Pandit Deendayal Upadhyay – The embodiment of Bharatiya Nationalism

Pandit Deendayal Upadhyaya (September 25, 1916 – February 11, 1968) was an Indian philosopher, economist,sociologist, historian, journalist, and political activist. He was one of the most important leaders of the Bharatiya Jana Sangh, the forerunner of the present day Bharatiya Janata Party. A revered icon of Integral Humanism, he was an ideologue and a guiding force for a alternative model of governance and politics.


D-  Manish Mokshagundam

The embodiment of Bharatiya Nationalism, Deendayalji exemplifies the pinnacle of Indian civilisation. He personified the ideal Swayamsevak through his actions, words and spirit. His achievements and contributions as an organiser, social thinker, economist, educationalist, politician, writer, journalist and speaker continue to be the yardstick of every nationalist. Pandit Deendayal Upadhyayji’s life is a true refinement of altruistic Dharma and reflection of 5000 years of continuum of Indian cultural values.

A bright star in the pantheon of Indian Nationalistic leaders, Deendayalji is the ideal representative of Indian values in politics. A gift from the Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) to the political sphere after India’s independence, Deendayalji was directed by Guruji Golwalkar to take up mentoring of the nationalist political party, Bharatiya Jana Sangh, started by Dr. Syama Prasad Mookerjee in 1951.

A pure spirit of Dharma, Deendayal Upadhyay was the greatest votary of Indianizing western concepts of democracy and governance. He was of the opinion that  the basic tenets of democracy in the west were a reaction to oligarchy, exploitations and capitalism and he advocated adoption of Indian principles of statecraft from the Vedas, Puranas, Dharma Shastras and other cultural knowledge systems.

Pandit Deendayal Upadhyay was an organiser par excellence and a prominent leader of Bharatiya Jana Sangh. He maintained the highest standards of personal integrity and was the source of strength for all subsequent leaders’ actions, ideological guidance and moral inspiration. His treatise on ‘Integral Humanism’ is a critique of both communism and capitalism, advocating a holistic alternative perspective for political action and statecraft consistent with the laws of creation and the universal needs of the human race. This constitutes the basic political philosophy of the Bhartiya Janata Party also.


He was born on 25th September, 1916 in the village Nagla Chandrabhan (now known as Deendayal Dham) of Mathura District, Uttar Pradesh. Deendayal Upadhyay, fondly known as Deena belonged to a family of distinguished individuals. His great-grandfather, Pandit Hariram Upadhyay was a legendary astrologer. His father, Sri Bhagwati Prasad, was an assistant station master at Jalesar and his mother Shrimati Rampyari was a pious lady.

However, Deendayalji’s formative years were full of personal tragedies.  His father died when he was less than three years old, and his mother died before he was eight. He was then brought up by his maternal uncle. Deendayalji also had a younger brother named Shivdayal who too was taken away by smallpox inspite of dedicated efforts by Deendayalji to save him.. Thus, Deendayalji, who was only 18 years of age,had become a complete orphan.

Deendayalji’s life then turned nomadic and he left for high school studies in Sikar from where he matriculated. He stood first in the board exam and the then ruler of Sikar, Maharaja Kalyan Singh, presented him with a gold medal, a monthly scholarship of 10 rupees and an additional 250 rupees towards his books, as recognition of his merit. Deendayalji passed his Intermediate Board Exam in 1937 from GD Birla college, Pilani which later would become the prestigious Birla Institute of Technology and Science (BITS PILANI). He graduated in first division from Sanatan Dharma College, Kanpur 1939 and joined St. John’s College, Agra to pursue a Master’s degree in English literature. In the first year, he obtained first division marks, but was unable to appear for the final year exam on account of a cousin’s illness.

His maternal uncle persuaded him to sit for the Provincial Services Exam, which he passed and he was selected after an interview. He chose not to join the Provincial services, as he was fascinated with the idea of working with the common man. At the instance of his aunt, he took a Government conducted competitive exam in Dhoti and Kurta with a cap on his head, while other candidates wore western suits. The candidates in jest called him “Panditji” – an appellation millions were to use with respect and admiration in later years. Again in this exam he topped the list. Armed with his uncle’s permission he moved to Prayag to pursue B.T. His love for studies increased manifold after he entered public service. His special areas of interest were sociology and philosophy, seeds of which were sown during his student days.

Deendayalji’s tough childhood and his capabilities to raise above personal sufferings strengthened his personality beyond the ordinary; we see the impact of this strength of character in every action that followed later on in his life.



While he was a student at Sanatan Dharma College, Kanpur in 1937, he came into contact with the Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) through his classmate Baluji (Balwant) Mahashabde. There he met the founder of the RSS, Dr. Hedgewar (Doctorji), this was the turning point in Deendayalji’s life. Doctorji used to stay at the same hostel and invited Deendayalji for an intellectual discussion at one of the Shakhas. Deendayaljiwas so impressed by the intellectual stimulation of Sangh and Shakha that he decided to  associate himself with this noble Organisation. He continued to engage with RSS throughout his college life.

Deendayalji earned his B.T. Degree from Prayag and decided not to take a job. He had attended the 40-day summer vacation RSS camp at Nagpur where he underwent training in Sangh Education and dedicated himself to full-time work in the RSS from 1942. The frail Deendayal; could not however, withstand the physical rigour of the training but was outstanding in the educational segment. He completed the second-year training in the RSS Education Wing, to become  a lifelong Pracharak of the RSS. He lived this life till the very end.

Deendayalji worked full-time for the RSS and moved to Lakhimpur District in UP as an organiser and in 1955 became the Provincial Organiser of the RSS in UP. He was sent to guide indian politics through RSS and became the General Secretary of the Bharatiya Jana Sangh, and later its President. His life was thus an embodiment of thorough political thought process.


A Brilliant Journalist, Deendayalji steered the Nationalistic thought through his contributions to publications like Rastradharma, Swadesh, Organiser, Panchajanya. His popular column ‘Political Diary’ was later published a best-selling book. He authored several classical books that remain even to this day, the most important for Indian nationalists.

Pandit Deendayal Upadhyay established the publishing house ‘Rashtra Dharma Prakashan’ in 1940 at Lucknow and launched the monthly magazine ‘Rashtra Dharma’ to propound the principles he held sacred. Primarily it was meant for spreading the ideology of nationalism. Though he did not have his name printed as editor in any of the issues of this publication, there was hardly any issue which did not have his long-lasting impression due to his thought provoking writings. During his time withRSS, he started a weekly, ‘Panchjanya’ and a daily, ‘Swadesh’. He contributed extensively to the magazine, ‘Organiser’.

His message and mantra for the Media and journalists was crystal clear, “Don’t Distort The News”. Here is an anecdote to elucidate this; in 1961 the Railways employees called for a national strike with was supported by Jana Sangha but criticised by the RSS magazine, Panchjanya. This led to a strong attack by the Congress mouth piece magazine Navajivan against the Jana Sangha leaders.  Deendayalji intervened as the General Secretary and cleared the issue with his statement thus “”If something is in the interest of Party but not in the interest of nation, then what should be done? The Party might have certain compulsions to support the strike but Panchjanya should not have any such compulsion. I think everybody has taken right decision in their position. Parties cannot be larger than the society or the country. The national interest should get top priority. A journalist should be loyal to the country.” Priceless guidelines for the journalist fraternity.


He also wrote the drama “Chandragupta Maurya” and penned the biography of Shankaracharya in Hindi. He translated the biography of RSS founder Dr. K. B. Hedgewar from Marathi to Hindi. His other renowned literary works include Samrat Chandragupta (1946), Jagatguru Sankaracharya (1947), Akhand Bharat Kyon? (1952), Bharatiya Arthniti: Vikas Ki Disha (1958), The Two Plans: Promises, Performances, Prospects (1958), Rashtra Jivan Ki Samasyayen (1960), Devaluation: A Great Fall (1966), Political Diary (1968), Rashtra Chintan, Integral Humanism and Rashtra Jivan Ki Disha.


Deendayalji shaped Nationalism into the democratic Gestalt by incorporating concepts from Vedic Sabhas and Samitis. As General Secretary of Bharatiya Jana Sangh,the principle opposition party, Pandit Deendayal Upadhyay Indianised the ideas of leadership and governance.

In 1950, Dr. Syama Prasad Mookerjee, then Minister at the Center, opposed the Nehru-Liaquat pact and resigned his Cabinet post and joined the opposition to build a common front of democratic forces. Dr. Mookerjee sought Shri Guruji’s help in organizing dedicated young men to pursue the work at the political level. Bharatiya Jana Sangh was founded in 1951 by Dr. Syama Prasad Mookerjee, wherein Deendayal Upadhyay was appointed as the first General Secretary. Pandit Deendayalji’s organising skills were unmatched. He continued to hold this position until the 14th Cabinet session in December 1967. His immense intelligence and perfectionism impressed Dr. Syama Prasad Mookerjee so much that he was honoured with a famous statement by Dr. Syama Prasad Mookerjee:

“If I had two Deendayals, I could transform the political face of India!”

However, the sudden and untimely death of Dr. Syama Prasad Mookerjee in 1953 left the entire responsibilities and burden of the organisation on the young shoulders of Deendayalji.

Stalwart Statesman

Deendayalji served as the General Secretary of Bharatiya Jana Sangh for nearly 15 years from its inception and raised the organisation with high spirits and enthusiasm, thereby making it one of India’s strongest political parties. At the 14th annual session of Bharatiya Jana Sangh in Calicut in December 1967, Pandit Deendayalji was elected as the National President.

The original Poll Pandit

Deendayalji analysed the gains and losses of each party after every election. He also discussed the new emerging factors. Regarding the maintenance of democratic norms and expressing his concerns about new realities; thus we can say that he was also one the first psephologists of India.

Creator of the party with a difference

“The base of Jana Sangh being basically principled, we urgently require such training camps and workshops. Without these, we shall not be able to assess the different approaches of other political parties” – Pandit Deendayal Upadhyay


“Dharma wields its own power. Dharma is important in life. Shri Ramdas would as well have preached to Shivaji to become a mendicant and spread Dharma following his own example. But on the contrary, he inspired Shivaji to extend his rule; because the State too, is an important institution of the society.” – Pandit Deendayal Upadhyay

Deendayalji was convinced that India as an independent nation cannot rely upon Western concepts on individualism, democracy, socialism, communism, capitalism etc. to which Indian National Congress succumbed to remain in power. Pandit Deendayal Upadhyaywanted to raise and grow India on the basis of its rich culture and not on western concepts left by the British at the time of their departure from the nation. Although democracy was established in India instantly after independence, Deendayalji was a little apprehensive about this development of India after these long years of slavery.

However, he believed that democracy was India’s birthright and not a gift of the West. He was of the view that the Indian polity after independence has been raised upon these superficial Western foundations and not rooted in the timeless traditions of India’s ancient culture. He was sure that the Indian intellect was getting suffocated by Western theories and ideologies and consequently there was a big roadblock on the growth and expansion of original Bharatiya thought.

He welcomed modern technology/science but wanted it to be adapted to suit Indian requirements. Panditji believed in a constructive approach. He exhorted his followers to co-operate with the government when it was right and fearlessly oppose it, when it erred. He placed nation’s interest above everything else. The following rousing call he gave to the thousands of delegates in the Calicut session, still rings in their ears:

“We are pledged to the service not of any particular community or section but of the entire nation, every countryman is blood of our blood and flesh of our flesh. We shall not rest till we are able to give to every one of them a sense of pride that they are children of BharathMata. We shall make Mother India Sujala & Sufala(flowing with water and laden with fruits) in the real sense of these words. As Dashapraharana Dharini Durga ( Godess Durga with her 10 weapons), she would be able to vanquish evil; as Lakshmi she would be able to disburse prosperity all over and as Sarasvati she would dispel the gloom of ignorance and spread the radiance of knowledge all around her. With faith in ultimate victory, let us dedicate ourselves to this task”.


“Neither possible nor wise to adopt foreign -Isms in our country in the original form in toto nor can we ignore altogether the developments in other societies, past or present and is certainly unwise”

– Pandit Deendayal Upadhyay

Deendayal Upadhyay conceived the political philosophy known as “Integral Humanism” which was adopted by Jana Sangh in 1965 as it’s official doctrine. It contains a vision organised around two themes:1) Morality in politics and 2) Swadeshi.

These ideas revolve around the basic themes of harmony, primacy of cultural-national values and discipline. According to Deendayalji, the primary concern in India must be to develop an indigenous economic model that puts the human being at center-stage. Integral Humanism is an alternative to both western capitalist individualism and Marxist Socialism.

The philosophy of Integral Humanism advocates the simultaneous and integrated fuctioning of the body, mind, intellect and soul of each human being. It is a synthesis of the material and the spiritual, the individual and the collective, . In the field of politics and economics, Deendayaljiwas pragmatic and down to earth. He visualised  India as a decentralised polity and self-reliant economy with the village as the base.

“Integral Humanism must necessarily make a balanced appraisal of both Bharatiya as well as Western ideologies. On the basis of this evaluation it seeks to show a way which would make man progress further from his present position of thought, experience and achievement. The Western world has achieved great material progress but in the field of spiritual attainment it has not been able to make much headway. India on the other hand lags far behind in material advancement and so its spiritualism has become a hollow-sounding word. There can be no spiritual salvation without material prosperity. It is necessary, therefore, that we strive for strength, and material happiness, so that we may be able to build up national health and contribute to the progress of the world, instead of being a burden on it. Integral Humanism is the ideal which determines our direction which has to be translated into practice. Our program, therefore, has to be grounded in realism. Indeed, realism is the forte of our program, the measure of our achievements and the touchstone of our ideal.”

This concept of Integral Humanism, which is deeply embedded in the Indian psyche, became the guiding philosophy of the Bharatiya Jana Sangha (Now the Bharatiya Janata Party).


Deendayalji’s life was a dedicated life. He has sacrificed every atom of his body and every moment of his life at the altar of nationalism. On 11th Feb1968, his ‘almost dead’ body was found on the railway tracks of Mughalsarai station. Two men were arrested; they confessed to have pushed Upadhyaya out of the train apparently because he had caught them stealing his bag and had threatened to report them to the police. But they were both later acquitted of the murder charge due to lack of evidence. Pandit Deendayal Upadhyay’s death is thus still shrouded in mystery even after the CBI enquiry and the one-man Commission of Justice YV Chandrachud..

Deendayalji was active in India’s political life from 1937 to 1968. He emerged as an all-round national leader but when this seasoned leader emerged as President of his party, destiny took him away to a mysterious and tragic end. He was the Jana Sangh President for only 43 days when around 3.45 a.m. on 11th Feb 1968, the lever-man at the Mughalsarai station informed the Assistant Station Master (ASM) that about 150 yards from the station, towards the south of the railway line, a dead body was lying near the electric pole.

The police was alerted and the doctor was brought in the morning who examined the body and declared it dead. When the dead body was brought to the station, a curious crowd gathered there. Till now, the dead body was unclaimed. Then one person in the crowd shouted, “This is the Bharatiya Jan Sangh President, Pandit Deendayal Upadhyay.”

The parliamentary committee was in session at Delhi. It was adjourned and all the leaders reached Delhi where his body was brought. Pandit Deendayal Upadhyay used to stay at parliamentarian Atal Bihari Vajpayee’s residence at 30, Rajendra Prasad Marg. His dead body was brought there. Guruji Golwalkar was already in Delhi because of his closeness toDeendayalji. Generally unperturbed, Guruji Golwalkar, when he approached Deendayalji’s dead body, his eyes filled with tears and he could only say in a choked voice,

“Oh what has happened to him! Many people run families, they can imagine the loss. Since I do not run a family, my sorrow is hundred fold. I won’t say anything about our personal relations. All that I can say is, those whom the Gods love, die young.”

Atal Bihari Vajpayee’s sentiments were expressed through the article, ‘We accept the challenge’, thus:

“The attack on his life is an attack on our nationalism. The wounds on his body are assaults on our democracy. We accept this challenge of anti-nationals and enemies of democracy”

The entire nation was plunged in grief, all volunteers of Bharatiya Jana Sangh and RSS were stunned. Who was the murderer that had so cruelly taken the life of sage like Deendayalji, who did not have a single enemy in the world? There was no answer. His death was as shocking as it was mysterious.

One wonders how all this could have occurred; this is a matter of investigation.The first Jana Sangh President, Dr. Shyamaprasad Mukherjee, was also victim of a political murder. That mystery also remains unsolved to this day. Perhaps it will never be solved.




Samrat Chandragupta (1946)

Jagatguru Sankaracharya (1947)

Akhand Bharat Kyon? (1952)

Bharatiya Arthniti: Vikas Ki Disha (1958)

The Two Plans: Promises, Performances, Prospects (1958)

Rashtra Jivan Ki Samasyayen (1960)

Devaluation: A Great Fall (1966)

Political Diary (1968)

Rashtra Chintan

Integral Humanism

Rashtra Jivan Ki Disha


Life and Works of Pandit Deendayal Upadhyaya by S.R. Sharma

Deen Dayal Upadhyay (Hindi) by Harish Dutt Sharma

Deendayal Upadhyaya: Ideology and Perception, comprising seven volumes by Suruchi Prakashan

Ekatma manavvaad – collection of essays on “integral humanism”


కొరేగావ్ యుద్ధం నేర్పే పాఠాలు

2018వ సంవత్సరం కుల పోరాటాలు, ఉద్రిక్తతలతో ప్రారంభం కావడం దురదృష్టకరం. వీటిని ప్రభుత్వం వెంటనే అదుపుచేసి ఉండకపోతే అవి ప్రజా యుద్దానికి దారితీసి ఉండేవి. `యువ’ నేతలు జిగ్నేశ్ మెవాని, రాహుల్ గాంధీ వంటివారు, కొంతవరకు మీడియా వర్గం కుల రాజకీయాలను రెచ్చగొట్టడానికి ప్రయత్నించడం మనం చూశాం.

రాహుల్ గాంధీ ట్వీట్ చూస్తే ఇది అర్ధమవుతుంది –

ప్రస్తుత భారత రాష్ట్రపతి హిందువు, దళిత వర్గానికి చెందినవారు. ఆయన పాలనా  వ్యవస్థకు అధిపతి కూడా. కేంద్రంలో బిజెపి ప్రభుత్వం ఉన్నప్పుడు ఆయన రాష్ట్రపతి అయ్యారు. అయినా  ప్రధాని కావాలని కలలు కనే ఈ `యువ’ నేత ఇలాంటి వ్యాఖ్యలు చేశారు.

దీనంతటికంటే మించి `బ్రేకింగ్ వార్తల’ కోసం ఎల్లప్పుడు అర్రులుచాచే మన మీడియా అగ్నికి ఆజ్యం పోస్తూ మొత్తం సంఘటనను `దళిత’ `హిందువు’ ల మధ్య ఘర్షణగా చిత్రీకరించింది.

కొన్ని ప్రయోజనాలను ఆశించి స్వార్ధపర శక్తులు భారత సమాజంలోని అంతరాలు, తేడాలను మరింత పెద్దవిచేయడానికి, తద్వారా సమాజాన్ని విచ్ఛిన్నం చేయడానికి ఎలా ప్రయత్నిస్తున్నాయో ఈ సందర్భంగా గమనించవచ్చును. చాలా సందర్భాలలో మీడియా ఈ కార్యకలాపాలలో ఉత్ప్రేరకంగా పనిచేస్తూ ఉంటుంది. అన్యాయాలు, అత్యాచారాలు జరిగిపోతున్నాయంటూ ప్రచారం చేస్తుంది. హిందుసమాజంలోని కొన్ని వర్గాలలో తమకు అన్యాయం జరిగిందని, తాము అణచివేతకు గురయ్యామనే భావన కలిగించడం ద్వారా సమాజంలో చీలికలు తేవడం ఈ శక్తుల ప్రయత్నం. లింగం, మత విశ్వాసాల ఆధారంగా కూడా విభేదాలు సృష్టిస్తుంటారు.

కొరేగావ్  బ్రిటిష్ వారికి, మరాఠాలకు  మధ్య జరిగిన యుద్ధాలలో ఒకటి. కానీ ఇప్పుడు హఠాత్తుగా అది వార్తల్లోకి వచ్చింది. చరిత్రలో అంతగా ప్రాధాన్యత లేని ఈ యుద్ధం ఇలా వార్తలకు ఎక్కడానికి కారణం ఏమిటి?  దళితులు, బ్రాహ్మణులపై చేసిన యుద్దం చరిత్రలో ఏదైనా ఉందా అని మీడియా చాలాకాలంగా వెతుకుతోంది. ఇప్పటివరకు వారికి అలాంటి యుద్దం ఏది కనిపించలేదు. కొరేగావ్ యుద్దం అలాంటిది కాకపోయినా అది  అలాంటి పోరాటమేనని చిత్రీకరించేందుకు, ఒక వర్గానికి(దళితులు) అన్యాయం జరిగిందని, మరొక వర్గం (బ్రాహ్మణులు) అందుకు కారణమని ప్రచారం చేసేందుకు అవకాశం మాత్రం లభించింది.

నిజానికి కొరేగావ్ `దళితులు’, `ఉన్నత కులాల’ వారికి మధ్య జరిగిన యుద్దం కాదు. అలాగే బ్రిటిష్ వాళ్ళు ఈ యుద్దంలో గెలవనూ లేదు. అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా హిందూత్వం అసమానతలను ప్రోత్సహిస్తుందని చూపేందుకు  `దళిత’, `దళితేతర’ వర్గాల మధ్య వైరం ఉందని, ఒక వర్గం అణచివేతకు గురైంది, మరొకటి అణచివేసిందనే ప్రచారంలో ఏమాత్రం నిజం లేదని జాగ్రత్తగా పరిశీలిస్తే తెలుస్తుంది.

`బ్రిటిష్ కాలంలో దళిత సైన్యం పీష్వాలను ఓడించిన భీం కొరేగావ్ యుద్దపు విజయాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ ఉత్సవం జరుగుతుంది’ అని కొరేగావ్ లో జరిగే సమ్మేళనం గురించి రాస్తూ ఉంటారు. నిజానికి ఆ యుద్దం పీష్వాలు, బ్రిటిష్ వారికి మధ్య జరిగింది. అంతేకాదు ఆ యుద్దంలో పీష్వాలు ఓడిపోలేదు. ఆ కాలానికి చెందిన చరిత్రకారుడు, సైనికుడు అయిన జేమ్స్ గ్రాంట్ డఫ్ అందించిన సమాచారం పరిశీలిస్తే ఈ విషయం తెలుస్తుంది.


డఫ్ సమాచారాన్ని పక్కన పెట్టి బ్రిటిష్ వాళ్ళే గెలిచారనుకున్నా అది బ్రిటిష్ విజయం కాకుండా దళిత విజయం ఎలా అవుతుంది? బ్రిటిష్ సైన్యంలో పోరాడిన మహర్ /దళిత సైనికుల్లో ఒక్కరైనా ఆ యుద్దంలో ప్రధాన పాత్ర పోషించారా? బ్రిటిష్ సైన్యంలోని ఒక్క దళిత లెఫ్టినెంట్ పేరైన చెప్పగలరా? లేదు.

బ్రిటిష్ వాళ్ళు దళితులకు ఎప్పుడు అలాంటి పదవులు, స్థానాలు ఇవ్వలేదు. ఒకవేళ బ్రిటిష్ సైన్యంలో దళితులు ఉన్నారు కాబట్టి అది దళితుల విజయమని అంటే అప్పుడు రెండు ప్రపంచ యుద్ధాల్లో విజయం భారతీయులదనే చెప్పాల్సిఉంటుంది.(ఎందుకంటే బ్రిటిష్ సైన్యంలో భారతీయులు ఉన్నారుకాబట్టి). కానీ అలాగని ఎవరు అనరు. ఇక తెలివితేటలు ఎక్కువగా ఉన్నవారు పై తర్కాన్నే మరింత పొడిగించి 1857 ప్రధమ స్వాతంత్ర్యసంగ్రామంలో బ్రాహ్మణులపై దళితులు విజయం సాధించారని కూడా అనవచ్చును. ఎందుకంటే మంగల్ పాండే, రాణి ఝాన్సీ లక్ష్మీబాయి, తాత్యతోపే, పీష్వా నానాసాహెబ్ మొదలైన బ్రాహ్మణులు నాయకత్వం వహించిన జాతీయ సైన్యాన్ని ముంబై మహార్, మఝబి దళిత సిక్కు రెజిమెంట్లు ఉన్న బ్రిటిష్ సైన్యం ఓడించింది. కానీ కల్పనకు కూడా ఒక హద్దు ఉండాలి కదా.

కనుక ఎలా చూసినా అది బ్రిటిష్ విజయం కానేకాదు. నిజానికి బ్రిటిష్ వాళ్ళు వెనుకంజవేశారు. మొదట్లో సంవత్సరకాలం పాటు వాళ్ళు కూడా తాము విజయం సాధించామని చెప్పుకోలేదు. 1819లో బ్రిటిష్ పార్లమెంట్ లో కొరేగావ్ యుద్దపు ప్రస్తావన వచ్చినప్పుడు కూడా అది తమ విజయమని ప్రకటించుకోలేదు.

 “In the end, they secured not only unmolested retreat, they also carried off their wounded” 

(`చివరికి వాళ్ళు (బ్రిటిష్ సైన్యం) సురక్షితంగా వెనుకకు వచ్చారు. తమలో గాయపడినవారిని కూడా వెనుకకు తెచ్చారు.’)

విజయం మాట అటుంచి బ్రిటిష్ సైన్యం పూర్తిగా విఫలమైంది. 1818 జనవరి 1న పీష్వాకు చెందిన రాజధానిని ఆక్రమించుకోవాలనే ఉద్దేశంతో బ్రిటిష్ అధికారులు తమ సేనలను సెరూర్ నుండి పూనాకు తరలించాలనుకున్నారు. కానీ వాళ్ళు ఊహించని విధంగా ఆ సేనాల్ని కొరేగావ్ దగ్గర మరాఠా సైన్యం అడ్డగించింది. అపారమైన మరాఠా సైన్యం ముందు బ్రిటిష్ సేనలు నిలువలేకపోయాయి. అయినా  బ్రిటిష్ సైనికులు, అలాగే భారతీయ సిపాయిలు (అందులో దళితులూ ఉన్నారు, దళితేతరులూ ఉన్నారు) ధైర్యంగా మరాఠా సేనల్ని ఎదుర్కొన్నారు. కానీ చాలా ప్రాణనష్టం చవిచూడాల్సి వచ్చింది. దానితో పూనాకు వెళ్లాలనుకున్న వ్యూహాన్ని కట్టిపెట్టిన బ్రిటిష్ సైన్యం తిరిగి సెరూర్ వైపుకు తోకముడిచింది.

ఇక కొరేగావ్ యుద్దంలో వీరోచితంగా పోరాడిన దళిత సైనికుల పట్ల బ్రిటిష్ వాళ్ళు చూపించిన `కృతజ్ఞత’ ఏమిటి? వాళ్ళు `వీరోచిత జాతి కాదు, నిమ్న అంటరాని కులం’ అంటూ 1892లో దళితులను సైన్యంలోకి తీసుకోవడం ఆపేశారు.

అంతేకాదు చాలామటుకు గిరిజన, `అంటరాని కులాల’ వారిని `నేర జాతులు’గా బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం ముద్ర వేసింది. వీరిలో `నేరప్రవృత్తి’ ఎక్కువని, వాళ్ళంతా నేరస్తులని ప్రకటించి ఆ జాతులపై అమానుషమైన ఆంక్షలు విధించింది. ఈ జాతులకు చెందిన పురుషులు ప్రతివారం పోలీస్ స్టేషన్ కు వచ్చి హాజరు వేయించుకోవాలని నిబంధన విధించింది. భారత్ ను పూర్తిగా ఆక్రమించుకున్న వెంటనే బ్రిటిష్ వాళ్ళు `అంటరానివారిని’ `పనికిమాలిన సైనికులు’గా ముద్రవేసి విధుల నుంచి తొలగించారని స్టీఫన్ కొహెన్ వ్రాశాడు. `ఉన్నత కులాలకు చెందిన అందమైన వారిని’ మాత్రమే సైన్యంలో చేర్చుకునేవారని వ్రాశాడు.

 “Why bother to recruit the “dhobi [an untouchable washerman caste battalions,” one series of articles in the Pioneer argued, if they could not be trusted against the formidable Pathans. Untouchables were docile creatures, perhaps suitable for internal guard duty or labor battalions, but otherwise useless as soldiers….. “largest, handsomest, and cleverest looking men were undoubtedly the high castes”. 

బ్రిటిష్ వాళ్ళు తమ `ఆర్య’ , `శౌర్య జాతుల’ సిద్దాంతం ప్రకారం దళిత మహర్ లను సైన్యంలో చేర్చుకోవడం నిలుపుచేయడంతో తాము క్షత్రియ జాతికి చెందినవారమేనని, తమను కూడా సైన్యంలో చేర్చుకోవాలని మహర్లు బ్రిటిష్ వారికి విజ్ఞప్తి చేశారు. ఇక్కడ ఒక విషయం గమనించాలి. ఆనాటి బ్రిటిష్ సైన్యంలో ఉన్న మహర్ లు ఇప్పటి జిగ్నేశ్ మెవాని వంటివారు మాత్రం కాదు. మహర్ సైనికుడైన అంబేడ్కర్ తండ్రి ప్రఖర హిందువు. ఆయన రామాయణ, భారతాలు పారాయణ చేసేవాడు. కానీ దురదృష్టకరమైన విషయం ఏమిటంటే నేటి `దళిత యువ నేతలు’ బ్రిటిష్ వారిని, వారి విజయాలను పొగడుతున్నారు.

ఇటీవల `ది ప్రింట్’ లో ప్రచురితమైన రాహుల్ సోన్ పింపల్ రాసిన వ్యాసంలో పై వక్రీకరణాలన్నీ కనిపిస్తాయి. ఆ వ్యాసంలో ఇలా ఉంది – “(కొరేగావ్)యుధ్ధాన్ని గుర్తుపెట్టుకోవడం, ప్రతి సంవత్సరం వేల సంఖ్యలో స్మారక స్థూపాన్ని దర్శించుకోవడం మన దేశంలో ఉన్న కులవ్యవస్థ నియమాలకు విపరీతంగా కనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే ఆ వ్యవస్థ దళితులకు ఇలా చురుకుగా, క్రియాశీలంగా ఉండే అవకాశం ఇవ్వదు.

మనుస్మృతి వంటి ప్రాచీన హిందూ గ్రంథాలు దళితులు లేదా శూద్రులు, అతి శూద్రులకు తమ వాదన వినిపించే హక్కు లేదని స్పష్టం చేస్తున్నాయి. కానీ కొరేగావ్ స్మారక దినోత్సవం ఈ కుల కట్టుబాటుకు వ్యతిరేకంగా సాగుతోంది.

హిందూ జాతీయవాదులలో దళితులంటే `అమాయకులు, ఏది చెప్పినా వినేవారు, కుల వ్యవస్థలోని అంతరాలను మౌనంగా సహించేవారు’ అంటూ ఉన్న అభిప్రాయాలను ఈ స్మారక దినం పటాపంచలు చేసింది. స్మారక దినాన్ని పాటించడం ద్వారా దళితులు ఈ అభిప్రాయాలు సరైనవి కావని తేల్చి చెప్పినట్లైంది. అంతేకాదు `మా చరిత్రలోని విజయాలను మేము గర్వంగా చెప్పుకుంటాం’ అని స్పష్టం చేసినట్లైంది.’ `హిందూ జాతీయవాదానికి సరిపోదు కాబట్టి మా చరిత్రను వక్రీకరించారు. మాపై తమ ఆధిపత్యాన్ని కొనసాగించేందుకు మా సమాంతర చరిత్రలను కాదన్నారు.’

ఇదంతా దళితులకు అన్యాయం జరిగిపోయిందని, వాళ్ళు అణచివేతకు గురయ్యారని చేసే ప్రచారంలో భాగమే. ఈ ప్రచారంలో ముఖ్యమైన అంశం ఏమిటంటే గతంలో జరిగిన సంఘటన, విషయాన్ని వర్తమానానికి వర్తింపచేయడం. పైన పేర్కొన్న వ్యాసంలో కూడా ఇదే ధోరణి కనిపిస్తుంది. 19వ శతాబ్దంలో జరిగిన యుద్ధాన్ని, అందులో బ్రిటిష్ వారి `కల్పిత’ విజయాన్ని దళిత పోరాటం, దళిత విజయంగా ఇప్పుడు చిత్రీకరించే ప్రయత్నం కనిపిస్తుంది. అంతేకాదు, దళితులు ఆయుధాలు పట్టుకునేందుకు, తమను తాము రక్షించుకునేందుకు హిందూ సమాజం వారిని అడ్డుకుందని వ్యాసంలో రాశారు. కానీ కాస్త చరిత్రను పరిశీలిస్తే ఈ వాదనలో పస లేదని స్పష్టమవుతుంది. మహర్ లలో ఒక వర్గమైన సోమవంశీ మహర్ లు మహాభారత యుద్ధంలో పాండవుల వైపు పోరాడారు.

ఇలా దళితులను ఆయుధాలు పట్టుకోనివ్వలేదనే వాదనే సరైనదైతే మహాభారత యుద్ధంలో మహర్ లు ఎలా పాల్గొన్నారు?

పోనీ ఇతిహాసాన్ని కూడా కట్టుకధ అని కొట్టిపారేసినా, శివాజీ మహారాజ్ సైన్యంలో మహర్ లు ఉన్నారన్నది ఎవరు కాదనలేని సత్యం. శివాజీ కుమారుడు రాజారం శివంక్ మహర్ కు కాలాంబి అనే గ్రామాన్ని దానం చేశాడన్నది నిజం. అలాగే శివంక్ మహర్ మనవడైన మరో శివంక్ మహర్ 1795 నిజాంతో పోరాటంలో పురేశ్వరం భాను ప్రాణాలను కాపాడాడు. ఆ సమయంలోనే కొద్దిమంది మరాఠా శిబిరంలో శివంక్ మహర్ ఎలా ఉంటాడని ప్రశ్న లేవనెత్తినప్పుడు పీష్వా దగ్గర ఉన్న బ్రాహ్మణ మంత్రి హీరోజీ పతంకర్ యుద్దంలో కుల పట్టింపులు ఉండకూడదని వారికి సమాధానం చెప్పాడు. నాగనక్ మహర్ ముస్లిముల నుండి విరాట్ గఢ్ ను స్వాధీనం చేసుకుని రాజారాం కు అప్పగించాడు. అప్పుడు నాగనక్ మహర్ ను రాజారాం సతారా పాలకుడు  (పాటిల్)గా  చేశాడు.

ఈ విషయాలన్నీ బయటకు వస్తే ఉద్రిక్తతలను రెచ్చగొట్టి అల్లర్లు చేయించాలనుకునేవారి ప్రయత్నాలు సాగవు. ఈ విషయాలను ఎవరు ఇప్పటివరకు కాదనలేదు.

విదేశీ సైన్యం ఇక్కడి వారిపై విజయం సాధిస్తే ఎవరికైనా బాధ కలుగుతుంది. అంతేకాని ఆ `విజయాన్ని’ గొప్పగా చెప్పుకోరు. అంతేకాదు బ్రిటిష్ సైన్యంలో కేవలం మహర్ లు మాత్రమే లేరు. ఇతరులు కూడా ఉన్నారు. అలాగే మేజర్ దిరోమ్ పేర్కొన్నట్లుగా మరాఠా సైన్యంలో నిమ్న కులాల వారు కూడా ఉన్నారు. కాబట్టి రెండువైపులా చనిపోయిన భారతీయులలో  అన్ని వర్గాలకూ  చెందినవారు. బ్రిటిష్ సైన్యంలో ఉన్న మహర్ లు మరాఠా సైన్యంలో ఉన్న మహర్ లతో పోరాడారన్నది కూడా నిజం.

కాబట్టి కోరేగావ్ యుద్దం మహర్ లు, పీష్వాల మధ్య జరిగినది కాదు. అది బ్రిటిష్ వారికి, భారతీయులకు మధ్య జరిగినది. రెండువైపులా మహర్ లు చనిపోయారు. కానీ విచిత్రంగా బ్రిటిష్ సైన్యంలోని మహర్ లే నిజమైన దళితులనే విధంగా వాదన సాగుతోంది. శివంక్ మహర్ గురించి వీరెవరైనా చెప్పగా ఎప్పుడైనా విన్నారా? లేదు. ఎందుకంటే వాళ్ళు భారత్ లో సాగించదలచుకున్న కుల యుద్దలకు ఆ యదార్ధ గాధ పూర్తి వ్యతిరేకం కనుక.

మహర్ లు బ్రిటిష్ సైన్యంలో ఎలా చేరారు? వారిని చేర్చుకునేందుకు బ్రిటిష్ వాళ్ళు ప్రత్యేకమైన శిబిరాలు, శిక్షణా కేంద్రాలు ఏవి ఏర్పాటుచేయలేదు. మరాఠా సైన్యంలో మాత్రం చాలాకాలంగా మహర్ లు పనిచేస్తున్నారు. పీష్వాలు పెద్ద సంఖ్యలో వారిని సైన్యంలో చేర్చుకున్నారు. ఇలా యుద్ద అనుభవం సంపాదించిన మహర్ లు ఆ తరువాత తమంతతాముగా బ్రిటిష్ సైన్యంలో చేరారు. (Christophe Jaffrelot,  Dr Ambedkar and Untouchability: Analysing and Fighting Caste p.19)

మహర్ లకు పీష్వాలకు మధ్య సత్సంబంధాలు ఉండేవి. క్రీ.శ. 1770లో పాలించిన పీష్వా మాధవరావు నిమ్న కులాలు/తరగతుల వారిని నిర్బంధంగా పనిచేయించడాన్ని(వెత్) నిషేధించాడు. ప్రతి పనికి తప్పనిసరిగా వేతనం ఇవ్వాల్సిందేనని చెప్పాడు.( GS Sardesai, New History of the Marathas: The expansion of the Maratha power, 1707-1772 p.346). ఇక్కడ గమనించవలసిన మరో విషయం ఏమిటంటే బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యంలో బానిసవిధానాన్ని నిషేధించడానికి 50 ఏళ్ల ముందే పీష్వాలు ఈ వెట్టిచాకిరి (వెత్)ని నిషేధించారు.

మాధవరావ్ జన్మించినప్పుడు పీష్వా బాలాజీ రావ్ `నిమ్న కులాలైన’ కోలి, రామోసిస్, మహర్ లకు 300 హెక్టార్ ల పన్ను లేని భూమిని  దానం చేశాడు. ఈ మహర్ లు, ఇతర కులాల వారి కింద గిరిజనులు కాపలాదారులుగా పనిచేసేవారు. (Kotani, CASTE SYSTEM, UNTOUCH ABILITY AND THE DEPRESSED p.70). ఇలా వెట్టిచాకిరిని రద్దుచేసినది కేవలం మాధవరావ్ మాత్రమే కాదు. అంతకు ముందు శివాజీ కాలంలో బ్రాహ్మణ సైనికాధికారి మహదాజీ నీలకాంతరావ్ ఇద్దరు మహర్ లను పురందర కోట పాలకులు (నాయక్ వతన్)గా నియమించాడు. ప్రతి మహర్ కింద 40మంది సైనికులు ఉండేవారు(Kotani, CASTE SYSTEM, UNTOUCH ABILITY AND THE DEPRESSED),

మహర్ లు, పీష్వాల మధ్య సామాజిక సంబంధాన్నిమరో సంఘటన వెల్లడిస్తుంది. 1748 సంవత్సరంలో పౌధ్కోర్ జిల్లాకు చెందిన మహర్ లు జిల్లా అధికార యంత్రాంగానికి ఇలా విజ్ఞప్తి చేశారు – `మహర్ లమైన మా ఇళ్ళలో పెళ్లిళ్లు వాతాన్దై జోషిలు జరిపించేవారు. ఇతర జిల్లాల్లో కూడా ఇలాగే జరుగుతుంది. కానీ 15,20 సంవత్సరాల క్రితం జోషిలు, మాకు మధ్య తలెత్తిన ఒక వివాదం మూలంగా వాళ్ళు మా వివాహకార్యాలను జరిపించడం మానుకున్నారు. కనుక ఇప్పుడు ఆ విషయాన్ని పరిశీలించి ఇతర జిల్లాలలో పద్ధతిని పరిగణలోకి తీసుకుని పాత ఆచారాన్ని పునరుద్ధరించగలరని మనవి’ (Kotani, CASTE SYSTEM, UNTOUCH ABILITY AND THE DEPRESSED).

పౌద్కోర్ జిల్లాలో కొందరు బ్రాహ్మణులు ఒక వివాదం మూలంగా మహర్ ల ఇళ్ళలో పెళ్లిలు జరిపించడం మానుకున్నారు. ఈ విషయం తెలుసుకున్న పీష్వాలు బ్రాహ్మణులు మహర్ ల పెళ్లిళ్లు జరిపించాల్సిందేనంటూ ఆదేశించి, ఈ ఆదేశాలను పాటించనివారికి 10 రూపాయల జరిమానా కూడా విధించారు.

ఇది మహర్ లను అణచివేసే చర్య అవుతుందా? పీష్వా ఆదేశాలను ఉల్లంఘించలేని బ్రాహ్మణులు పదేపదే విన్నవించుకోవడంతో అసలువివాదం గురించి విచారించిన పీష్వా ఆ ఒక్క జిల్లాలో మహర్ ల పెళ్లిళ్లకు వెళ్లవలసిన అవసర లేదంటూ మినహాయింపు ఇచ్చారు. అంటే మిగిలిన జిల్లాల్లో ఎప్పటిలాగానే మహర్ పెళ్లిళ్లు బ్రాహ్మణులు జరిపించారు.

కొన్ని ఆచారాలు, పద్దతులలో మహర్ లకు ప్రత్యేక స్థానం ఉండేది. పన్వర్ రాజపుత్రులు నారాయణ దేవుని ఉత్సవం జరిపించినప్పుడు ప్రధమ ప్రసాదం మహర్ లు స్వీకరించేవారు. (The Tribes And Castes Of The Central Provinces Of India Vol IV pp 131).

శాంతి ఉత్సవంలో కూడా మహర్ లకే ప్రాధాన్యత ఉండేది. బ్రిటిష్ పాలన కాలంలో ఒకసారి 20మంది మహర్ లు ఇస్లాం మతంలోకి మారాలని అనుకున్నారు. కానీ వారిని మసీదులోకి రానివ్వకపోవడంతో ఆ ఆలోచనను విరమించుకున్నారు. (The Tribes And Castes Of The Central Provinces Of India Vol IV pp 131).

నేటి `దళితవాదులు’ చేసే మరో పని ఏమిటంటే `నిమ్న కులాల’ వారందరినీ `దళితులు’ గానే పరిగణించి దళితులు, దళితేతరుల మధ్య ఎప్పుడు ఘర్షణ ఉండేదని ప్రచారం చేసే ప్రయత్నం చేస్తారు. దళితేతరులే దళితులను అణచివేశారని గుండెలు బాదుకుంటారు. కానీ ఇందులో సత్యం ఏమాత్రం లేదు. `నిమ్న కులాల’వారిలో కూడా `కుల తత్వం’ ఎలా ఉండేదో చాలామంది రచయితలు తమ రచనలలో చెప్పారు. ఒక దళిత ఉపకులం మరొక దళిత ఉపకులానికి చెందినవారిపట్ల ఎలా దుర్వ్యవహారం చేసేవారో వాటివల్ల తెలుస్తుంది. ఇలాంటివి జరగలేదని బుకాయించడంవల్ల ప్రయోజనం లేదు.

మహర్ లు (తమకంటే తక్కువ కులానికి చెందినవారని భావించిన) మంగ్ లపట్ల ఎలా వ్యవహరించారో గమనించాలి. మహర్ లు మంగ్, భంగివంటి కులాలవారి నుండి ఎలాంటి ఆహారం తీసుకునేవారుకాదు. ఎందుకంటే వారిని `కలుషితమైన’ వారిగా పరిగణించేవారు. (Gazetteer of the Bombay presidency 1885 pp.440).

ఒకసారి మంగ్ కులానికి చెందిన పెళ్ళికొడుకు పద్దతి ప్రకారం ఎద్దుపై ఊరేగకుండా గుర్రంపై తిరిగాడు. దీనితో కోపగించిన మహర్ లు అధికారులకు ఫిర్యాదు చేశారు. తమకు మాత్రమే గుర్రంపై ఊరేగే అధికారం ఉందని, మంగ్ లకు కాదని వాళ్ళు వాదించారు. మంగ్ లు కేవలం ఎద్దులను మాత్రమే ఉపయోగించాలని, వాళ్ళు గుర్రాలు ఉపయోగించకుండా నిషేధించాలని పీష్వాకు విన్నవించారు. (1776. SSRPD VI-816).

గుర్రం హోదాకు గుర్తు. కాబట్టి తమకు మాత్రమే ఆ హోదా ఉండాలని, మంగ్ లకు కాదని మహర్ లు భావించారు. ఇలా మంగ్ లపై మహర్ లు ఆధిపత్యం చెలాయించడానికి కారణం వర్ణ వ్యవస్థ లేదా మరొక స్మృతి కాదు. మహర్ లకు తోటి మంగ్ ల కంటే ప్రత్యేకమైన హక్కులు, అధికారాలు ఉన్నాయని ఏ స్మృతి చెప్పలేదు. అలాగే తమ వాదనను వినిపించేటప్పుడు మహర్ లు కూడా ఏ స్మృతినీ ఆధారంగా చూపలేదు. కేవలం అప్పుడు ఆచరణలో ఉన్న పద్దతిని, సామాజిక వ్యవహారాన్ని మాత్రమే వాళ్ళు ప్రస్తావించారు. పీష్వా, మహర్ ల మధ్య ఉన్న సత్సంబంధాల వల్ల మంగ్ కులానికి చెందిన పెళ్లికొడుకులు గుర్రంపై ఊరేగరాదని మహర్ ల విన్నపాన్ని పీష్వా ఆమోదించాడు.

దీనితో మహర్ లు, మంగ్ ల మధ్య స్పర్ధ పెరిగింది. `మహర్ లను ఉరితీయడం కంటే సంతోషకరమైన పని మరొకటి లేదని మంగ్ లు భావించేవారు’ అని గెజెట్ పేర్కొంది (Gazetteer of the Bombay presidency 1885 pp.443), మరోవైపు అటు మహర్ లు, ఇటు మంగ్ లు తమ ఇళ్ళల్లో పుణ్య కార్యాలు జరిపించడానికి బ్రాహ్మణులను నియమించుకునేవారు. రెండు కులాల మధ్య పోలిక ఏమిటంటే రెండుకులాలవారు బ్రాహ్మణులను గౌరవించేవారు, హిందూ సాంప్రదాయాలను అనుసరించేవారు. శాంతి ఉత్సవంలో మహర్ లు, మంగ్ లతో పాటు సమాజంలోని అన్నీ కులాలవారు కలిసి పాల్గొనేవారు. అలా ఆ ఉత్సవం సామాజిక సమైక్యతకు గుర్తుగా ఉండేది.

సామ్రాజ్యవాద కళ్ళద్దాల గుండా కులాన్ని చూసేవారికి గిరిజనవాదం కనిపించదు. నిజానికి బ్రిటిష్ వారే ఈ గిరిజన కులవాదానికి తెరతీశారు. 19వ శతాబ్దపు తొలినాల్లో బ్రిటిష్ వారు మహర్ లను కూడా తమ సైన్యంలోకి తీసుకునేవారు. ఎందుకంటే వారికి అప్పుడు మరో గతి లేదు. కానీ (ఈ దేశంలో తమ పాలన స్థిరపడిన తరువాత) 1892లో వాళ్ళు మహర్ లను సైన్యంలో భర్తీ చేసుకోవడం మానివేశారు. కేవలం `సుందరమైన ఉన్నత కులస్తులను’ మాత్రమే తీసుకునేవారు. పోస్టల్ సేవలు అందుబాటులోకి రావడంతో చిరకాలంగా `రాయబారులుగా’, `వార్తాహరులుగా’ వ్యవహరించిన మహర్ లకు ఉపాధి లేకుండా పోయింది. దానితో ఇతర నిమ్న కులస్తుల మాదిరిగానే మహర్ లు కూడా పట్టణ ప్రాంతాలకు తరలిపోవలసివచ్చింది. అక్కడ తమ సంప్రదాయ వృత్తి (వార్తాహరులు)నే తక్కువ జీతానికి చేయవలసివచ్చింది. తక్కువ స్థాయి పనులను చేయించడానికి ఎన్నడూ లేనివిధంగా కులపు స్థాయి, విభజనను పరిగణలోకి తీసుకోవడం ప్రారంభమైంది. (Susan Bayly, Caste, Society and Politics in India from the Eighteenth Century to the Modern Age pp.226).

In colonial hospitals and medical colleges, many of the north Indian funerary specialists known as Doms were employed as mortuary attendants and dissecting-room assistants. In textile production too, mill hands were often from the groups which had come to be identified as ‘impure’ or unclean[18].

పీష్వాల కాలంలో కోరిన వృత్తిని, పనిని ఎంచుకునే అవకాశం కలిగిన దళితులు బ్రిటిష్ పాలనలో ఇంతకు ముందెన్నడూ లేని నియమనిబంధనలు, ఆంక్షలు పాటించాల్సిన పరిస్థితిలో పడ్డారు. (Susan Bayly, Caste, Society and Politics in India from the Eighteenth Century to the Modern Age).

అలెగ్జాండర్ రాబర్ట్స్ సన్ పీష్వాల పాలనలోనే దళితులు అమానుషమైన పరిస్థితులు ఎదుర్కొన్నారని వ్రాశాడు. ఆ విధంగా తాము (బ్రిటిష్ వారు) `అణగారిన తరగతుల’ను ఉద్దరించామని, బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యవాదపాలన దళితులకు మేలుచేసిందని చిత్రీకరించడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ నిజం మరోలా ఉంది. పీష్వా మాధవరావ్ కాలనికంటే బాగా ముందు నుంచే మహర్ లు ఎంతో వతన్(భూమి) కలిగిఉండేవారు. బ్రిటిష్ వారు వచ్చిన తరువాత పరిస్తితి ఎంత మారిపోయిందంటే `తమ ఇళ్ళలో పనివారిని నియమించుకునేప్పుడు `తగిన’ కులం వారినే నియమించుకోవాలని’ బ్రిటిష్ మాన్యువల్ లు బ్రిటిష్ మహిళలకు సూచించాయి.

బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యవాద పాలనలో పెద్ద ఎత్తున అడవుల నరికివేత వల్ల `గిరిజనులు’ నిరాశ్రయులయ్యారు. బ్రిటిష్ పరిశ్రమల వల్ల సంప్రదాయ వృత్తులు దెబ్బతిన్నాయి. రోడ్లు, రైల్వేలు, పోర్ట్ ల నిర్మాణానికి పెద్ద సంఖ్యలో కూలీలు అవసరమయ్యారు.  అంతకు ముందు ఏ రాజు నిర్వహించని పెద్ద సైనిక స్థావరాలను బ్రిటిష్ వారు ఏర్పాటుచేసుకున్నారు. పాకీ పనికి, తేయాకు తోటల్లో పనికి పెద్ద సంఖ్యలో పనివారు కావలసి వచ్చారు. దానితో `పారిశుద్య తరగతులు’గా తాము ముద్ర వేసిన మహర్, భంగి కులాల వారిని ఈ పనులకు నియోగించడం ప్రారంభించారు. కులపరమైన `స్వచ్ఛత’ , `కలుషితం’ అనే అంశాలకు ఎన్నడూలేని ప్రాధాన్యత వచ్చింది. వాటి ప్రకారమే వ్యవహరించడం ప్రారంభమైంది.

అందుకనే అంటరానితనం బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యవాద పాలన విషఫలం అని సుసాన్ బైలి అన్నారు – `నేడు మనకు తెలిసిన అంటరానితనానికి కారణం సామ్రాజ్యవాద ఆధునికత. ఈ సామ్రాజ్యవాద ఆధునికత నూతన ఆర్థిక అవకాశాలు, మిల్లులు, నౌకా కేంద్రాలు, ప్రభుత్వ కార్యాలయాలలో పనివారి నియామకంలో బాగా కనిపిస్తుంది. ఈ పనివారు బ్రిటిష్ పాలకులకు, సైనిక అధికారులకు సేవ చేసేవారు.( Susan Bayly, Caste, Society and Politics in India from the Eighteenth Century to the Modern Age)

Untouchability as we now know it is thus very largely a product of colonial modernity, taking shape against a background of new economic opportunities including recruitment to the mills, docks and Public Works Departments, and to the labour corps which supported both the British and sepoy regiments[20].

ఎంతసేపు మనువును తిట్టిపోయకుండా, సమస్యలన్నిటిని ఆయన రాసిన స్మృతికి అంటకట్టకుండా వివక్షకు, అన్యాయానికి కారణమయ్యయంటున్న శాస్త్ర గ్రంథాలను మనం అధ్యయనం చేయాలి. కుల వివక్ష ఒకప్పుడు ఉండేది, ఇప్పుడు ఉంది. దానిని తొలగించడానికి మనమంతా ప్రయత్నించాలి. అయితే సమస్యను కేవలం ఒక స్మృతికి, ఒక వర్గంవారికి అంటకట్టకుండా మన సమాజంలోని కులతత్వాన్ని పరిశీలించుకోవాలి. అంతేకాని స్వార్థ ప్రయోజనాలకోసం పనిచేసే కొన్ని శక్తుల వలలో పడి మన సనాతన సంప్రదాయాన్ని విచ్ఛిన్నం చేసుకోకూడదు. ఈ శక్తుల విభజన, విచ్చినకర వాదాల వెనుక అసలు రంగును తెలుసుకోవాలి. మహాభారత యుద్ద కాలం నుండి మహర్ ల శౌర్య, ప్రతాప చరిత్ర పట్ల మనందరికీ గౌరవం ఉంది. కానీ ఈ సమాజాన్ని విచ్ఛిన్నం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్న శక్తులపట్ల బహు జాగ్రత్తగా ఉండాలని వారిని కోరుతున్నాం.

కఠోపనిషత్ లోని ఈ వాక్యాలతో ముగిస్తున్నాము

ఉత్తిష్టత! జాగ్రత! ప్రాప్యవరాన్నిబోధత

క్షురాసన్నధారా నిశితా దురత్య దుర్గమ పథహ తత్ కవయో వదంతి

(లేవండి, మేల్కొనండి, జ్ఞానవంతులు కండి. పదునైన కత్తివంటి ఆ మార్గం చాలా కష్టమైనదని పండితులు చెపుతున్నారు)


– ఆంగ్ల మూలం opindia  by Dimple Kaul & True Indology

  • Translated into Telugu by VSK Telangana

The Paradox of Invoking Ambedkar Ideology To Celebrate British Victory Over Peshwas


By his speech in the Constituent Assembly, Dr.Ambedkar made it clear that he would have nothing to do with any force trying to divide the country on the name of caste, creed or political party. Yet the paradox is that groups who invoke Ambedkar’s “ideology” to promote the very opposite of what he said !

It is sad that even children are not spared in this political game..Watch this video (received over whatsapp) of a small boy stating he is carrying stones to attack the Marathas who have attacked us. He says he has come to Pune inspired by Dr.Ambedkar !! The paradox is that Dr.Ambedkar clearly opposed all forms of anarchy To see small children as tools in a political game is reprehensible.


Ambedkar on Shivaji battle


It is not that India was never an independent country. The point is that she once lost the independence she had. Will she lost it a second time? It is this thought which makes me most anxious for the future. What perturbs me greatly is the fact that not only India has once before lost her independence, but she lost it by the infidelity and treachery of some of her own people. In the invasion of Sind by Mahommed-Bin-Kasim, the military commanders of King Dahar accepted bribes from the agents of Mahommed-Bin-Kasim and refused to fight on the side of their King. It was Jaichand who invited Mahommed Gohri to invade India and fight against Prithvi Raj and promised him the help of himself and the Solanki Kings. When Shivaji was fighting for the liberation of Hindus, the other Maratha noblemen and the Rajput Kings were fighting the battle on the side of Moghul Emperors. When the British were trying to destroy the Sikh Rulers, Gulab Singh, their principal commander sat silent and did not help to save the Sikh Kingdom. In 1857, when a large part of India had declared a war of independence against the British, the Sikhs stood and watched the event as silent spectators.

Will history repeat itself? It is this thought which fills me with anxiety.

Read Full speech of Dr.Ambedkar in Constituent Assembly


AMbedkar Sivaji Telugu

Constitution, Armed Forces and RSS Keep India Safe – Justice K.T.Thomas

“If asked why people are safe in India, I would say that there is a Constitution in the country, there is democracy, there are the armed forces, and fourthly the RSS is there.” said Justice Thomas in a program in Kerala. He was speaking as the Chief guest at the valedictory program of the Prathmik Siksha Varga ( Instructors Training camp ) of the Rashtriya Swayamsevak Sangh at Kottayam, Kerala.
Justice KT Thomas is a former judge of the Supreme Court of India and one of the most respected judges.

Justice Thomas appreciated the Sangh for imparting discpline and sense of patriotism to protect the country. He said, “If asked why people are safe in India, I would say that there is a Constitution in the country, there is democracy, there are the armed forces, and fourthly the RSS is there.
What prompts me to say is that the RSS had worked against the Emergency. The RSS’s strong and well-organised work against the Emergency had reached then Prime Minister Indira Gandhi…. She understood that it could not go (on for) long.”
“If an organisation has to be given credit for freeing the country from the Emergency, I would give that to the RSS.

“The word “Hindu” in fact connotes the culture of Hindustan. In the past, Hindustan had inspired everyone, now that word has been set apart for the RSS and the BJP.” he said. Speaking on the topic of Secularism, Justice Thomas said that the Constitution has not defined secularism. “The minorities use secularism for their protection, but the concept of secularism is much more than that. It means that dignity of every individual should be protected. The dignity of a person should be seen above partisan approach, influences and activities,” he said. Secularism he said, is not to protect religion.
He said, “In the Constitution, religion has the fifth position —fundamental right of religion should come only below an individual’s fundamental rights.”

Stating that India is the only country which has a commission for minorities, Thomas said the section of minorities has not been defined in the Constitution. But the concept of minority in India is based on religious belief and population size, he said. “Minorities feel insecure only when they start demanding rights which the majority segments don’t have,” he said.

In the past, Justice Thomas had said that he became an admirer of the RSS in 1979 when he was posted as district judge of Kozhikode, adding that simple living and high thinking was its hallmark. “I am a Christian. I was born as a Christian and practise that religion. I am a church-going Christian. But I have also learnt many things about RSS,” he had then said.

He had also called to end the smear campaign on RSS by some motivated sections.  


Behind the hype of Christmas

Contributed by Prabhala

Christmas is celebrated to remember the birth of Jesus Christ, who is believed by Christians to be the son of God. Christmas is a big holiday season in Europe and North America and other nations. The economics is huge. USA alone spends about 600 billion dollars in the season. Although the festival is celebrated with much fanfare and happiness in Europe and NA, the attendance at churches is decreasing in these countries. In contrast, Church attendance is 90% in Latin American and Christian African and South East Asian nations. Hence, in order to spread its gospel, the church to has identified hotspots in Latin America (Brazil), Africa (Nigeria), China and in South East Asia (Indonesia, India).

Although in India, official statistics estimate 2.5 % of the population to be Christians, general consensus places the figure at about 5-6%, while scarier estimates mention much higher figures. Predominant presence of the Christians in India is in south and north-east of the country but the church has successfully broken into North India and neighboring Nepal in spite of anti conversion laws in some states of India and in Nepal.

Churches in India get hyperactive during Christmas. All sorts of public gatherings (called Prayer and healing meetings, 2nd coming of Jesus gatherings etc.) are organized across the states (more importantly in central and south India). It is a big occasion for the churches to raise money, travel to the hinterlands of the country in the guise of singing groups and of course induce conversions. The recent arrest in Madhya Pradesh of carol singing groups trying to convert people is a case in point –

Churches go overboard in the celebrations. In the coastal states miles and miles of stars are everywhere. Pamphlets, Gifts, Books are distributed and gatherings organized. Political leaders are eager to join the celebrations to protect their vote banks.

The ongoing inculturation in India is a serious issue. If it is not addressed in time it can tear apart the social fabric of the country. Over the years, the church has got smarter; they understand that if they accept Hindu culture, traditions merge them into Christian practices; the process of converting Hindus can be hastened. Hence, they are now using Hindu culture, customs and dressing methods to to entice Hindus into their fold. Increasingly we find that –

  1. Gradually churches are now being called temples – They are now called “Devuni Gudi” in Telugu. Church architecture is being replaced with Hindu temple architecture
  2. Candles are being replaced with Hindu Oil lamps
  3. Churches are using Hindu worship methods – Sahasranamam to Jesus
  4. Churches are now being called Ashrams
  5. Fathers and Sisters are calling themselves as Acharya and Sadhvis
  6. Bharatanatyam is being taught in Christian schools replacing Vedic mudras with Christian mudras

The above methods were deployed earlier in Christianizing Europe, Latin America and Africa.

“Christianization (or Christianisation) is the conversion of individuals to Christianity or the conversion of entire groups at once. Various strategies and techniques were employed in Christianization campaigns from Late Antiquity and throughout the Middle Ages. Often the conversion of the ruler was followed by the compulsory baptism of his subjects. In some cases there was evangelization by monks or priests, organic growth within an already partly Christianized society, or by campaigns against paganism such as the conversion of pagan temples into Christian churches or the condemnation of pagan gods and practices.[1] A notable strategy for Christianization was Interpretatio Christiana – the practice of converting native pagan practices and culture, pagan religious imagery, pagan sites and the pagan calendar to Christian uses, due to the Christian efforts at proselytism (evangelism) based on the Great Commission. “  Source – Wikipedia

Clearly India should stand up to the continuous attempts to destroy its culture and hijack its people from their roots. The church is pulling no stops to take Christians in India away from their ethnic identities and cultural values. It is using propaganda to distance our people from their age old practices.  It is now or never for this country to stop this inculturation.