Tag Archives: RSS and Service

How My Views on Sangh and Swayamsevaks Changed Overnight

Zafar Irshad, a Lucknow-based journalist narrates that how his views on Sangh and Swayamsevaks changed overnight

As a journalist, I’ve covered many events of Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS). However, I never knew about their ideology and activities much. After the visit of the former President Pranab Mukherjee, as we witness a media storm now, I find it surprising that people do not know about the social works and selfless service of the Sangh at all. I didn’t know about that as well. But, I am a witness to the same and the story must be told.

In those days, I was with a newspaper agency and was posted in Kanpur as their principal correspondent. On July 10, 2011, my phone rang and my editor informed me that a serious train accident has taken place at Malwa near Fatehpur. I called my sources, got confirmed and left for the ground to report the mishap.

What I Saw, Changed my Views Forever

When I reached the spot, I was taken aback by the horror of that accident. I was trying to calm me down before I start reporting, and then I saw something. Men dressed in white shirts and khaki shorts were volunteering in taking the corpses out of the train and then covering the dead bodies by a white sheet- the kafan. It took me a while to figure out that who these men were? I went ahead and inquired. They didn’t reply and continued with their work.

After a while, the same men started serving tea and biscuits to the passengers and the families of those who were killed and injured. The same was also offered to me. While busy in my reporting, I took a sip. Now, I was fixed! I so wanted to find out about these men who were endlessly serving without doing much talking.

I chased one of the volunteers. I asked him about his identity. With a very calm face, he turned towards me and said, “If you need more tea, please come near that peepal tree.” I didn’t need more tea. I needed to find out about these selfless volunteers. I went near the tree to find a kurta-pyjama clad old man who was giving directions to men and women under the tree. I asked him about the volunteers. He smiled, didn’t reply and got busy with his work.

I left without my answers and started reporting again. At dusk, the same old man appeared from somewhere and he handed a plastic bag to me. I asked him about its contents. He calmly replied, “It has some four chapattis and vegetables. You are reporting for a long time. Eat your food first.” This time I became adamant. I replied that until he doesn’t share his identity with me, I won’t eat the food. I introduced myself as Zafar Irshad. The man said they were Swayamsevaks of the Sangh (RSS). I was taken aback. I had never realised that those who are affiliated with Sangh can have such humanely faces as well. It was new for me!

I requested the elderly person to tell me more about their work so that their social service can become a part of my news story. He sternly said no. When I insisted he told me about their arrangements but on the condition that I won’t ever tell people about it. He informed me that women who were making tea and who cooked food are from their families only. And the kafan which was taken here for the dead bodies was contributed by a Swayamsevak who owns a cloth shop. He reminded me of the promise again that I must not report it, and he left.

After almost seven years, I remember that incident which showed the human and loving face of the Swayamsevaks, not as a report but as another human being. Yes! Selfless service is what the Swayamsevaks do.

Courtesy: Organiser

Telugu Translation

– జాఫర్ ఇర్షాద్

నేను జర్నలిస్ట్ గా అనేక ఆర్ ఎస్ ఎస్ కార్యక్రమాలకు వెళ్ళాను, రిపోర్ట్ తయారు చేశాను. కానీ నాకు ఆర్ ఎస్ ఎస్ అంటే ఏమిటో ఏమాత్రం తెలియదు. ఇటీవల మాజీ రాష్ట్రపతి ప్రణబ్ ముఖర్జీ ఆర్ ఎస్ ఎస్ కార్యక్రమానికి హాజరుకావడంపై వచ్చిన విమర్శలు, వాదోపవాదాలు చూసి నాకు ఆశ్చర్యం కలిగింది. ఈ విమర్శలు చేసినవారెవరు ఆర్ ఎస్ ఎస్ చేసిన, చేస్తున్న సేవా కార్యక్రమాలను ఎప్పుడు చూసినవారుకాదు, తెలుసుకున్నవారుకాదు. కానీ ఒక జర్నలిస్ట్ గా నేను వారి సేవాకార్యక్రమాలను దగ్గరగా చూశాను. అందుకే ఇప్పుడు వాటి గురించి కొద్దిగా చెప్పాలనుకుంటున్నాను. ఆర్ ఎస్ ఎస్ ముస్లిములకు వ్యతిరేకమా, హిందువులకు అనుకూలమా అంటే నేను చెప్పలేనుకానీ అది మానవత్వానికి విరుద్ధంకాదని మాత్రం చెప్పగలను. నా 24 ఏళ్ల జర్నలిస్ట్ జీవితంలో అనేక సందర్భాల్లో ఆర్ ఎస్ ఎస్ కార్యకర్తలు ఎలాంటి పేరు, గుర్తింపు కోరుకోకుండా ప్రజలకు సహాయపడ్డం చూశాను కానీ ఏ మత ఘర్షణలో, దొమ్మిలో పాల్గొన్నట్లు చూడలేదు. అలాగే ఇతర జర్నలిస్ట్ లు లేదా నాయకులు కూడా మత ఘర్షణల్లో వారి పాత్ర ఉందని చెప్పగలరని నేను అనుకోవడం లేదు. అయితే ఇక్కడ ఒక విషయం స్పష్టం చేయాలనుకుంటున్నాను. నాకు ఆర్ ఎస్ ఎస్ తో గాని, బిజెపితోగాని ఎలాంటి సంబంధం లేదు.

అది 2011 జులై 10. నేను కాన్పూర్ లో ఒక న్యూస్ ఏజెన్సీ తరఫున పనిచేస్తున్నాను. ఆదివారం కావడంతో కాస్త విశ్రాంతిగా ఉన్నాను. హఠాత్తుగా మా ఎడిటర్ నుంచి ఫోన్ వచ్చింది. ఫతేపూర్ దగ్గర మాల్వాలో రైలు ప్రమాదం జరిగిందని, వెంటనే వివరాలు సేకరించమని చెప్పారు. నేను వెంటనే రైల్వే అధికారులకు ఫోన్ చేసి విషయం అడిగాను. వాళ్ళు రైలుప్రమాదం జరిగిందని, అదికూడా పెద్ద ప్రమాదమేనని చెప్పారు. నేను వెంటనే ప్రమాద స్థలానికి బయలుదేరాను. గంట ప్రయాణం తరువాత ఘటన స్థలానికి చేరాను. మాల్వాకు 10-12 కి.మీ. దూరంలో ప్రమాదం జరిగింది. ప్రమాద స్థలానికి చుట్టుపక్కల ఎక్కడా జనవాసాలు లేవు. అక్కడికి చేరాలంటే దాదాపు 4కి.మీ లు పొలాల్లో నడిచి వెళ్ళాలి.

అక్కడికి చేరుకోగానే నేను పని ప్రారంభించాను. ప్రమాదం గురించి డిల్లీలోని మా ఎడిటర్ కు, న్యూస్ డెస్క్ కు సమాచారం అందించడం మొదలుపెట్టాను. పూర్తిగా దెబ్బతిన్న బోగీల నుంచి శవాలను బయటకు తీస్తున్నారు. గాయపడినవారిని ఆసుపత్రికి తరలిస్తున్నారు. దగ్గరవారిని కోల్పోయిన వారి ఏడ్పులు, గాయాల మూలంగా బాధితులు పెడుతున్న  పెడబొబ్బలు ఆ ప్రదేశాన్ని భయానకంగా మార్చాయి. శవాలను దగ్గర ఉన్న పొలాల్లోకి చేర్చారు. బాగా ఛిద్రమైన వాటితోపాటు ఇతర శవాలపై కొందరు తెల్లబట్ట కప్పుతూ కనిపించారు. వాళ్ళంతా ఖాకీ నిక్కర్లు వేసుకుని ఉన్నారు.

తమవారిని కోల్పోయి బాధలో ఉన్నవారు కూర్చున్న చోటికి వెళ్ళాను. వారిని ఆకలి, దప్పిక కూడా బాధిస్తోంది. అప్పుడే కొద్దిమంది అక్కడికి వచ్చి బాధితులకు టి, బిస్కట్ లు ఇవ్వడం చూశాను. నాతోపాటు మరో 24మంది జర్నలిస్ట్ లు అక్కడ ఉన్నారు. ఒక వ్యక్తి నాకు కప్పు టీ, రెండు బిస్కట్ లు తెచ్చి ఇచ్చాడు. ఆ నిర్మానుష్యమైన ప్రదేశంలో నాలుగు గంటలుగా పనిచేస్తున్న మాకు ఆ టీ అమృతప్రాయంగా అనిపించింది. అప్పుడే నాకు ఒక సందేహం వచ్చింది. ఇంత నిర్మానుష్య ప్రదేశంలో టీ, బిస్కట్ లు ఉచితంగా ఇస్తున్న వీళ్ళు ఎవరు? వీళ్ళు ప్రభుత్వోద్యోగులా? వెంటనే వాళ్ళలో ఒకరిని అడిగాను -`భాయిసాబ్ మీరు ఎందుకు ఇవి పంచుతున్నారు? ఎవరి తరఫున పనిచేస్తున్నారు?’ అందుకు ఆ వ్యక్తి `మీకు మరికొంత టీ కావాలంటే ఆ చెట్టు దగ్గరకి రండి’ అన్నాడు. నా సందేహం తీర్చుకునేందుకు నేను అతను చెప్పినట్లే చెట్టు దగ్గరకి వెళ్ళాను. అక్కడకి వెళితే నాకు ఒక ఆశ్చర్యకరమైన దృశ్యం కనిపించింది. కొద్దిమంది మహిళలు అక్కడ కూర్చుని కూరగాయలు తరుగుతున్నారు. రొట్టెలకు పిండి తయారుచేస్తున్నారు. ఆ పక్కనే కట్టెల పొయ్యి మండుతోంది. దానిపై టీ మరుగుతోంది. అక్కడే కొన్ని వందల బిస్కట్ ప్యాకెట్ లు ఉన్నాయి.  మరోపక్క కొందరు బాధితులకు అందించడం కోసం మంచినీటిని కవర్ లలో నింపుతున్నారు.

కుర్తా, పైజమా వేసుకున్న ఒక వ్యక్తి పని త్వరగా చేయాలంటూ అందరికీ సూచనలు ఇస్తూ కనిపించాడు. నేను అతని దగ్గరకు వెళ్ళి `మీ పేరేమిటి’ అని అడిగాను. అతను నవ్వాడుగానీ సమాధానం చెప్పలేదు. నన్ను నేను పరిచయం చేసుకుని ఏ సంస్థ తరఫున పనిచేస్తున్నారని అడిగాను. బాధితులకు అందిస్తున్న సేవ గురించి నేను రాస్తానని చెప్పాను. ఎప్పుడైతే నేను జర్నలిస్ట్ నని చెప్పానో వెంటనే అతను అక్కడ నుంచి వెళిపోయి బాధితులకు టీ అందించడంలో నిమగ్నమయ్యాడు. టీ అందిస్తూ అతను ఎవరిని నీ మతం ఏది? నీ కులం ఏది అని అడగలేదు. నేను కూడా చనిపోయినవారు ఎంతమంది, గాయపడినవారు ఎంతమంది అని తెలుసుకుని, సహాయ కార్యక్రమాల గురించి మా ఆఫీస్ కు సమాచారం అందించడంలో పడిపోయాను.

అది అర్ధరాత్రి సమయం. శవాలను బోగీల నుండి తీసే పని కొనసాగుతోంది. అప్పుడే మధ్యాహ్నం నేను కలిసిన వ్యక్తి నా దగ్గరకు వచ్చాడు. నాకు ఒక ప్లాస్టిక్ కవర్ ఇచ్చాడు. `ఇందులో నాలుగు రొట్టెలు, కొద్దిగా కూర ఉన్నాయి. మీరు మధ్యాహ్నం నుంచి పని చేస్తూ అలిసిపోయి ఉంటారు. ఆకలిగా ఉండిఉంటుంది. తినండి’’అన్నాడు. నాకు నిజంగానే బాగా ఆకలిగా ఉంది. అయినా మీ పేరు, మీరు ఏ సంస్థ తరఫున పనిచేస్తున్నారో చెపితేనే ప్యాకెట్ తీసుకుంటానని షరతు పెట్టాను. అప్పుడు అతను తాము రాష్ట్రీయ స్వయంసేవక్ సంఘ్ కార్యకర్తలమని చెప్పాడు. రైలు ప్రమాద బాధితులకు సహాయం అందించడానికి వచ్చామని చెప్పాడు. వెంటనే నా జర్నలిస్ట్ బుర్రకు ఇది చాలా మంచి స్టోరీ అవుతుందనిపించింది. అతని పేరు చెప్పమని పదేపదే అడిగాను. అయినా అతను తన పేరు మాత్రం చెప్పలేదు. పైగా ఇది ఎక్కడ ప్రచురించనని నేను అంతకుముందే చేసిన వాగ్దానాన్ని గుర్తుచేశాడు. అప్పుడు రోజంతా అక్కడే ఉండి, అందరికీ టీ, టిఫిన్ తయారుచేసిన మహిళల గురించి అడిగాను. వాళ్ళంతా తమ కార్యకర్తల కుటుంబాల నుంచి వచ్చినవారు అని చెప్పాడు. శవాలపై కప్పిన తెల్ల బట్ట గురించి అడిగితే అది బట్టల దుకాణం ఉన్న స్వయంసేవకులు స్వచ్ఛందంగా ఇచ్చిన బట్ట అని చెప్పాడు. రొట్టెల పిండి, నూనె కిరాణా దుకాణం ఉన్న వాళ్ళు ఉచితంగా ఇచ్చారని చెప్పాడు. ఆర్ ఎస్ ఎస్ హిందూ సంస్థ కదా, మీరు ఇతరులకు కూడా సహాయం అందిస్తున్నారేమిటని అడిగాను. అందుకు అతను `భాయిసాబ్, ఇక్కడ బాధితులందరికి మేము సహాయం అందిస్తున్నాము. సహాయం అందించడంలో కులం, మతం చూడకూడదని మా సంస్థ భావిస్తుంది’ అని సమాధానమిచ్చాడు. శవాలపై బట్ట కప్పుతున్నప్పుడు కూడా చనిపోయినవారి మతం ఏమిటో, కులం ఏమిటో తమకు తెలియదని, అది పట్టించుకోమని చెప్పాడతను. ఈ మాటలు చెప్పి ఆ నిజాయతీపరుడైన `భగవంతుని సేవకుడు’ తన పేరు చెప్పకుండానే అక్కడ నుంచి వెళ్లిపోయాడు. నేను ప్రమాద స్థలంలో 36 గంటలపాటు ఉన్నాను. అంతసేపూ వాళ్ళు బాధితులకు, జర్నలిస్ట్ లకు, డ్యూటీలో ఉన్న ప్రభుత్వాధికారులకు కావలసినవి అందిస్తూ కనిపించారు. ఆ మర్నాడు ప్రమాద వార్తను పత్రికలన్నింటిలో చూసిన నాకు బాధితులకు నిస్వార్ధంగా సేవ చేసిన ఆ కార్యకర్తల పేర్లు గానీ, ప్రస్తావన గానీ ఎక్కడ కనిపించలేదు.

(రచయిత లక్నోలో పిటిఐ వార్త సంస్థ సినియర్ కరెస్పాండంట్ గా పని చేసారు)

  • Translated by Sri Keshav Nath Khandavalli

Buddhists warm up to RSS – Service in J&K


Source: The Economic Times

By AKSHAY DESHMANE

For Ringzhen Tundup Shastri, the floods sweeping Kashmir valley is like yesterday once more.

Shastri, a practising Buddhist like many Ladakhis, was a part of the relief effort in 2010 when a cloudburst caused massive floods and wiped away entire villages in the region.

His ‘voluntary organisation’, the Ladakh Phande Tsogspa (LPT), was among those which sought to fill in where the government failed, earning goodwill from locals and contributing to the creation of a fertile ground for the first ever LS victory for the BJP from Ladakh.

Shastri, a ‘scholar’ of comparative religion from Banaras, is the head of RSS in Leh district; and President of the Tsogspa or ‘Ladakh Welfare Sangh’, which is a front organization of the RSS. Parivar activists see the floods of 2010 as a watershed event in Ladakh for the organization as hostility from locals towards it decreased notably following its extensive relief work carried out in the aftermath of the floods.

“In Ladakh, people do not know us as the Sangh. They all know Phande Tsogpa, because of our relief work after the 2010 flashfloods. Like the Kashmir’s floods today, Ladakh also saw devastation and we put in severe effort in helping the flood affected, which created goodwill for us,” Shastri said. But this was not always the case.

In the early 80s, when a team of RSS workers sought to put up the first shakha in Ladakh, there was resistance from Buddhists as well as political parties, as the latter was perceived as a ‘missionary organisation’ working with an agenda to convert people to Hinduism.

Ladakh Pracharak Dhaniram says, “We had to assure people that, unlike some Christian NGOs, we are not here to convert people from Buddhism to Hinduism.” According to BJP’s Leh president Cheering Dorjee, anti-RSS hostility grew during the NDA’s first reign. “Then J&K Pracharak Indresh Kumar pushed for the Sindhu Darshan Yatra, which was taken up by Atal Bihari Vajpayee and LK Advani by officially inaugurating it on the banks of the river outside Leh town. I think there was some Hindu agenda in that, which they could not fully realise then,” Dorjee explained.

He further claimed that the “Hindu Agenda” could not be realised because of anti-RSS campaign by the Ladakh Buddhist Association, Congress and National Conference. But a combination of different tactical measures adopted by the Parivar’s outfits helped it overcome the social opposition.

THE LADAKH MODEL OF THE PARIVAR

Committed Buddhist cadres like Shastri and Vice President of LPT, Lama Tashi from Zanskar, were uniquely placed to allay fears among Buddhist majority about the RSS.

For, both are practicing Buddhists of the Mahayana school and the local Buddhist religious organizations appear to be favourably disposed towards them.

Pracharak Dhaniram detailed some subtle but symbolically important practices adopted in Sangh-run institutions here. “We told them (the Buddhists) our agenda is nationalist, not religious. At our Shakhas, we started hoisting both the RSS’ saffron as well the colourful Buddhist flag. In schools, we recited Sanskrit prayers as well as Buddhist goddess Manjushree’s prayers. This assured the local people that we are not here to carry out conversions,” he said.

Other RSS full timers point out towards the social welfare activities taken up since 2010. “When local residents witnessed work done by ‘Phande Tsogspa’ and Seva Bharati, they warmed up to us.

Schools, computer training centres, environment awareness seminars get better response now,” said a pracharak from Jammu. Today, there are at least four active Shakhas in Leh town, and more are sought to be made operational.

BUDDHIST CLERGY WARMS UP TO RSS

Konchuk Namgyal of the Ladakh Gompa Association, which controls all monasteries, said, he has heard positive things about LPT’s activities.

“They even call me for their annual Sindhu Darshan yatra, as has been their practice for the past few years of calling five Buddhist priests to offer prayers alongside Hindu priests. I attended it once in 2013. While I am aware about the agenda to convert Buddhists to Hinduism, I have not seen anything like that so far. If they do it, we will oppose it,” he said. Dr Tondup Tsewang of LBA was a little more circumspect. “I do not know of links between LPT and RSS.

I had heard about Phande Tsogspa while co-ordinating relief works of NGOs in 2010. They were very much involved in the work,” he said