Tag Archives: Naxalism

ఇదీ జార్జిరెడ్డి నిజస్వరూపం

బూటకపు కధనాలు, అసత్య ప్రచారాలకు పేరుగాంచిన కమ్యూనిస్ట్ ప్రచార యంత్రాంగం ఈసారి తెలంగాణాలో అటువంటి మరో అసత్య ప్రచారానికి తెరతీస్తోంది. జార్జ్ రెడ్డి అనే హింసావాదిని ఒక హీరోగా చిత్రీకరించడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.
జార్జిరెడ్డి జీవితం ఇతివృత్తంగా నిర్మించిన చలన చిత్రం త్వరలో విడుదల కానున్న నేపథ్యంలో దానిని ప్రోమోట్ చేసే ప్రయత్నం జరుగుతోంది. ఈ మార్కెటింగ్ ప్రణాళికలో భాగంగా ఇటీవల హన్స్ ఇండియా వంటి పత్రికలతో పాటు సామాజిక మాధ్యమ గ్రూపులలో అతనిని కీర్తిస్తూ వ్యాసాల పరంపర మొదలైంది. కొన్ని వ్యాసాల్లో అతడిని ఏకంగా సమాజోద్ధారకుడుగా అభివర్ణించారు.ఈ నేపథ్యంలో జార్జిరెడ్డి జీవితంలో మీడియా మనకు చూపని చీకటి కోణాన్ని మీ ముందుంచే ప్రయత్నం ఇది:

ఉస్మానియా యూనివర్సిటీలో జార్జిరెడ్డి ప్రస్థానం:

1969-70 మధ్యకాలంలో అర్జెంటీనా మార్క్సిస్ట్  చే గువేరా అడుగుజాడల్లో నడవాలనుకునే ఒక విద్యార్ధి బృందం ఏర్పడింది. దీనికి జార్జిరెడ్డి నేతృత్వం వహించాడు.

జార్జిరెడ్డి తల్లి కేరళ క్రిష్టియన్, తండ్రి చిత్తూరు ప్రాంతానికి చెందినవాడు. జార్జిరెడ్డి 8 ఏళ్ల వయసున్నప్పుడే అతడి తల్లిదండ్రులు విడిపోవడంతో ఆ కుటుంబ పరిస్థితుల ప్రభావం అతడిపై తీవ్రంగా ఉండేది.

కాలేజీ రోజుల్లో నక్సలిజం ఉద్యమానికి ఆకర్షితుడైన జార్జిరెడ్డి మార్క్సిజం గురించి అధ్యయనం చేశాడు. యూనివర్సిటీలో కొంతమంది విద్యార్థులకు జార్జిరెడ్డి స్వయంగా నకుల్ డస్టర్, కత్తులు, ఇతర పదునైన మారణాయుధాలను ఎలా ఉపయోగించాలో శిక్షణ ఇచ్చాడు. తమ సైద్ధాంతిక మూలాలు బయటపడకుండా ఉండడం కోసం ఈ బృందం కాంగ్రెస్ విద్యార్థి విభాగమైన ఎన్.ఎస్.యు.ఐ తో కలిసి పనిచేయడం ప్రారంభించాడు. ఆవిధంగా కాంగ్రెస్ నాయకుల అండదండలు కూడా పొందగలిగారు. అలా పనిచేస్తూ చే గువేరా హింసాయుత సిద్ధాంతాన్ని విద్యార్థులకు భోధించేవాడు. ఎన్.ఎస్.యు.ఐ వంటి కాంగ్రెస్ అనుబంధ సంస్థల ద్వారా తమ పొత్తును కొనసాగిస్తూ రాజకీయంగా తమ భావజాలాన్ని విస్తరించే ప్రయత్నం ఆరోజుల్లోనే ఉంది.

హింసాయుత నక్సల్ సిద్ధాంతమే స్ఫూర్తిగా:

ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రం శ్రీకాకుళంలో సాయుధ తిరుగుబాటు జరుగుతున్న సమయమది. 1968 – 72 మధ్య నాలుగు సంవత్సరాల పాటు జరిగిన ఈ హింసాత్మక ఘటనలో 156 మంది ప్రజలను ‘వర్గ శత్రువులు’గా పేర్కొంటూ నక్సలైట్లు తుదముట్టించారు. అది ఆనాటి హింసాత్మకతకు నిదర్శనం. ప్రముఖంగా మహిళలు, పిల్లలు ఈ హింసావాదానికి బలయ్యారు. వందలాది మంది క్షతగాత్రులయ్యారు. మధ్యయుగం నాటి క్రూరాత్మక ఘటనలను తలపించే విధంగా బాధితులు కోర్టుల్లో సాక్ష్యం చెప్పేందుకు కూడా భయపడే వాతావరణం సృష్టించారు. ప్రత్యర్ధులను హత్యచేసి, వారి అవయవాలను ముక్కలుగా కోసి వారి ఇంటికే వేలాడదీసేవారు. తలలను తెగనరికి వెదురు కర్రలకు వేలాడదీసి ఇంటి ఎదుట పాతేవారు. ‘నిందితులు’గా తాము ముద్రవేసినవారిని కుటుంబ సభ్యుల ముందే హింసించి కిరాతకంగా హత్యచేసేవారు. అలా చంపినవారి రక్తంతోనే గోడలపై `విప్లవ’ నినాదాలు రాసేవారు.

జార్జిరెడ్డి – క్రూరమైన హింసా ప్రవృత్తికి ప్రతిరూపం:

“నీ చేతులు వర్గశత్రువు రక్తంతో తడవనంతకాలం నువ్వు నిజమైన కమ్యూనిస్టువి కావు”

–  శ్రీ పిరాట్ల వెంకటేశ్వర్లు రాసిన ‘మావోయిజం’ అనే పుస్తకంలోని ఈ నినాదాన్ని జార్జిరెడ్డి తన బృందంలోని విద్యార్థులను హింసవైపు ప్రేరేపించేందుకు ఎంచుకున్నాడు.
1968 నుండి జార్జిరెడ్డిపై 14 క్రిమినల్ కేసులు నమోదయ్యాయి. 1970లో ఉస్మానియా యూనివర్సిటీ ప్రాంగణంలో ఇద్దరు న్యాయవిద్యార్ధులపై హత్యాప్రయత్నం చేశాడు. అంతకు పూర్వం వరకు ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని ఏ యూనివర్సిటీ ప్రాంగణంలోనూ ఇటువంటి హింసాత్మక ఘటన జరగలేదు. ఇది యూనివర్సిటీ విద్యార్థులలోనే కాకుండా దేశవ్యాప్తంగా సంచలనం సృష్టించింది. యూనివర్సిటీ అతడిని బహిష్కరించింది. కానీ కొన్ని వారాల్లోపే కొన్ని ఒత్తిళ్ల కారణంగా జార్జిరెడ్డి బహిష్కరణ నిర్ణయాన్ని యూనివర్సిటీ వెనక్కి తీసుకుంది.అప్పటికి జార్జిరెడ్డి విద్యార్థి ఎన్నికల్లో గెలిచే అవకాశాలు పుష్కలంగా ఉన్నాయంటూ  ప్రచారం మొదలైంది. కానీ నిజానికి అతను గెలిచే అవకాశం ఏమాత్రం లేదు. 1970లో ఏబీవీపీ హైదరాబాద్, తెలంగాణ ప్రాంతాల విద్యార్థి ఎన్నికల్లో ఘనవిజయాలు సాధించింది. ఉస్మానియా విశ్వవిద్యాలయ సైన్స్ కాలేజీ ఎన్నికల్లో జార్జి రెడ్డి నిలబెట్టిన అభ్యర్ధి ఓటమిపాలయ్యాడు కూడా. దీనితో ఏబీవీపీ పై ప్రతీకారం తీర్చుకోవడంతోపాటు విద్యార్ధులందరికి ఒక `గుణపాఠం’ నేర్పాలని జార్జ్ రెడ్డి నిర్ణయించుకున్నాడు.

ఓయూ ప్రాంగణంలో జార్జిరెడ్డి వీరంగం:

1971లో జార్జిరెడ్డి తన బృందంతో జీపులో తిరుగుతూ విద్యార్థులలో భయాందోళనలు సృష్టించేవాడు. తన ఇష్టం వచ్చినట్టు ప్రవర్తిస్తూ పోస్ట్ గ్రాడ్యుయేషన్ చదువుతున్న ఏబీవీపీ విద్యార్థి సి.హెచ్. నరసింహారెడ్డిని ఓయూ హాస్టల్ నుండి బయటకు లాగి, హాకీ బ్యాట్లు, ఇనుప రాడ్లతో దాడిచేసి తీవ్రంగా గాయపరిచాడు. అప్పటి లా కళాశాల యూనియన్ ప్రెసిడెంట్ సి.హెచ్. విద్యాసాగర్ రావుపై దాడి చేసిన జార్జ్ రెడ్డి బృందం చేసిన దాడిలో దవడ ఎముకలు విరిగి, బాధితుడు తీవ్రంగా గాయపడ్డాడు. మరో ఏబీవీపీ నాయకుడు నారాయణ దాసును ఏకంగా ఇంట్లో నుంచి బయటకు లాగి తీవ్రంగా కొట్టారు. చివరికి చనిపోయాడనుకుని ఒక నిర్మానుష్య ప్రాంతంలో వదిలివేసి పోయారు. అప్పటి ఏబీవీపీ హైదరాబాద్ నేతతో ఎన్. ఇంద్రసేనారెడ్డితో పాటు సూరదాస్ రెడ్డి, మరికొందరు విద్యార్ధులపై కూడా ఇలాంటి దాడే జరిగింది. అప్పటి కాంగ్రెస్ ప్రభుత్వం ఇలాంటి హింసాత్మక ఘటనలను చూసీచూడనట్టు వ్యవహరించింది. దానితో ఏబీవీపీ విద్యార్థులే లక్ష్యంగా జార్జిరెడ్డి హింసాత్మక చర్యలు మరింత పెరిగాయి.

జార్జిరెడ్డి మరణం.. అనంతర పరిణామాలు:
1972 ఏప్రిల్ 14న విశ్వవిద్యాలయ ఇంజనీరింగ్ కళాశాల విద్యార్థి యూనియన్ ఎన్నికలు జరగాల్సి ఉంది. అప్పుడే జార్జిరెడ్డి తన బృందంతో కలిసి ఇంజనీరింగ్ హాస్టల్ మీద దాడిచేశాడు. జార్జిరెడ్డి ఇంజనీరింగ్ కాలేజ్ విద్యార్థి కాదు, ఆ కళాశాల హాస్టల్ కు అతడికి సంబంధం కూడా లేదు. జార్జిరెడ్డి వర్గానికి వ్యతిరేకంగా పోటీచేస్తున్న విద్యార్థి నివసిస్తున్న ఇంజనీరింగ్ కాలేజ్ హాస్టల్లోకి వెళ్లాల్సిన అవసరం అతడికి ఏమొచ్చింది?

ఆ సమయంలో అక్కడ జరిగిన ఘర్షణలో అతను ప్రాణాలు కోల్పోయాడు.

మరుసటి రోజు దినపత్రికలలో ‘ఎన్.ఎస్.యు.ఐ విద్యార్థి నేత జార్జిరెడ్డి మరణం వెనుక ఏబీవీపీ, ఆరెస్సెస్’ అని ఆరోపిస్తూ వార్తలు వచ్చాయి. విచిత్రమేమిటంటే ఏ పత్రికా జార్జిరెడ్డి నేరచరిత్రను కనీసం ప్రస్తావించలేదు. విద్యార్థి రాజకీయాల్లో ఏబీవీపీని పూర్తిగా తుదముట్టించేందుకు ఇదొక అవకాశంగా కాంగ్రెస్ ఈ హత్యను ఉపయోగించుకునే ప్రయత్నం చేసింది.

కాంగ్రెస్ నేత జైపాల్ రెడ్డి ఆధ్వర్యంలో జార్జిరెడ్డి మృతదేహాన్ని ఆరెస్సెస్ ప్రధాన కార్యాలయం ఎదుట ఉంచి, వ్యతిరేక నినాదాలిస్తూ, కార్యాలయ గేట్లు దూకి లోపలికి చొరబడే ప్రయత్నం చేసారు. క్రైస్తవ మతం స్వీకరించిన మాజీ ముఖ్యమంత్రి బ్రహ్మానందరెడ్డి జార్జిరెడ్డి కుటుంబాన్ని పరామర్శించారు. కాంగ్రెస్, సీపీఐ, సీపీఎం పార్టీలకు చెందిన దాదాపు 175 మంది ఎంపీలు అప్పటి ప్రధాని ఇందిరాగాంధీని కలిసి ఆరెస్సెస్ మీద చర్యలు తీసుకోవాల్సిందిగా ఒక మెమోరాండం సమర్పించారు. కానీ అసలు నిజం ప్రభుత్వ ఇంటెలిజెన్స్ విభాగానికి జార్జిరెడ్డి నేర చరిత్ర సుపరిచితమే.

ఏబీవీపీ విద్యార్ధులపై నేరారోపణ – హైకోర్టు క్లీన్ చిట్:

ఈ హత్యకేసులో 9 మంది విద్యార్ధులపై చార్జిషీట్ నమోదైంది. 6 నెలలపాటు జైలులో ఉన్న వీరిని ట్రయిల్ కోర్ట్ నిర్దోషులుగా విడుదల చేసింది. వారి విడుదల రోజు ఎన్.ఎస్.యు.ఐ విద్యార్థులు ఓయూ ప్రాంగణంలో “కోర్టులు కాదు, మేము బహిరంగ తీర్పు చెప్పి శిక్షీస్తాం” అంటూ నినాదాలిచ్చారు. ప్రభుత్వం హైకోర్టులో అప్పీల్ చేసింది. హైకోర్టు కింది కోర్టు తీర్పును సమర్ధించింది. ఈ న్యాయపోరాటంలో ఏబీవీపీ కార్యకర్తలు ఎంతో వేదనకు, కష్టాలకు గురయ్యారు.

ముగింపు:

కేంద్ర హోంశాఖ నివేదిక ప్రకారం..  గత రెండు దశాబ్దాలలో (1998-2018) జార్జిరెడ్డి ఆశయసాధన కోసం పనిచేస్తున్నామని చెప్పుకునే సంస్థలు సాగించిన మారణహోమంలో దాదాపు 12000 మంది ప్రాణాలు కోల్పోయారు. అందులో 8000 మంది సాధారణ పౌరులున్నారు. బీబీసి వార్తా సంస్థ సర్వే ప్రకారం జార్జిరెడ్డి హింసాత్మక సిద్ధాంతానికి బలైన వ్యక్తుల సంఖ్య 6000.

ఇలాంటి నేర చరిత్ర, ద్వేషం, విధ్వంస స్వభావం కలిగిన వ్యక్తులను వీరులుగా, హీరోలుగా కీర్తించే ప్రయత్నాలను సమాజం మేలు కోరుకునేవారు అడ్డుకునే తీరాలి.

English Original link

Sources :

  • ‘Seven Decades My Journey with an Ideology’ by Prof S.V.Seshagiri Rao.
  •  Struggle Against Nation Splitters
  • BBC report : 1st July 2010
  • MHA : 1st Oct 2017
  • South Asian Terrorism Portal
  • Archive – Jagriti Weekly, 1972

Seeking Justice for Gauri Lankesh’s Death: The right way

Shubhrastha | The author is with India Foundation

Gauri Lankesh’s killing has provoked outrage and anguish across the country, with thousands protesting what they see as an effort to silence critics of India’s ruling Hindu nationalist party.

Gauri Lankesh was gunned down in Bengaluru on Wednesday. Twitter, Facebook and TV erupted within minutes over the brutal, inhuman, murder. Lankesh’s politics was well-known, no surprise then that it didn’t take Lutyens’ Delhi’s news anchors and ‘which caste-art-thou’ liberals much time to blame the BJP and RSS. Their presumptive conclusions and quick closure of Lankesh’s murder was based on troll handles — some of which might not even represent any citizen of this nation!

For a moment, let us forget the glorious legacy of Lankesh — the daughter of a revolutionary poet, a fierce advocate of her own brand of politics, an erstwhile Naxal sympathiser who had helped mainstream more than a dozen Maoists et al. Let us forget that she warned of infighting among her own ideologues. Let us forget her articles against her own ideological kin.

Let us also forget that she was writing against the state government of Karnataka and was in the process of exposing industry-politics nexus in her state through her writings. Let us forget that she was being threatened. Let us forget the tweet she put out the day she was murdered. Let us forget all this because among other things she was also a hardline Hindutva critic. Let us hijack this last identity within her many identities and heat up our political bakery!

Yes, of course, Gauri Lankesh and I stand at opposite ends of the ideological spectrum. So do the Sangh functionaries in Karnataka. But are we rejoicing at her murder? No. Are we supporting trolls who have been rejoicing at her death? No.

Soon after news broke of her murder, I called up an RSS functionary in Karnataka and this is what he told me: “Gauriji was never supportive of the Sangh. But she helped society in her own way. We respected that. And we will continue to respect that. Despite her or anyone’s ideological affiliation, we are open to ideas that strengthen the nation, at large, and in the long run.

So who are the vultures that are hovering around her corpse? Do they belong to just one colour of the ideological spectrum? Who are asking the right questions? And who are raising rhetorical flourish just to shield the real culprits? We need to name and shame one and all.

There are shameless violent handles on Twitter who are justifying Gauri’s death as if it is all part of an ideological war. That she had met a Frankenstein-like fate. I cringe at the thoughts of some of these self-appointed contractors of Hindu faith! I cringe at the mention of the eye-begets-eye narrative. Why is it that we cannot stand up and say united: murders are unacceptable. Period. As a Hindu woman who believes in the ideology that Gauri detested, let me categorically say it: Extremism is extremism. Murder is murder. Whatever the shade. Whatever the intent.

However, does this take away the merit of criticizing the selective outrage surrounding Gauri’s death? You may call it “whataboutery”, but I can’t help ask. Did the ‘what-caste-art-thou’ celeb anchors outrage even once on the death of Rajdeo Ranjan, who was killed by goons of Lalu Yadav’s partyman Mohammed Shahabuddin? Or Jagendra Singh, who was doing a story on the then UP Minority Affairs minister, Rammoorti Verma? Or Rajesh Verma, who was covering the Muzaffarnagar riots? Or M.V.N. Shankar, who was trying to expose the oil mafia? Or Tarun Kumar, a stringer in Odisha? Or Sai Reddy, who was killed by unidentified armed men, possibly Naxals in Bijapur? Or Ramchandra Chhatrapati in Sirsa? Or more than 40 journalists in the Northeast? And why did they not? Can we ask these questions please now?

Is it because none of these journalists wrote in English but in regional or Hindi language? Is it because none of them were as vocal against the Sangh Parivar as Gauri Lankesh was? Is it because they were less glamorous because they did not write for new propaganda foreign groups/citizens’ funded mushroom network of news-views websites? Why has there not been a swell of an uprising so far by the same select coterie? Why is some blood always a tad bit more darker for them?

How did these ‘journalists’ assume that ‘Hindu Terror groups’, as they are being referred to, killed Lankesh? What is the ulterior back channel arrangement or conversation that coaxes them to conceal that Lankesh was under threat from Naxals? Should we be hasty just as they have been and say that Gauri’s death is a carefully orchestrated mystery that surrounds the political reality of elections due in Karnataka in a few months from now? Should we say that the ruling dispensation in Karnataka and these journalists have a collusion that need expose as well?

Let us address sane straight concerns. Law and order is a state subject. Why have signature petitions not been started yet demanding Karnataka CM’s resignation? What stops them from collectively demanding accountability from the state government?

Let us ask questions. Let us demand answers. But let us do that in a tone, which is, sharp yet civil, sarcastic, if you may like, but parliamentary.

(The author is with India Foundation, views are personal)

Courtesy: News18.com: Dear Liberals, Don’t Push Your Agenda Over Gauri Lankesh’s Dead Body

 

Civil Society movements and the Forces Behind AAP’s Rise

After the fall of communist Russia, the Communists and their other flavours of the so-called
‘Left” had to re-invent themselves.  They aggressively took up what they were good at viz “A series of Civil society movements under various garbs were organised for causes like

Alternative media / culture, Anarchist, Anti-corporate, Anti- globalization, Alternative Globalization/Global Justice, Human Rights/Antiracism, Communist, Environmental, Fair Trade/Trade Justices, Gay/Lesbian/Bisexual/Transgender / QueerRights, Health/HIV, Indigenous People, Labor, National Sovereignty/National Liberation, Peace/Anti-war, Food Rights / Slow Food, Socialist, Women’s/Feminist .

Latin America

 This experiment has been very successful and in the last decade there has been a transfer of power in as many as 12 countries in Latin America including Brazil to ideologies owing their allegiance to the communist ideology but with a toned down flavour of pink instead of Red. This is popularly known as the Pink Tide.

The Pink Tide :

In 2005, the BBC reported that out of 350 million people in South America, three out of four of them lived in countries ruled by “left-leaning presidents ” elected during the preceding six years.

The Latin American countries viewed as part of this ideological trend have been referred to as “Pink Tide nations.

Venzuela

Venzuela

Ecuador

Ecuador

World Social Forum ( WSF )  :
World Social Forum

World Social Forum

The World Social Forum was launched in 2001.  It is a global forum of “Civil Society organisations” . Its first meeting was first held in Brazil and since then in a number of Latin American countries.

WSF  Presence in India  :
It was decided that in 2004,  the WSF meeting will happen in  Mumbai. In 2003, as a
preparation  to this program, a meeting was held in Hyderabad with over 22000 people
participating in it representing  780 organisations from 42 countries.
3 councils were formed in this :
a. Indian General council.
b. Indian working committee, and
c. India organising committee and
8 working groups. Some of these groups have Teesta Setalvad , Aruna Roy in them.
Between Jan 16th-21st 2004, the World social forum had its meeting in Mumbai. Significantly,
this was the 1st  meeting held outside Brazil and the 1st in India. More than 90,000 people
participated from over 111 countries. Out of 90000, 15000 were from other countries outside
Bharat.
From Asia-Pacific region there were three Marxist-leninist Communist Parties, from India
(CPI-ML Liberation, CPI-ML, CPI-ML Red Flag) and two Pakistani organizations (Labour party
LPP,  and PKMP), the New Left Front (Sri Lanka), the DSP (Democratic Socialist Perspectives)
from Australia, two movements from South Korea (Power to the Working Class and All
together) and the Filipino parties: the Marxist Leninist party of the Philippines (MLPP), the
Philippine Workers’  party (PMP) and the Revolutionary Workers’ Party-Mindanao (RMP-M).
The invitation was signed in Europe by the Left Bloc (Portuagal), the United and Alternative
left (Cataluna), the Revolutionary Communist League (France), the United and Alternative left
(Cataluna), the Revolutionary Communist League (France), the Scottish Socialist Party, the
Socialist Workers’ Party (Britain) and Solidarites (Switzerland).
In some of these meetings, Arundhati Rai accused the Indian army of exploiting Kashmir and
for killing more than 80000 people most of the them Muslims. She also spoke about anti-
terrorism laws like POTA and also spoke about 1.5 lacs Muslims being displaced in Gujarat
and over 3000 being killed.
The emergence of “Pink Tide” movement in Bharat :
This neo-left movement is emerging as a very large network of forces. In Bharat, the
movement is taking shape in the form of large scale frequent agitations on issues as stated in the beginning of the article.
In order to gain strength, John Samuel gave a 3 point program and some of their key ideologues become part of the National Advisory Council under the leadership of Sonia Gandhi.
John Samuel’s  3 point program :
He writes
” The fact of the matter is that India needs a vibrant and broad-based Left movement. This has to happen at three levels
a. At the level of the Congress Party – as a network party, it is possible to revitalize leftist philosophy in the name of the ideals and ideas of Nehru.
b. At the level of communist and socialist parties – it is time they rethink their strategies and position themselves as an integrated and broad-based Left alternative.
c. At the level of civil society initiatives and social movements of a dense net work of NGOs and Popular activist movements have to be generated beyond party and politics.
All these three forces, though in different locations, will have to co-ordinate and work together rather than undermine each other. They have to work to resist the capture of the Indian state by the elite, and against communal fascism, inequality, marginalization and corruption. “
Keeping in line with the above, various civil society organisations got into the job of starting
civil society movements.  A network of such organisations functions under the umbrella of
NAPM.
One of the experiments was opposing the nuclear plant at Kudankulam.  Insert image is of
Arvind Kejriwal opposing the nuclear plant at Kudankulam.   Former president Dr.Abdul
Kalam certifed that the plant was safe.
The protests were proved to be the handiwork of NGO’s which were funded by foreign  powers.
Kejriwal protesting nuclear plant

Kejriwal protesting nuclear plant

Foreign funded protests
Kalam on Kudankulam
National Alliance of People’s Movements ( NAPM )
The National Alliance of People’s movements ( NAPM)  is a key player in this movement. It has over 200 organisations in its fold. It is active in 15 states in Bharat.
 As per their own website, http://napm-india.org
” National Alliance of People’s Movements (NAPM) started as a process in 1992 amidst the
impact of Ayodhya incidence and globalization spree and took a definite shape in 1996 after a  long national tour of 15 states by senior activists.
It is an alliance of progressive people’s organisations and movements, who while retaining their autonomous identities, are working together to bring the struggle for primacy of rights of communities over natural resources, conservation and governance, decentralised democratic development and towards a just, sustainable and egalitarian society in the true spirit of globalism. We stand against corporate globalisation, communalism and religious
fundamentalism, patriarchy, casteism, untouchability and discrimination of all kinds. We believe  an alliance emerging out of such a process with shared ideology and diverse strategies can give rise to a strong social, political force and a National People’s movement. In its quest for a larger alliance, beyond the people’s movements, NAPM also reaches out to integrate various civil society organisations and individuals working towards similar goals. “
Medha Patkar & Arundhati Roy

Medha Patkar & Arundhati Roy

The IAC & now AAP Connection with NAPM :
Some of the national level organizations linked with the NAPM are
In the fraternal organizations at S.No 8 is India Against Corruption ( IAC ) .
Anti Corruption Movements :
On 4th June 2011, Baba Ramdev offered satyagraha against the lacs of crores stacked away as black money in foreign banks. In the early hours of 5th June 2011 the Congress party lead UPA Government attacked the peaceful satyagraha of Baba Ramdev and over 1 lac people who had gathered.

.

Rajbala
Later, the India against corruption did satyagraha for a Jan Lokpal Bill.
In the initial  phase, Anna Hazare was fine with sharing the dias with Baba Ramdev but slowly the powers that  ran the show ensured that nationalist forces vacated the space.
Slowly it became clear to Anna Hazare, that was becoming a pawn in the hands of bigger
powers. It seems that he saw through the game a bit late.

The movement like other civil movements across the globe esp Latin American countries catapulted some leaders like Arvind Kejriwal, Manish Sisodia, Prashant Bhushan, Shazia Ilmi and so on and they took to politics and started the AAP, Aam Aadmi Party.

Vision Document Creators :
The AAP has vision documents for various issues. Some of the key AAP vision document creators are also part of the organising committee of the  NAPM. This is in addition to the known names like Sandeep Pandey & Binayak Sen – refer  http://napm-india.org/node/898
It is interesting to note that Brazil’s new model of governance is one of the 3 international examples of the ideal governance in their vision document.

The leadership of AAP have not only hijacked the anti-corruption movement, indulged in name-calling of all politicians. Importantly their views of Kashmir , Batla House encounter,

supporting the missionary NGO’s against the Kudankulam plant are dangerous.
From the above , we can summarize the outlook of disruption mongering and anti-systemic
nature of  Arvind Kejriwal and his team.
Prashant Bhushan

Sandhya Jain in her recent article in niticentral, states ” There are also allegations that at the time of the Lokpal agitation, Kabir, an NGO run by Arvind Kejriwal and his close associate Manish Sisodia, reportedly received grants totalling $3,97,000 from the Ford Foundation.

Besides Sisodia, between 2007 to 2011, some high profile persons who were recipients of the Foundation’s generosity include Indira Jaising, director of an NGO called Lawyers’ Collective which promotes human rights for marginalised people $12,40,000; Yogendra Yadav, fellow, Centre for the Study of Developing Societies (and front ranking leader of the AAP) $3,50,000.”

The biggest proof of the AAP leadership’s manipulative and  traitorous nature is to fight for power while  showing faults in the system without any systemic  vision. Motif of disruption is evident from all  this, which more or less confirms the doubt that  they do all this at the behest of parties inimical to Indian interests.

The Common AAP Supporter :
 Ofcourse, the result of the AAP’s rise is the main opposition party losing its grass-root connect with people’s issues esp in urban India.
As any other common Indians, many of the supporters of AAP are not aware of these views of
the AAP Leadership . They have been sold a vision of corruption-free India and control being
shifted into their hands.  While the common man and woman dreams of such a day, the inimical  forces attacking the core of Bharat make their moves.
To ensure that people of Bharat don’t fall prey to these “pink” designs , it is imperative that all patriots of Bharat come together and defeat these inimical designs.
Compiled by Ayush Nadimpalli
Updates after article was published ( by edit team ): 
1. Mallika Sarabhai offers support to AAP
2. Medha Patkar join AAP
3. Prashant Bhushan, key member of AAP calls for referendum on Kashmir once again. He was also reported to have asked for referendum of removal of forces in Maoist infected areas.
4 . Kamal Mitra Chenoy, Key organiser of WSF in India joins AAP. Note his views on twitter on India and support to separatists . ( News submitted by an observer – read comments section )
Organiser of WSF in India, anti national joins AAP

Organiser of WSF in India, anti national joins AAP

5. Now it turns out that the book “Swaraj” which denotes Arvind Kejriwal as the author itself has been plagiarized by him. Intellectual Plagiarism by Arvind Kejriwal

6.  “Kejriwal needs to tell the nation why and when did he think of snuffing out the IAC and giving birth to AAP. Unless he takes the country into confidence and explains what made him ditch Anna and why he formed the AAP after promising a million times that he would not enter politics, his political morality will barely equal that of any Aam politician. Unless he comes clean, he cannot and should not be trusted. What is the guarantee that the man who fooled his mentor Anna will not fool the people? ” Asks S.Gurumurthy –  Read More

7. Kejriwal quits as Delhi CM on 14th Feb after lying that he is stepping down because BJP and Congress did not support Jan Lokpal Bill.

AK lies in CII

He then lies in a CII meet saying that Transparency International is giving a report that corruption has come down in Delhi during his rule. Transparency International denied any such report. Video Link

8. Medha Patkar announced as MP candidate of AAP. NAPM gives its support

9. Ashwini Kumar Upadhyay, a member of AAP National Council suspects his party or its leadership at least has connections with US Central Intelligence Agency ( CIA ) .

http://www.niticentral.com/2014/03/05/aap-founding-member-revolts-says-party-has-cia-links-196289.html

10. Video expose of Arvind Kejriwal and Prasun Bajpai of AajTak. ( 9th March 2014 )

11. Founding Member of AAP, Shanti Bhushan accuses Arvind Kejrwail of selling party tickets for money – Feb 11th  2015; Link ; AAP sweeps Delhi polls 67 seats of 70 seats. BJP reduced to 3 seats while increasing its vote share over 2013. Congress reduced to zero seats and vote shifts to AAP.

12. AAP MLA insults the police inspector who was martyred by calling Batla House encounter as fake. He was basically articulating what his party leader, Arvind Kejriwal had said earlier for the sake of Muslim votes. Must be remembered that the terrorist organisation AuT had earlier called the two terrorists who had died as martyrs.

Arvind Kejriwal statement on Batla House in 2013

AAP MLA, Amanatullah Khan calls the encounter fake

13. Arvind Kejriwal takes over as CM of Delhi once again. – 12th Feb 2015

14. Yogendra Yadav and Prashant Bhushan expelled from AAP PAC for anti-party activities. Watch

14. Sting on Arvind Kejriwal shows that he was trying to poach Congress MLA after the Lok Sabha May 2014 election debacle. They did not even one MP seat during that election.  Read More ; Audio Tape

15. Mar 2015 – Kejriwal Sacks AAP Internal Lokpal. Proves to the world that he will ruthlessly sack anyone who considers a thorn in his pursiuit of power.  Read More