చాలా మట్టుకు మగ, ఆడవారిని ఉరితీసేవారు – ముందు పిల్లలను తల్లుల మెడకు కట్టేసి తల్లులను ఉరితీసేవారు. అట్టి కిరాతక టిప్పు సుల్తాన్ క్రైస్తవులను మరియు హిందువులను నగ్నంగా ఏనుగు కాళ్ళకు కట్టివేసి ఊళ్ళో తిప్పించేవాడు వీళ్ళ శరీరాలు చినిగి, తునాతునకలయ్యేన్తవరకు. హిందూ దేవాలయాలను, చర్చులను పడగొట్టించి, కాల్చి, కూల్చి వేయించేవాడు. హిందూ మరియు క్రైస్తవ వనితలను బలవంతంగా ముస్లింలచే పెళ్లి చేయించేవాడు. అట్లానే హిందూ, క్రైస్తవ పురుషులను ముస్లిం వనితలకిచ్చి బలవంతంగా వివాహం జరిపించేవాడు. దీనికి వ్యతిరేకించిన వారిని వెంటనే ఉరితీసి చంపవలేనాను మరణదండనను విధించేవాడు. ఈ దారుణాలను టిప్పు సుల్తాన్ సైనం నుండి తప్పించుకొని వరప్పుష చేరిన బాధితులు నాకు చెబితే తెలిసినవి. వరపపుష కార్మైకేల్ మిషన్ యొక్క కేంద్రం. నేను స్వయంగా ఎందఱో ఇట్టి బాధితులను వరపపుష నదిని పడవలో తప్పించుకోడానికి సహాయము చేసాను.”

గో హత్యా

“పడయోట్టం సైనిక ఆక్రమణ కాలంను మలయాళీలు కొన్ని తరాల కాలం పాటు మరచిపోలేవు. మలయాళ శకము 957 నుండి 967 వరకు (1782 నుండి 1792) జరిగిన ఈ దాడులే మలయాళం ను తలకిందులుగా చేసింది” అని P. రామన్ మేనన్ అంటారు. ఇతను శక్తన్ తంపురన్ అనే కొచిన్ రాజు యొక్క జీవిత చరిత్రను టిప్పు సుల్తాన్ యొక్క ఈ దాడుల సమయం లోనే వ్రాసారు. “ఈ మైసూరు పులి చొరబడని గోశాల అంటూ బహుశా లేదేమో మలయాల దేశం లో” అని వ్రాస్తారు రామన్ మేనన్ గారు. తన ఆజ్ఞ మేరకు టిప్పు సైన్యాలు జరిపిన సామూహిక గో హత్యల మారణ హోమం నేపథ్యమ్ లో పై విషయాలు తెలుస్తాయి.

1783-84, 1788, 1789-90 సమ్వత్సరాల మధ్యలో కేరళలో ఎక్కడెక్కడ ప్రతిఘటనలు ఎక్కువెక్కువ అవుతూ ఉండేవో అక్కడకి తన సైన్యాన్ని పంపించడమే కాకుండా తను స్వయంగా దాడులకు నాయకత్వం వహించేవాడు. ఈ దాడుల గురించి ప్రముఖ ముస్లిం చరిత్రకారులు, కేరళ ముస్లిం చరిత్రం అనే పుస్తక రచయిత P.S. సయ్యద్ మహమ్మద్ ఈ విధంగా అంటారు: “కేరళ లో టిప్పు సుల్తాన్ జరిపిన దాడులు భారత దేశం పై చెంగీజ్ ఖాన్ మరియు తిమూర్ జరిపిన దాడులను జ్ఞప్తికి తెస్తాయి.”

వడకుంకూర్ రాజు, రాజా వర్మ కేరళ సంస్కృత సాహిత్య చరితం లో ఈ విధంగా వ్రాసారు: “టిప్పు సుల్తాన్ దాడుల సమయంలో లెక్ఖలేనన్ని దేవాలయాలు ధ్వంసం చేయబడ్డాయి. దేవాలయాలకు నిప్పు పెట్టడం, విగ్రహాలను ధ్వంసం చెయ్యడం, గోహత్యలను చెయ్యడం – ఈ మూడు టిప్పు సుల్తాన్ మరియు తన సైన్యానికి ఒక అలవాటులా ఉండేది. తలిప్పరంపు మరియు త్రిచంబరం మందిరాల విధ్వంస కాండ యొక్క తలంపే చాలా హృదయవిదారకంగా ఉంటుంది.”

Malabar Gazetteer ప్రకారము తలి, శ్రీవలియనాతుకవు, తిరువన్నూర్, వరక్కల్, పుతూర్, గోవిందాపురం మరియు తలికున్ను మొదలగు ఓఓళ్ళల్లోని ముఖ్యమైన దేవాలయాల విధ్వంసం కేవలం టిప్పు సైన్యం యొక్క దారుణ కాండలవల్లనే. ఋగ్వేద పాఠనంలో యావత్ భారతదేశంలో కేంద్రబిందువుగా ఉండెడి తిరునవాయ దేవాలయాన్ని కూడా ధ్వంసం చేసారు. జమోరిన్ రాజుల రాజధానిగా ఉండేది కాలికట్ నగర విధ్వంసంని టిప్పు స్వయం ఆజ్ఞాపించాడు.

వడకుంనాథ మందిరంలో దొరికే K.V. కృష్ణ అయ్యర్ రచించిన zamorins of calicut మరియు విలియం లోగాన్ వ్రాసిన Malabar Manual పుస్తకాలలో టిప్పు సుల్తాన్ దాడులలో నాశనం చేసిన వందల కొలది దేవాలయాల పేర్లు ఆవలిగా లిఖించబడి ఉన్నాయి.

జ్యోతిష్య శాస్త్రం పై నమ్మకం

టిప్పుకి జ్యోతిష్యం పై మిక్కిలి నమ్మకం కలదు అన్న విషయం చాలా సాధారణంగా తెలిసినదే. తన దర్బారులో చాలా పెద్ద సంఖ్యలో జ్యోతిష్యులను ఉంచేవాడు. వాళ్ళని తను చెయ్యదలుచుకున్న దాడులకు మంచి ముహూర్తాలను నిర్ణయించుకునే వాడు. ఏ జ్యోతిష్యులు, మరియు తన సొంత తల్లి ప్రాధేయాల మేరకు శ్రీరంగపట్నం కోటలోని డజనుకు పైగా ఉన్న మందిరాలలో రెండు మాత్రం వదిలిపెట్టాడట. అదేసమయంలో 1790 చివరిలో టిప్పుకి అన్ని వైపులనుండి శతృవులు మొదలయ్యారు. తను తిరువంకోర్ డిఫెన్స్ లైన్స్ వద్ద ఓడిపోయాడు. ఆ తరువాత తను మైసూర్లో హిందువులను ప్రీతి పరచడానికి హిందూ దేవాలయాకని భూములను దానం ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాడు.

తిరువాంకోర్ దివాన్ యొక్క జీవిత చరిత్రను V.R. పరమేశ్వరన్ పిళ్ళై Life History of Raja Keshavadas అనే పుస్తకంలో పై సత్యాలతో ఏకీభావం దొరుకుతుంది. అందులో ఈ విధంగా వ్రాసారు: “బాగా ప్రాచుర్యం పొందిన దేవాలయాలకాని భూముల దానాల విషయం లో కారణాలను నేను 40 ఏళ్ళ క్రితమే చెప్పాను. టిప్పుకు జ్యోతిష్యం దాని ఫలితాలపై చాలా నమ్మకం కలవాడు. తను భవిష్యత్తులో బ్రిటిష్ వారిని ఓడించి తను పాదుషా కావాలన్న కోరిక కోసమే భూ-దానాలు, మైసూర్ లోని దేవాలయాలకు దానాలు మరియు, శృంగేరి లోని కొంతమంది బ్రాహ్మణ జ్యోతిష్యుల సలహా మేరకు శృంగేరి మఠానికి కూడా దానాలు చేసాడు. ఇవన్నీ కూడా తను 1791 ఓటమి మరియు 1792 లో జరిగిన అవమానాస్పద సంధి ఒప్పందం తరువాత నుండి మొదలుపెట్టాడు. ఈ దానాలు తనకు హిందువులపై ప్రేమ కొద్దో లేక హిందూ దేవాలయాలపై గౌరవం కొద్దో చెయ్యలేదు. కేవలం పాదుషా అవ్వడానికని తన జ్యోతిష్యులు చెప్పిన సలహామేరకే చేసాడు.”

టిప్పు పై సంజయ్ ఖాన్ తీసిన వివాదాస్పదమైన టీవీ సీరియల్లో మొదట్లో తను గిద్వాని నవల ఆధారంగా మాత్రమే తీసాను గానీ ఇతర వక్రీకరణలేమీ లేవు అని అన్నప్పటికీ ఇప్పుడు The Week పత్రికకు ఇచ్చిన ఒక ఇంటర్వ్యూ లో ‘గిద్వానీ నవల చరిత్రాత్మకంగా యథా-తథం అని చెప్పలేము’ అని ఒప్పుకున్నాడు. – Indian Express (Bombay), March 10, 1990

English Original –


Translated by – Smt. Usha Lavanya

History Manufacturing Industry

Manufacturing History Collusively

By  Dr.Rahul Shastri – Article in Centreright.in

Historical facts are manufactured by most modern Historians. E.H. Carr, [1] an influential quasi-Marxist, says: “The belief in a hard core of historical facts existing objectively and independently of the interpretation of the historian is a preposterous fallacy, but one which it is very hard to eradicate.” [2] Thus, there are no “objective” historical facts in this view.

There may be many facts. But they become historical facts only when the historian calls on them. As Carr puts it: “The facts speak only when the historian calls on them: it is he who decides to which facts to give the floor, and in what order or context.” [3] Though the historian does depend upon empirical events, they become historical facts only when they are chosen by the historian who is reconstructing the past. [4] The historian “makes” history by his narrative, selection and interpretation of empirical events.

How exactly are historical facts manufactured?

Consider the following: “In 1850, a vendor of gingerbread … was hacked to death by an angry mob.” Carr cites this and adds:

“A year ago, Dr. Kitson Clark cited it in his Ford lectures. … Does it make it an historical fact? Not, I think, yet. Its present status, I suggest, is that it has been proposed for membership of the select club of historical facts. It now awaits a seconder and sponsors.

It may be that in the course of few years we will see this fact appearing first in footnotes, then in the text, of articles and books about 19th century England… and that in twenty or thirty years’ time it will be a well-established historical fact. Alternatively, nobody may take it up, in which case it will relapse into the limbo of unhistorical facts about the past from which… Clark has gallantly attempted to rescue it.”[5]

So the steps that go into the making of a historical fact are: 1) recording or observation of an empirical event 2) selection in a narrative by a historian 3) approval by other historians 4) citation in footnotes, texts and then articles over a period of time, leading to 5) well-established historical fact. Thus the process of manufacturing historical facts is a social activity, with many historians participating. Manufacturing history is a social industry.

So long as different historians with different mindsets participate in the manufacture of the social artefact called history, the problem of bias can get averaged out from this process. History in that case remains a social artefact, manufactured by a number of independent minds. There is here, a cooperation and collision of minds, but not collusion.

The problem of collusion arises when ideology enters this industry. When historians subscribe to an ideology, the narrative, selection and interpretation becomes systematic. Empirical events are systematically excluded from the narrative. Or, if included, are interpreted systematically to reflect one’s ideological position. The adherents of the ideology stick together, and the manufacture of “historical facts” becomes collusive, and systematically biased.

Sometimes these collusive ventures are dignified by the name of “school of thought”. A “school of thought” defines one approach and interpretation of history as valid. It develops its own puzzles, and determines whether findings will be cited or not. This is called the paradigm approach to social sciences, in which a school of thought has its own narrative, puzzles and riddles. Often methodologies or approaches are also prescribed.

The members of a school of thought decide whether to admit “facts” and “findings” or not, whether to allow research on a particular matter or not. If the “school of thought” controls journals, admissions into courses, research programs, it will also control recruitment into teaching and research positions. No alien thought will enter the school; no alien thinker will enter the departments.

Thus a controlled “history will verily unfold to fit the ideology”. As Orwell says, “He who controls the present controls the past.” (1984)

Let us lighten the discussion with some Indian examples.

Manufacturing Mahmud Ghazny

Indian oral tradition recalls the raids of Mahmud Ghazny, his large scale destruction of temples, especially the destruction of Somnath. This tradition does not suit a certain ideology, which may be called “pseudo-secularism” for convenience. As a result, Nehru made the first attempt at manufacturing the history of Mahmud Ghazny. In his Discovery of India, He said:

“Mahmud was far more a warrior than a man of faith and like many other conquerors he used and exploited the name of religion for his conquests. India was to him just a place from which he could carry off treasure and material to his homeland.”

This interpretation ran up against medieval Muslim accounts of Mahmud. If treasure was his sole object, why would he refuse annual tribute, fifty elephants and jewels in order to spare the idol of Thaneshwar? Also, it is reported that while rejecting the offer, Mahmud said “in proportion as the tenets of the Prophet are diffused, and his followers exert themselves in the subversion of idolatry, so shall be their reward in heaven;’ that therefore, it behoved him, with the assistance of God, to root out the worship of idols from the face of India. How, then, should he spare Thanesar?”

He is said to have repeated similar sentiments in Somnath, proclaiming: “… I desire that on the day of resurrection I should be summoned with the words ‘Where is that Mahmud who broke the greatest of heathen idols?’ rather than by these: ‘Where is that Mahmud who sold the greatest of the idols to the infidels for gold?’”

Evidently, Mahmud was not interested in booty alone. He razed the temple to the ground and broke the idol into four pieces. Firishta writes “two pieces of the idol were to be broken off and sent to Ghazni so that one might be thrown at the threshold of the public mosque and the other at the court door of his own palace. …. Two more fragments were reserved to be sent to Mecca and Medina.” [6]

So what is historical fact here? George Orwell said that he, who controls the present, controls the past. “Pseudo-secularism” ensures that a majority of scholars will side with Nehru. Hence, a XI class history book reportedly says:”some historians hold that Mahmud wanted to propagate Islam in India, whereas, most of the scholars assert the chief aim of Mahmud was to rob.” He robbed India after every war and carried away fabulous wealth to Ghazni.  It emphasizes “so it is true that he invaded India to satisfy his lust for money.” [7]

Nehru however, was not a trained historian. Let us see with a hypothetical example, how a trained historian would approach this problem of Manufacturing History.

Idol Breaking and Temple Destruction by the Sultans

Some of the Delhi Sultans were temple breakers and iconoclasts, in popular belief and old history. Suppose that I was a trained “secular” historian, and I was given the task of writing 14 pages about the Sultans touching on their iconoclasm at various points. How would I put it?

1) I would say: “Some of the Delhi Sultans gained notoriety as temple breakers and idol-smashers.” So were they idol smashers or not? Or did they only “gain notoriety” for this? Why commit? Leave it in doubt.

2) What about the Muslim chroniclers? I would say: “Chroniclers wrote at length about these things “presumably to prove the devotion of their patrons to Islam”. Does this mean that they were idol smashers or not? Does it mean that the patrons were not devoted to Islam? Leave it to your imagination. The chroniclers were motivated, that is all.

3) I may add: “There may have been more than piety involved”. So does this mean that piety did lead to idol smashing? Fudge. I will not give you a quote that says that piety of some Sultans led to idol smashing. Instead, I will jump one step ahead, and admit that “more than piety” may have been involved.

4) I will add “Chroniclers had to show that the Sultan was making life difficult for the infidels …” Does this mean that the Sultan was not destroying idols, and that chroniclers were making it up? Why should I say? Just suggest and leave it at that.

5) In one case, Muslim chroniclers reported that the Puri temple was destroyed, while it may not have been. So I will refer to this, and suggest by implication that all other reports of temple destruction and idol breaking were also false. Let us say, I will put it in a footnote under item 4) above.

6) Why not generalise the issue, make it political and secularise it? So I advance the following generalisation: “… nevertheless iconoclasm served the purpose of impressing the superiority of the foreign rulers on the indigenous population.” For instance…? This is getting tricky. So let me try a footnote: “Sikandar Lodhi wished to destroy mosques of Jaunpur”, this proves”that impressing authority of one state on another was involved.”

I will not say that this reasoning assumes:

  1. That one swallow makes the summer: i.e., All Delhi Sultans thought like one Sikandar Lodhi (an Afghan)
  2. That if the Indian Sultans had happened to invade Arabia, they would have treated the mosques there like they did the temples of India, and razed many of them to the ground.

7) Now comes my trump card. Why did the Sultans break idols, which I am not saying that they did? I would argue that what really riled the Muslims about the Hindu temples were not only their false gods and religion, but the merry making and social activity that went on within it from which they were excluded.

So I will say: “The temple was the bank, the landowner, the employer of innumerable artisans and servants, the school, the discussion centre, the administrative centre for the village, and the place for major entertainments in the form of festivals. The ruling (Muslim) elite was excluded from all this, and the sight of a temple served to remind them of this exclusion.”

What am I suggesting? I am suggesting that if only the Hindus of those days had read my history, they would have opened the temple doors to the ruling (Muslim) elite, and in would the (Muslim) elite come and join the celebrations and festivities and worship Rama and Sita! Please note that I have put Muslim in parenthesis only, because that parenthesis would allow them to enter temples and enjoy the experience of idol worship.

An Aside

The patient reader will be unfair to me if he suspects me of mockery, parody, fevered imagination or hallucination. This section is entirely inspired by the “A History of India 1″ by Romilla Thapar, [8] and all quotations cited here are taken from it.

Why Manufacturing History has become a Collusive Industry

My reading of Marx is simplistic. I imagine that Marx actually thought that history by itself would produce revolutions, through an intensification of class struggles. I wonder whether he thought that it was necessary to manufacture history. Unfortunately, when Marxists tried to intensify class struggle, they must have found that a sense of history, of common belonging to nation, religion etc., would often span across class division and mobilisations. Sometimes these were fuelled by Imperialism, sometimes by the Church. This must have been frustrating.

Where was this sense of history coming from? This knowledge of the past stemmed from history in tradition and in formal accounts. This knowledge was controlled increasingly by formal institutions in the west, especially the academia that controlled the writing of history. If only, one could control the writing of history, one could control the direction of social change and revolution. To write History was the only way of making history. Hence: “He, who controls the past, controls the future”. [9]

How to control the past? In order to control the past, one would have to control the present. Was not history writing controlled by the ruling capitalist class? Someone might have noticed the difference between the ruling class and the intellectuals, more so in England. As Orwell noted later, “England is perhaps the only great country whose intellectuals are ashamed of their own nationality.” [10]
There was thus a divide between the ruling elite, between the mass of the people, and the intellectuals. It was therefore possible to target the intellectuals with an ideology, and capture the writing of history.

With an ideology, the social process of manufacturing history would become a collusive industry, taking direction from ideology and drawing strength from the collusion of its adherents. Manufacturing history could become a collusive industry, organisation and organised thought triumphing over the disorganised mass of scattered individual historians.

Thus does ideology seize the commanding heights in the battle for human consciousness?

The Collusive Manufacture of History and Bharat

Bharat is a unique civilisation. Will and Ariel Durant note that the Hindu mind respects holiness, like the Greeks did wisdom, the Italians art, and the Americans enterprise. [11] Around this reverence for holiness, an entire civilisation evolved aiming to secure the smooth passage of the soul through material unreality, into the world of the Spirit and beyond, weaving a vast diversity of traditions, beliefs and cultures into a national mosaic, building a nation based on the zeal for holiness, as Gandhiji pointed out unknown anywhere else in the world. [12] Religion, culture, civilisation and nationalism are inextricably intertwined in this nation called Bharat that has evolved over the millennia.

Does the ideology that holds the commanding heights in the collusive manufacture of History in India understand this national genius? Can it revive the national soul and foster it? Or will it destroy this ancient, but living entity and replace it with a western cosmopolitan likeness?


  1. P. 12, What is History, E.H. Carr, Penguin, 1962. EH Carr, a diplomat turned quasi Marxist, was on the pro-communist list of George Orwell, and went on to support Maoism after the split in the Communist movement.
  2. This was not the view of Traditional Historians. Traditionally, History is defined as (a) an account of what has happened in the life or development of a people, country, institution in detail (b) all recorded events of the past (Webster’s New Twentieth Century dictionary). The eminent Indian historian Dr. R.C. Majumdar wrote that history should express the truth, without fear, envy, malice, passion or prejudice and irrespective of all extraneous considerations.
  3. Ibid.
  4. “… the process of reconstitution governs the selection and interpretation of the facts: this indeed is what makes them historical facts.” P.22, E.H. Carr, ibid.
  5. Ibid.
  6. Various medieval Islamic sources, including Utbi.
  7. Rewriting History and Mahmud Ghaznavi, Vinod Kumar
  8. Pp. 277-279, Pelican Original.
  9. George Orwell, 1984, in a different context.
  10. George Orwell (The Lion and the Unicorn, 1941).
  11. Will and Ariel Durant, The Story of Civilization, Vol 2, The Life of Greece. “Greece respected wisdom as India respected holiness, as. Renaissance Italy respected artistic genius, as young America naturally respects economic enterprise.”
  12. “I do not wish to suggest that because we were one nation we had no differences, but it is submitted that our leading men traveled throughout India either on foot or in bullock-carts. They learned one another’s languages and there was no aloofness between them. What do you think could have been the intention of those farseeing ancestors of ours who established Setubandha (Rameshwar) in the South, Jagannath in the East and Hardwar in the North as places of pilgrimage? You Will admit they were no fools. They knew that worship of God could have been performed just as well at home. They taught us that those whose hearts were aglow with righteousness had the Ganges in their own homes. But they saw that India was one undivided land so made by nature. They, therefore, argued that it must be one nation. Arguing thus, they established holy places in various parts of India, and fired the people with an idea of nationality in a manner unknown in other parts of the world. And we Indians are one as no two Englishmen are.” Hind Swaraj or Indian Home Rule, M.K. Gandhi, 1910.

Original Source

Also Read “How to destroy a nation without firing a bullet”