Category Archives: Threats

It was Nehru Who Ordered to Celebrate his Birthday as Children’s Day!

Why do we celebrate Nehru Jayanti as Children’s Day? We have a ready-made answer with a punch quote of Nehru already on hands: Because Nehru was known for his love for children and was fondly called Chacha Nehru! And Nehru once said, “The children of today will make the India of tomorrow. The way we bring them up will determine the future of the country”. Here goes the narrative which has been established in the public domain over the years. According to the popular belief, after the death of Jawaharlal Nehru in 1964, it was unanimously decided to celebrate his birthday as Children’s Day in India.
But the reality is something else. It is a widely held misconception that November 14 is celebrated as Children’s Day after the death of Nehru. Reports and documents suggest that Nehru’s birthday was celebrated as Children’s day in 1955! Who did issue order to celebrate Nehru’s birthday as children’s day? Indeed, it was declared by the then Prime Minister of India, none other than Chacha Nehru! Interestingly, it had nothing to do with children or Chachaji’s eternal love and affections for India’s young buds. It was merely a public relations exercise, organised to please his Soviet Union masters Comrades Bulganin and Khrushchev who embarked on an India visit during that time.
Organiser Weekly, dated November 21, 1955, came out with a stinging editorial, penned by the then editor and stalwart journalist KR Malkani, targeting Jawaharlal Nehru for misusing the entire educational machinery to build up his dictatorship. Comparing Nehru’s humbug with that of Adolf Hitler, the editorial states, “Preparations to celebrate Pt. Nehru’s birthday and the Russian leaders’ arrival have set us thinking. It has been said of Hitler that he built up his dictatorship on the devotion of “Hitler Youth” organisation. It is well known that he assumed dictatorial powers without much amending the Weimer Constitution, that most perfect of democratic instruments. We must confess that the above preparations remind us of the “Hitler Jugend “, Organiser hit out at Nehru.
“For three weeks now, the entire educational machinery in the capital has been put out of gear. Since a number of students from every class in almost all the schools has been out rehearsing and re-rehearsing their allotted role for couple of hours every day, tuition has almost ground to a halt,” the editorial said.
The editorial condemns the repeated child rights violation occurred in the name of Children’s Day celebration as truckload of Delhi students, both boys and girls, had been daily transported to Kutub Minar ground for lessons in drilling, smiling, garlanding, clapping and shouting slogans!
“The official explanation is that they are observing Children’s Day. Wasting children’s education for three weeks is a rather wonderful way of celebrating Children’s Day. Nor is it clear why Pt. Nehru’s birthday should have been particularly selected for observation as ‘Children’s Day’, Shri Malkani wonders! “If any living dignitary’s birthday has to be celebrated on a national scale, the only right and indeed obvious, choice would be that of Rashtrapati’s,” he says.
The visionary journalist raised his concerns, asking whether the annual birthday celebration of Nehru continues into perpetuity, that later turned out to be true. “Also, is it the idea that ‘Nehru Jayanti” should be observed as Children’s Day forever hereafter? Or the Children’s Day chance with every incoming Premier’s birthday?,” he asks.
Interestingly, the editorial puts forth another suggestion that the right day for Children’s Day would be Krishna Janmashtami that birthday of the great child of all times-Sri Bala Krishna. Apart from Organiser, On November 14, 1956, The Times of India reported the Children’s Day: “Nearly 100,000 children assembled at the National Stadium today to participate in a Children’s Day rally, which coincided with the Prime Minister’s 67th birthday celebrations.” This is a new variant of the invisible colonialism which Nehru warned against, in his ‘Discovery of India’. It is high time to review and reexamine the readymade answers cooked up by so-called Nehruvians, for our frequently asked questions including, ‘why do we celebrate Nehru Jayanti as Children’s Day?’
Advertisements

Owaisi Party MLA Waris Pathan forced to apologize for Hailing Lord Ganesha

In this video, Waris Pathan says, ” a few days back, few words rolled out of my of tongue for which I have asked pardon from Allah ! …and what are these words,”  Ganapati Bappa Moriya”.

Asaduddin Owaisi’s All India Majlis-e-Ittehadul Muslimeen (AIMIM) has gone all guns out against its party MLA Waris Pathan for chanting ‘Ganapati Bappa’ at a mandal in Mumbai. Waris Pathan represents Byculla assembly constituency from Mumbai.

He keeps saying again and again that I am a human being and seek pardon from Allah. He asks for “dua” so that he may get forgiveness. The MLA would not have asked forgiveness if he wasnt sure that it would impact his votebank. Doesn’t it have a wider message than the point that radicals have pressurised him ?

 

Refugees in their own country -Mizo Reangs in Tripura

Over 60Bru 100 Mizo #Reang janajati (tribal) families , estimated to be 50000+ are living in relief camps at Tripura-Mizo border since 1997. They are known as the Bru community.

 

In the video below, they share their heart-wrenching saga of how their homes were set on fire, women raped, hounded out of Mizoram for resisting conversion and being #Hindu. Today, they have no identity cards, getting birth certificate is a challenge. Safety of the girls is a challenge and they are married off in teens..

Bru 2

They need a life of #Swabhimaana instead of only depending on grants and doles, else entire generations would be lost. #VanavasiKalyanAshram , ISKCON and a few other organisations are doing their bit but it needs a concerted effort by the Mizoram govt and Central govt to work out a permanent solution to this. #HinduHumanRights .

In this video interaction, some of them explain the circumstances in which they had to leave their land and their current plight.

 

Cultural Studies – The Academic Discipline of Anti-India Politics

  • By Prasanna Deshpande

The foundation of the academic discipline called ‘Cultural Studies’ is perhaps the most long reaching and futuristic intellectual investment of the Western Academics. Under the garb of an ultra-modern, empirical, realistic academic theories of Humanities, this discipline attempts to offer a subversive, anti-establishment, anarchist, rebellious, Marxist and communist philosophy to the young aspirants of higher education system in India.

This subject called ‘Cultural Studies’ is an engaged academic discipline which follows the legacy of the radical leftist theories and the metamorphosed versions of Marxist cannon wrapped in a culturally adaptive and workable ideological modules of communism as created by the NEW LEFT thinkers like Stuart Hall, Richard Hoggart, E.P.Thompson, Raymond Williams and few other founders of the Birmingham Centre of Cultural Studies in England. This discipline has been studied and ‘practised’ all over India through following universities, most being Central Universities and research Centres or Post-Graduate Departments of Social Sciences, Anthropology, Sociology, History, Economics, Political Science, International Relations, Education Science, Humanities, Philosophy,Literary Studies, Women’s Studies, Social Change Studies , all IIT centres with Humanities Departments and so on. These centres are:

  • Department of English and cultural studies Punjab university Chandigarh.
  • Kerala Kalamandalam Deemed University for art and Culture, Thrissur, Kerala
  • Jawharlal Nehru University
  • Delhi University
  • Jadhopur University.
  • Aligarh Muslim University

The discipline works towards the motto: “Cultural Studies does not study culture, it makes one.” This pithy sentence sums up the project of cultural studies. That is, it resists the existing culture of the nation like India, subverts it, questions it, challenges the norms and deconstructs its existing discourse and establishes the ‘alternative’ of what is commonly believed on the basis of faith or tradition or what is even commonly known as history of the people or a nation. The critical writings of thinkers, researchers, theorists, scholars and professors of Cultural Studies in universities across the world (list given at the end of this paper) have been prescribed in the syllabi, either in the form of books or ‘critical essays’. Although Cultural Studies is known to be an extremely interdisciplinary academic activity, it is still grounded on some of its fundamental preamble. This fundamental commitment is nothing but the same old idea of locating an intellectual and political space for the communist ideology. The model of resistance and subversion is applied to all the ‘academic engagement’ of Cultural Studies. Be it philosophy or medical science,  music or film studies and even technology to ethics, Cultural Studies applies its model of offering an ‘alternative discourse’ to almost all the established principles of a discipline. It basically reveals the power structure of the established knowledge of a discipline and resists the ‘deterministic’ approach of ‘knowledge production’. It holds a view that all eternal, timeless values of a culture are of the ‘established’ kind which could be contested only by ‘contemporary’ modes of culture as the ‘contemporary’ modes are mostly the ‘deviant’ forms of a culture. They exploit the rebellious minds of youth by pushing them further to resist against the established mores of a culture. Cultural Hegemony can be discarded only by overemphasizing the distinctiveness of these ‘sub-cultures’ or ‘youth cultures’. Frederic Jameson, the American thinker of the same mode says, “One man’s idea of nation is another man’s hell.”             This is a camouflaged attempt of the sympathizers of communism and such divisive and anti-national tendencies of academicians to offer a more ‘customized’, culture specific modifications of Marxist, Communist political ideologies through academics. The aim of cultural studies is to destroy the indigenous culture of Bharat by creating a totally negative atmosphere in all the walks of life.

Stuart Hall, one of the founders of Cultural Studies advises students of Cultural Studies across the world that “they should not aim only at gaining ‘theoretical fluency’ in this subject. They must make an attempt to ‘practise’ what they learn and apply it to life. They must always engage themselves with what is ‘contemporary’, since the contemporary is devoid of the fundamental or eternal value system of a culture. These students should engage themselves with a process of offering derisive and subversive forms of ‘resistance’ to dominant mode of a mainstream culture.” For doing this, Cultural Studies forms a presupposition that the culture of the majority or the mainstream culture is ‘produced’ by the dominant class and is imposed on the weaker classes of the society. Hence “these identities should remain in a permanent ‘confronting’ position in its relation with its counterpart,” is the essence of the social studies of this discipline.

Any contemporary mode of culture is manifested through the youth. This manifestation is usually somewhat deviant from the primordial, eternal, timeless values of culture. So, the followers of established cultural norms would perceive this contemporary modes as somewhat ‘valueless’ or ‘casual’. This difference in the perception and execution of culture by two different generations is exploited by cultural studies as ‘suppressive established, socially controlling determinism’ of the older generations. This difference is manipulated into ‘subversion’ of cultural norms and a strategy of creating ‘alternative’ culture.

It is also important to know why this discipline is named as ‘Cultural Studies’. Knowing the academic engagement of cultural studies it is easy to understand that it mainly works on the ‘social’ aspect of everything, practically everything. For example, Cultural Studies undertakes the task of ‘socializing’ science. But it understands single logic of the ‘social’, and that logic is the denationalizing, culturally disintegrating logic of Marxist, communist’s view of the world. Hence the only ‘alternative’ that it could offer is that of the same ‘socialist revolution’. So, its primary concerns are social, with a focus on ‘power of knowledge’ and ‘knowledge of power’. In short, it aims at the incorporation of the social principle of everything and anything by exposing the power structure in order to resist and subvert it and establish the authority of the ‘communist’ point of view in the processes of nation as well as that of the state. The question still remains unanswered that why is it called ‘Cultural’, then? And also that if the world already has innumerable disciplines that study the ‘social’ why was this discipline founded? The search of answer to this may require us to understand Cultural Studies’ view of the traditional disciplines of social sciences or studies. Cultural Studies’ founding fathers maintained a stance that these traditional disciplines of Economics, Sociology, History, Political Science, Anthropology, and Philosophy maintained and projected themselves as ‘objective’ in the production of knowledge. Cultural Studies looks at the ‘objectivity of knowledge’ as a myth. According to Stuart Hall, these traditional social studies and sciences failed at many levels. They could neither ensure change nor reformation. They were highly dominated by the Western academics and hence the ‘discourse’ largely became ‘unrecognizable, unidentifiable, alien and strange’ to the non-western world. Hence these disciplines largely remained restricted to their academic and intellectual consumption. The insistence on ‘objectivity’ of this knowledge also always maintained the supremacy of the western logic through its projection of universality. Hence, these disciplines became infertile as far as the ‘leftist’ goals were concerned. Moreover, the Western academics, through these disciplines maintained the superiority of ‘an intellectual’ which largely widened the gap between actual, social realization and execution of the theories they brought out and hence people from different countries like those from India, in a majority, could never relate themselves to the ‘academic theorization’ of social politics or social change which was promised by these traditional sociological disciplines. Their ‘universality’ and ‘global’ identity largely became a hurdle in the process of absorption of diverse cultures across the world. This insistence on ‘theoretical accuracy’ narrowed the scope of actualization of these theories or of the ‘knowledge’ produced by these disciplines. Hence, a new alternative, unconventional, subversive, ‘anti-discipline’ became an intense need in the perception of these founding fathers of the Cultural Studies. Stuart Hall envisioned this discipline to be ‘subjective’ in its rationale. It is this ‘subjectivity’ of Cultural Studies which provides it a scope to customize ‘knowledge’ under its rubrics. Since the traditional ‘sociological’ disciplines and social sciences were ‘objective’ and since they failed in their pursuits, or they maintained a rational distance from Communism and Marxism, the name ‘Cultural Studies’ would seem as an ‘alternative’ to the unproductive apolitical disciplines and would adapt ‘political subjectivity’ instead of ‘academic objectivity’. So, ‘Cultural’ sounds more subjective and recognizable and identifiable than ‘social’ and also that it is concerned with the everyday life of the people(s) of the world. Stuart Hall has openly acknowledged in his essay, “ Cultural Studies and its Theoretical Legacies”, that ‘Cultural Studies is a political discipline and it does cultural politics’. That is why the discipline is called “Cultural Studies”, which does not engage itself with the study of cultures as they are or as they have been knowing by preserving the most desired distinctiveness of them but ‘Cultural’ because it establishes a ‘new, alternative, subversive culture’ of its own ideologies and perceptions.

It is this ‘subjectivity’ which equips this discipline with an ability to resist, subvert, distort and deter the traditional, eternal, timeless values of the Hindu society. The process is simple. They simply apply the Cultural Studies or NEW LEFT ‘models’ of ideas to the ‘reality’ of Indian societal norms, beliefs, faiths and modes and manners and try to deflate and destroy the popular views of men and their work.

For example, the popular image of the great ShivajiMaharaj as a Hindu King and a saviour of Hindu people against the tyranny of a Muslim ruler is questioned, resisted, refuted by applying the ‘deconstructive’ practice of ‘reading against the grain’ and a new, alternative ‘knowledge’ of ShivajiMaharaj is being established for the last 20 years. (This politics of ideology over ShivajiMaharaj coincides with the introduction of Cultural Studies in India). So, the ‘new knowledge’ about Shivaji (They drop ‘Maharaj’) would require you to understand him as a secular, socialist leader who was utterly sympathetic to the ‘minorities’ and the ‘downtrodden’ (which is not shown by the traditional knowledge-makers). This ‘new knowledge’ would take a radically critical stand (for the sake of it because resistance is the ‘norm’ under Cultural Studies) about the existing, traditional history and go to the extent of saying that the “popular image of Shivaji as a Hindu icon was manufactured’ by the upper caste Brahmin historians who had wanted their own dignified position in the caste structure to be intact. Hence, they ‘manipulated’ facts about Shivaji and made him a saviour of ‘the cow, the Brahmin and the Dharma’. If Shivaji is long understood as a Hindu icon, Dharma will remain as supreme value and if Dharma lasts, upper castes will continue being privileged forever.” There have been attempts also to co-opt this ‘knowledge’ by the film industry and entertainment and media circuits. A similar logic of Cultural Studies is extended to the ‘alternative’ readings of Swami Vivekananda. This methodology reads the literature of Swami Vivekananda with a purpose in mind. This purpose is commonly to locate the loose strings of logic in a text and to exploit the possibility of multiple interpretations. This multiplicity results into a substitution of discourse. This is what is called ‘reading against the grain.’ This substitution is actually a political strategy of reading the text against what is primarily conveyed by it and holding the alternative meaning as its ‘deconstructive meaning’. For example, there are certain statements in the writings of Vivekananda in which he has written against the excess of rituals by Hindus, how the excessive ritualistic traditions isolate a human from the social cause, the poor and the downtrodden and so on. Such ideas in Swamiji’s writings are exploited to show the ‘socialist’ discourse in Vivekananda’s writings and to foreground and focus this ‘alternative meaning’ of Vivekananda’s writings. This is a process by which Cultural Studies attempts not to mobilize its followers on motivation sought by mentioning the names of the Western thinkers but it mobilizes them by identifying the local, culture-specific icons of nationalism and faith with an ‘alternative’ readings and understanding so that the masses would be prepared to receive this ‘new knowledge’ of the ‘known ideals’.

This relationship of the Marxist, leftist ideologies and academics has got so firmly rooted now that it will not be a surprise if the word ‘leftist’ would mean ‘academic’ in coming years (which has almost taken place even in the current times). The sheer loss due to this stronghold of ‘leftist’ academics is that the fine brains of the nation are being diverted to a divisive and socially harmful activism (of which the JNU recently provided an example). Will it not be a loss of the nation like Bharat that the talent of hundreds of thousands of promising young boys and girls of our country has been misdirected and invested into an absolutely unproductive social activism which neither ensures change nor education? Is it not detrimental to the fabric of life in Bharat to allow such dubious ideologies to spoil the career of innumerable fine youth of the nation for the realization of some preposterous idealism of ‘revolution freaks”? If we must avoid this, which we must, some fundamental reforms need to be done in the ‘social studies’ discipline. Otherwise, the college youth, whose prowess could be our strength as a nation, if not properly groomed up in its ‘ideological orientation’, may soon become our weakness. This is not just to play a victim but if we fail to address this now, even our families will not possess the strength enough to rectify this social malady.

Prasanna A. Deshpande, Assistant Professor, Department of English, Fergusson College, Pune.

కొరేగావ్ యుద్ధం నేర్పే పాఠాలు

2018వ సంవత్సరం కుల పోరాటాలు, ఉద్రిక్తతలతో ప్రారంభం కావడం దురదృష్టకరం. వీటిని ప్రభుత్వం వెంటనే అదుపుచేసి ఉండకపోతే అవి ప్రజా యుద్దానికి దారితీసి ఉండేవి. `యువ’ నేతలు జిగ్నేశ్ మెవాని, రాహుల్ గాంధీ వంటివారు, కొంతవరకు మీడియా వర్గం కుల రాజకీయాలను రెచ్చగొట్టడానికి ప్రయత్నించడం మనం చూశాం.

రాహుల్ గాంధీ ట్వీట్ చూస్తే ఇది అర్ధమవుతుంది –

ప్రస్తుత భారత రాష్ట్రపతి హిందువు, దళిత వర్గానికి చెందినవారు. ఆయన పాలనా  వ్యవస్థకు అధిపతి కూడా. కేంద్రంలో బిజెపి ప్రభుత్వం ఉన్నప్పుడు ఆయన రాష్ట్రపతి అయ్యారు. అయినా  ప్రధాని కావాలని కలలు కనే ఈ `యువ’ నేత ఇలాంటి వ్యాఖ్యలు చేశారు.

దీనంతటికంటే మించి `బ్రేకింగ్ వార్తల’ కోసం ఎల్లప్పుడు అర్రులుచాచే మన మీడియా అగ్నికి ఆజ్యం పోస్తూ మొత్తం సంఘటనను `దళిత’ `హిందువు’ ల మధ్య ఘర్షణగా చిత్రీకరించింది.

కొన్ని ప్రయోజనాలను ఆశించి స్వార్ధపర శక్తులు భారత సమాజంలోని అంతరాలు, తేడాలను మరింత పెద్దవిచేయడానికి, తద్వారా సమాజాన్ని విచ్ఛిన్నం చేయడానికి ఎలా ప్రయత్నిస్తున్నాయో ఈ సందర్భంగా గమనించవచ్చును. చాలా సందర్భాలలో మీడియా ఈ కార్యకలాపాలలో ఉత్ప్రేరకంగా పనిచేస్తూ ఉంటుంది. అన్యాయాలు, అత్యాచారాలు జరిగిపోతున్నాయంటూ ప్రచారం చేస్తుంది. హిందుసమాజంలోని కొన్ని వర్గాలలో తమకు అన్యాయం జరిగిందని, తాము అణచివేతకు గురయ్యామనే భావన కలిగించడం ద్వారా సమాజంలో చీలికలు తేవడం ఈ శక్తుల ప్రయత్నం. లింగం, మత విశ్వాసాల ఆధారంగా కూడా విభేదాలు సృష్టిస్తుంటారు.

కొరేగావ్  బ్రిటిష్ వారికి, మరాఠాలకు  మధ్య జరిగిన యుద్ధాలలో ఒకటి. కానీ ఇప్పుడు హఠాత్తుగా అది వార్తల్లోకి వచ్చింది. చరిత్రలో అంతగా ప్రాధాన్యత లేని ఈ యుద్ధం ఇలా వార్తలకు ఎక్కడానికి కారణం ఏమిటి?  దళితులు, బ్రాహ్మణులపై చేసిన యుద్దం చరిత్రలో ఏదైనా ఉందా అని మీడియా చాలాకాలంగా వెతుకుతోంది. ఇప్పటివరకు వారికి అలాంటి యుద్దం ఏది కనిపించలేదు. కొరేగావ్ యుద్దం అలాంటిది కాకపోయినా అది  అలాంటి పోరాటమేనని చిత్రీకరించేందుకు, ఒక వర్గానికి(దళితులు) అన్యాయం జరిగిందని, మరొక వర్గం (బ్రాహ్మణులు) అందుకు కారణమని ప్రచారం చేసేందుకు అవకాశం మాత్రం లభించింది.

నిజానికి కొరేగావ్ `దళితులు’, `ఉన్నత కులాల’ వారికి మధ్య జరిగిన యుద్దం కాదు. అలాగే బ్రిటిష్ వాళ్ళు ఈ యుద్దంలో గెలవనూ లేదు. అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా హిందూత్వం అసమానతలను ప్రోత్సహిస్తుందని చూపేందుకు  `దళిత’, `దళితేతర’ వర్గాల మధ్య వైరం ఉందని, ఒక వర్గం అణచివేతకు గురైంది, మరొకటి అణచివేసిందనే ప్రచారంలో ఏమాత్రం నిజం లేదని జాగ్రత్తగా పరిశీలిస్తే తెలుస్తుంది.

`బ్రిటిష్ కాలంలో దళిత సైన్యం పీష్వాలను ఓడించిన భీం కొరేగావ్ యుద్దపు విజయాన్ని గుర్తుచేసుకుంటూ ఉత్సవం జరుగుతుంది’ అని కొరేగావ్ లో జరిగే సమ్మేళనం గురించి రాస్తూ ఉంటారు. నిజానికి ఆ యుద్దం పీష్వాలు, బ్రిటిష్ వారికి మధ్య జరిగింది. అంతేకాదు ఆ యుద్దంలో పీష్వాలు ఓడిపోలేదు. ఆ కాలానికి చెందిన చరిత్రకారుడు, సైనికుడు అయిన జేమ్స్ గ్రాంట్ డఫ్ అందించిన సమాచారం పరిశీలిస్తే ఈ విషయం తెలుస్తుంది.

 

డఫ్ సమాచారాన్ని పక్కన పెట్టి బ్రిటిష్ వాళ్ళే గెలిచారనుకున్నా అది బ్రిటిష్ విజయం కాకుండా దళిత విజయం ఎలా అవుతుంది? బ్రిటిష్ సైన్యంలో పోరాడిన మహర్ /దళిత సైనికుల్లో ఒక్కరైనా ఆ యుద్దంలో ప్రధాన పాత్ర పోషించారా? బ్రిటిష్ సైన్యంలోని ఒక్క దళిత లెఫ్టినెంట్ పేరైన చెప్పగలరా? లేదు.

బ్రిటిష్ వాళ్ళు దళితులకు ఎప్పుడు అలాంటి పదవులు, స్థానాలు ఇవ్వలేదు. ఒకవేళ బ్రిటిష్ సైన్యంలో దళితులు ఉన్నారు కాబట్టి అది దళితుల విజయమని అంటే అప్పుడు రెండు ప్రపంచ యుద్ధాల్లో విజయం భారతీయులదనే చెప్పాల్సిఉంటుంది.(ఎందుకంటే బ్రిటిష్ సైన్యంలో భారతీయులు ఉన్నారుకాబట్టి). కానీ అలాగని ఎవరు అనరు. ఇక తెలివితేటలు ఎక్కువగా ఉన్నవారు పై తర్కాన్నే మరింత పొడిగించి 1857 ప్రధమ స్వాతంత్ర్యసంగ్రామంలో బ్రాహ్మణులపై దళితులు విజయం సాధించారని కూడా అనవచ్చును. ఎందుకంటే మంగల్ పాండే, రాణి ఝాన్సీ లక్ష్మీబాయి, తాత్యతోపే, పీష్వా నానాసాహెబ్ మొదలైన బ్రాహ్మణులు నాయకత్వం వహించిన జాతీయ సైన్యాన్ని ముంబై మహార్, మఝబి దళిత సిక్కు రెజిమెంట్లు ఉన్న బ్రిటిష్ సైన్యం ఓడించింది. కానీ కల్పనకు కూడా ఒక హద్దు ఉండాలి కదా.

కనుక ఎలా చూసినా అది బ్రిటిష్ విజయం కానేకాదు. నిజానికి బ్రిటిష్ వాళ్ళు వెనుకంజవేశారు. మొదట్లో సంవత్సరకాలం పాటు వాళ్ళు కూడా తాము విజయం సాధించామని చెప్పుకోలేదు. 1819లో బ్రిటిష్ పార్లమెంట్ లో కొరేగావ్ యుద్దపు ప్రస్తావన వచ్చినప్పుడు కూడా అది తమ విజయమని ప్రకటించుకోలేదు.

 “In the end, they secured not only unmolested retreat, they also carried off their wounded” 

(`చివరికి వాళ్ళు (బ్రిటిష్ సైన్యం) సురక్షితంగా వెనుకకు వచ్చారు. తమలో గాయపడినవారిని కూడా వెనుకకు తెచ్చారు.’)

విజయం మాట అటుంచి బ్రిటిష్ సైన్యం పూర్తిగా విఫలమైంది. 1818 జనవరి 1న పీష్వాకు చెందిన రాజధానిని ఆక్రమించుకోవాలనే ఉద్దేశంతో బ్రిటిష్ అధికారులు తమ సేనలను సెరూర్ నుండి పూనాకు తరలించాలనుకున్నారు. కానీ వాళ్ళు ఊహించని విధంగా ఆ సేనాల్ని కొరేగావ్ దగ్గర మరాఠా సైన్యం అడ్డగించింది. అపారమైన మరాఠా సైన్యం ముందు బ్రిటిష్ సేనలు నిలువలేకపోయాయి. అయినా  బ్రిటిష్ సైనికులు, అలాగే భారతీయ సిపాయిలు (అందులో దళితులూ ఉన్నారు, దళితేతరులూ ఉన్నారు) ధైర్యంగా మరాఠా సేనల్ని ఎదుర్కొన్నారు. కానీ చాలా ప్రాణనష్టం చవిచూడాల్సి వచ్చింది. దానితో పూనాకు వెళ్లాలనుకున్న వ్యూహాన్ని కట్టిపెట్టిన బ్రిటిష్ సైన్యం తిరిగి సెరూర్ వైపుకు తోకముడిచింది.

ఇక కొరేగావ్ యుద్దంలో వీరోచితంగా పోరాడిన దళిత సైనికుల పట్ల బ్రిటిష్ వాళ్ళు చూపించిన `కృతజ్ఞత’ ఏమిటి? వాళ్ళు `వీరోచిత జాతి కాదు, నిమ్న అంటరాని కులం’ అంటూ 1892లో దళితులను సైన్యంలోకి తీసుకోవడం ఆపేశారు.

అంతేకాదు చాలామటుకు గిరిజన, `అంటరాని కులాల’ వారిని `నేర జాతులు’గా బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం ముద్ర వేసింది. వీరిలో `నేరప్రవృత్తి’ ఎక్కువని, వాళ్ళంతా నేరస్తులని ప్రకటించి ఆ జాతులపై అమానుషమైన ఆంక్షలు విధించింది. ఈ జాతులకు చెందిన పురుషులు ప్రతివారం పోలీస్ స్టేషన్ కు వచ్చి హాజరు వేయించుకోవాలని నిబంధన విధించింది. భారత్ ను పూర్తిగా ఆక్రమించుకున్న వెంటనే బ్రిటిష్ వాళ్ళు `అంటరానివారిని’ `పనికిమాలిన సైనికులు’గా ముద్రవేసి విధుల నుంచి తొలగించారని స్టీఫన్ కొహెన్ వ్రాశాడు. `ఉన్నత కులాలకు చెందిన అందమైన వారిని’ మాత్రమే సైన్యంలో చేర్చుకునేవారని వ్రాశాడు.

 “Why bother to recruit the “dhobi [an untouchable washerman caste battalions,” one series of articles in the Pioneer argued, if they could not be trusted against the formidable Pathans. Untouchables were docile creatures, perhaps suitable for internal guard duty or labor battalions, but otherwise useless as soldiers….. “largest, handsomest, and cleverest looking men were undoubtedly the high castes”. 

బ్రిటిష్ వాళ్ళు తమ `ఆర్య’ , `శౌర్య జాతుల’ సిద్దాంతం ప్రకారం దళిత మహర్ లను సైన్యంలో చేర్చుకోవడం నిలుపుచేయడంతో తాము క్షత్రియ జాతికి చెందినవారమేనని, తమను కూడా సైన్యంలో చేర్చుకోవాలని మహర్లు బ్రిటిష్ వారికి విజ్ఞప్తి చేశారు. ఇక్కడ ఒక విషయం గమనించాలి. ఆనాటి బ్రిటిష్ సైన్యంలో ఉన్న మహర్ లు ఇప్పటి జిగ్నేశ్ మెవాని వంటివారు మాత్రం కాదు. మహర్ సైనికుడైన అంబేడ్కర్ తండ్రి ప్రఖర హిందువు. ఆయన రామాయణ, భారతాలు పారాయణ చేసేవాడు. కానీ దురదృష్టకరమైన విషయం ఏమిటంటే నేటి `దళిత యువ నేతలు’ బ్రిటిష్ వారిని, వారి విజయాలను పొగడుతున్నారు.

ఇటీవల `ది ప్రింట్’ లో ప్రచురితమైన రాహుల్ సోన్ పింపల్ రాసిన వ్యాసంలో పై వక్రీకరణాలన్నీ కనిపిస్తాయి. ఆ వ్యాసంలో ఇలా ఉంది – “(కొరేగావ్)యుధ్ధాన్ని గుర్తుపెట్టుకోవడం, ప్రతి సంవత్సరం వేల సంఖ్యలో స్మారక స్థూపాన్ని దర్శించుకోవడం మన దేశంలో ఉన్న కులవ్యవస్థ నియమాలకు విపరీతంగా కనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే ఆ వ్యవస్థ దళితులకు ఇలా చురుకుగా, క్రియాశీలంగా ఉండే అవకాశం ఇవ్వదు.

మనుస్మృతి వంటి ప్రాచీన హిందూ గ్రంథాలు దళితులు లేదా శూద్రులు, అతి శూద్రులకు తమ వాదన వినిపించే హక్కు లేదని స్పష్టం చేస్తున్నాయి. కానీ కొరేగావ్ స్మారక దినోత్సవం ఈ కుల కట్టుబాటుకు వ్యతిరేకంగా సాగుతోంది.

హిందూ జాతీయవాదులలో దళితులంటే `అమాయకులు, ఏది చెప్పినా వినేవారు, కుల వ్యవస్థలోని అంతరాలను మౌనంగా సహించేవారు’ అంటూ ఉన్న అభిప్రాయాలను ఈ స్మారక దినం పటాపంచలు చేసింది. స్మారక దినాన్ని పాటించడం ద్వారా దళితులు ఈ అభిప్రాయాలు సరైనవి కావని తేల్చి చెప్పినట్లైంది. అంతేకాదు `మా చరిత్రలోని విజయాలను మేము గర్వంగా చెప్పుకుంటాం’ అని స్పష్టం చేసినట్లైంది.’ `హిందూ జాతీయవాదానికి సరిపోదు కాబట్టి మా చరిత్రను వక్రీకరించారు. మాపై తమ ఆధిపత్యాన్ని కొనసాగించేందుకు మా సమాంతర చరిత్రలను కాదన్నారు.’

ఇదంతా దళితులకు అన్యాయం జరిగిపోయిందని, వాళ్ళు అణచివేతకు గురయ్యారని చేసే ప్రచారంలో భాగమే. ఈ ప్రచారంలో ముఖ్యమైన అంశం ఏమిటంటే గతంలో జరిగిన సంఘటన, విషయాన్ని వర్తమానానికి వర్తింపచేయడం. పైన పేర్కొన్న వ్యాసంలో కూడా ఇదే ధోరణి కనిపిస్తుంది. 19వ శతాబ్దంలో జరిగిన యుద్ధాన్ని, అందులో బ్రిటిష్ వారి `కల్పిత’ విజయాన్ని దళిత పోరాటం, దళిత విజయంగా ఇప్పుడు చిత్రీకరించే ప్రయత్నం కనిపిస్తుంది. అంతేకాదు, దళితులు ఆయుధాలు పట్టుకునేందుకు, తమను తాము రక్షించుకునేందుకు హిందూ సమాజం వారిని అడ్డుకుందని వ్యాసంలో రాశారు. కానీ కాస్త చరిత్రను పరిశీలిస్తే ఈ వాదనలో పస లేదని స్పష్టమవుతుంది. మహర్ లలో ఒక వర్గమైన సోమవంశీ మహర్ లు మహాభారత యుద్ధంలో పాండవుల వైపు పోరాడారు.

ఇలా దళితులను ఆయుధాలు పట్టుకోనివ్వలేదనే వాదనే సరైనదైతే మహాభారత యుద్ధంలో మహర్ లు ఎలా పాల్గొన్నారు?

పోనీ ఇతిహాసాన్ని కూడా కట్టుకధ అని కొట్టిపారేసినా, శివాజీ మహారాజ్ సైన్యంలో మహర్ లు ఉన్నారన్నది ఎవరు కాదనలేని సత్యం. శివాజీ కుమారుడు రాజారం శివంక్ మహర్ కు కాలాంబి అనే గ్రామాన్ని దానం చేశాడన్నది నిజం. అలాగే శివంక్ మహర్ మనవడైన మరో శివంక్ మహర్ 1795 నిజాంతో పోరాటంలో పురేశ్వరం భాను ప్రాణాలను కాపాడాడు. ఆ సమయంలోనే కొద్దిమంది మరాఠా శిబిరంలో శివంక్ మహర్ ఎలా ఉంటాడని ప్రశ్న లేవనెత్తినప్పుడు పీష్వా దగ్గర ఉన్న బ్రాహ్మణ మంత్రి హీరోజీ పతంకర్ యుద్దంలో కుల పట్టింపులు ఉండకూడదని వారికి సమాధానం చెప్పాడు. నాగనక్ మహర్ ముస్లిముల నుండి విరాట్ గఢ్ ను స్వాధీనం చేసుకుని రాజారాం కు అప్పగించాడు. అప్పుడు నాగనక్ మహర్ ను రాజారాం సతారా పాలకుడు  (పాటిల్)గా  చేశాడు.

ఈ విషయాలన్నీ బయటకు వస్తే ఉద్రిక్తతలను రెచ్చగొట్టి అల్లర్లు చేయించాలనుకునేవారి ప్రయత్నాలు సాగవు. ఈ విషయాలను ఎవరు ఇప్పటివరకు కాదనలేదు.

విదేశీ సైన్యం ఇక్కడి వారిపై విజయం సాధిస్తే ఎవరికైనా బాధ కలుగుతుంది. అంతేకాని ఆ `విజయాన్ని’ గొప్పగా చెప్పుకోరు. అంతేకాదు బ్రిటిష్ సైన్యంలో కేవలం మహర్ లు మాత్రమే లేరు. ఇతరులు కూడా ఉన్నారు. అలాగే మేజర్ దిరోమ్ పేర్కొన్నట్లుగా మరాఠా సైన్యంలో నిమ్న కులాల వారు కూడా ఉన్నారు. కాబట్టి రెండువైపులా చనిపోయిన భారతీయులలో  అన్ని వర్గాలకూ  చెందినవారు. బ్రిటిష్ సైన్యంలో ఉన్న మహర్ లు మరాఠా సైన్యంలో ఉన్న మహర్ లతో పోరాడారన్నది కూడా నిజం.

కాబట్టి కోరేగావ్ యుద్దం మహర్ లు, పీష్వాల మధ్య జరిగినది కాదు. అది బ్రిటిష్ వారికి, భారతీయులకు మధ్య జరిగినది. రెండువైపులా మహర్ లు చనిపోయారు. కానీ విచిత్రంగా బ్రిటిష్ సైన్యంలోని మహర్ లే నిజమైన దళితులనే విధంగా వాదన సాగుతోంది. శివంక్ మహర్ గురించి వీరెవరైనా చెప్పగా ఎప్పుడైనా విన్నారా? లేదు. ఎందుకంటే వాళ్ళు భారత్ లో సాగించదలచుకున్న కుల యుద్దలకు ఆ యదార్ధ గాధ పూర్తి వ్యతిరేకం కనుక.

మహర్ లు బ్రిటిష్ సైన్యంలో ఎలా చేరారు? వారిని చేర్చుకునేందుకు బ్రిటిష్ వాళ్ళు ప్రత్యేకమైన శిబిరాలు, శిక్షణా కేంద్రాలు ఏవి ఏర్పాటుచేయలేదు. మరాఠా సైన్యంలో మాత్రం చాలాకాలంగా మహర్ లు పనిచేస్తున్నారు. పీష్వాలు పెద్ద సంఖ్యలో వారిని సైన్యంలో చేర్చుకున్నారు. ఇలా యుద్ద అనుభవం సంపాదించిన మహర్ లు ఆ తరువాత తమంతతాముగా బ్రిటిష్ సైన్యంలో చేరారు. (Christophe Jaffrelot,  Dr Ambedkar and Untouchability: Analysing and Fighting Caste p.19)

మహర్ లకు పీష్వాలకు మధ్య సత్సంబంధాలు ఉండేవి. క్రీ.శ. 1770లో పాలించిన పీష్వా మాధవరావు నిమ్న కులాలు/తరగతుల వారిని నిర్బంధంగా పనిచేయించడాన్ని(వెత్) నిషేధించాడు. ప్రతి పనికి తప్పనిసరిగా వేతనం ఇవ్వాల్సిందేనని చెప్పాడు.( GS Sardesai, New History of the Marathas: The expansion of the Maratha power, 1707-1772 p.346). ఇక్కడ గమనించవలసిన మరో విషయం ఏమిటంటే బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యంలో బానిసవిధానాన్ని నిషేధించడానికి 50 ఏళ్ల ముందే పీష్వాలు ఈ వెట్టిచాకిరి (వెత్)ని నిషేధించారు.

మాధవరావ్ జన్మించినప్పుడు పీష్వా బాలాజీ రావ్ `నిమ్న కులాలైన’ కోలి, రామోసిస్, మహర్ లకు 300 హెక్టార్ ల పన్ను లేని భూమిని  దానం చేశాడు. ఈ మహర్ లు, ఇతర కులాల వారి కింద గిరిజనులు కాపలాదారులుగా పనిచేసేవారు. (Kotani, CASTE SYSTEM, UNTOUCH ABILITY AND THE DEPRESSED p.70). ఇలా వెట్టిచాకిరిని రద్దుచేసినది కేవలం మాధవరావ్ మాత్రమే కాదు. అంతకు ముందు శివాజీ కాలంలో బ్రాహ్మణ సైనికాధికారి మహదాజీ నీలకాంతరావ్ ఇద్దరు మహర్ లను పురందర కోట పాలకులు (నాయక్ వతన్)గా నియమించాడు. ప్రతి మహర్ కింద 40మంది సైనికులు ఉండేవారు(Kotani, CASTE SYSTEM, UNTOUCH ABILITY AND THE DEPRESSED),

మహర్ లు, పీష్వాల మధ్య సామాజిక సంబంధాన్నిమరో సంఘటన వెల్లడిస్తుంది. 1748 సంవత్సరంలో పౌధ్కోర్ జిల్లాకు చెందిన మహర్ లు జిల్లా అధికార యంత్రాంగానికి ఇలా విజ్ఞప్తి చేశారు – `మహర్ లమైన మా ఇళ్ళలో పెళ్లిళ్లు వాతాన్దై జోషిలు జరిపించేవారు. ఇతర జిల్లాల్లో కూడా ఇలాగే జరుగుతుంది. కానీ 15,20 సంవత్సరాల క్రితం జోషిలు, మాకు మధ్య తలెత్తిన ఒక వివాదం మూలంగా వాళ్ళు మా వివాహకార్యాలను జరిపించడం మానుకున్నారు. కనుక ఇప్పుడు ఆ విషయాన్ని పరిశీలించి ఇతర జిల్లాలలో పద్ధతిని పరిగణలోకి తీసుకుని పాత ఆచారాన్ని పునరుద్ధరించగలరని మనవి’ (Kotani, CASTE SYSTEM, UNTOUCH ABILITY AND THE DEPRESSED).

పౌద్కోర్ జిల్లాలో కొందరు బ్రాహ్మణులు ఒక వివాదం మూలంగా మహర్ ల ఇళ్ళలో పెళ్లిలు జరిపించడం మానుకున్నారు. ఈ విషయం తెలుసుకున్న పీష్వాలు బ్రాహ్మణులు మహర్ ల పెళ్లిళ్లు జరిపించాల్సిందేనంటూ ఆదేశించి, ఈ ఆదేశాలను పాటించనివారికి 10 రూపాయల జరిమానా కూడా విధించారు.

ఇది మహర్ లను అణచివేసే చర్య అవుతుందా? పీష్వా ఆదేశాలను ఉల్లంఘించలేని బ్రాహ్మణులు పదేపదే విన్నవించుకోవడంతో అసలువివాదం గురించి విచారించిన పీష్వా ఆ ఒక్క జిల్లాలో మహర్ ల పెళ్లిళ్లకు వెళ్లవలసిన అవసర లేదంటూ మినహాయింపు ఇచ్చారు. అంటే మిగిలిన జిల్లాల్లో ఎప్పటిలాగానే మహర్ పెళ్లిళ్లు బ్రాహ్మణులు జరిపించారు.

కొన్ని ఆచారాలు, పద్దతులలో మహర్ లకు ప్రత్యేక స్థానం ఉండేది. పన్వర్ రాజపుత్రులు నారాయణ దేవుని ఉత్సవం జరిపించినప్పుడు ప్రధమ ప్రసాదం మహర్ లు స్వీకరించేవారు. (The Tribes And Castes Of The Central Provinces Of India Vol IV pp 131).

శాంతి ఉత్సవంలో కూడా మహర్ లకే ప్రాధాన్యత ఉండేది. బ్రిటిష్ పాలన కాలంలో ఒకసారి 20మంది మహర్ లు ఇస్లాం మతంలోకి మారాలని అనుకున్నారు. కానీ వారిని మసీదులోకి రానివ్వకపోవడంతో ఆ ఆలోచనను విరమించుకున్నారు. (The Tribes And Castes Of The Central Provinces Of India Vol IV pp 131).

నేటి `దళితవాదులు’ చేసే మరో పని ఏమిటంటే `నిమ్న కులాల’ వారందరినీ `దళితులు’ గానే పరిగణించి దళితులు, దళితేతరుల మధ్య ఎప్పుడు ఘర్షణ ఉండేదని ప్రచారం చేసే ప్రయత్నం చేస్తారు. దళితేతరులే దళితులను అణచివేశారని గుండెలు బాదుకుంటారు. కానీ ఇందులో సత్యం ఏమాత్రం లేదు. `నిమ్న కులాల’వారిలో కూడా `కుల తత్వం’ ఎలా ఉండేదో చాలామంది రచయితలు తమ రచనలలో చెప్పారు. ఒక దళిత ఉపకులం మరొక దళిత ఉపకులానికి చెందినవారిపట్ల ఎలా దుర్వ్యవహారం చేసేవారో వాటివల్ల తెలుస్తుంది. ఇలాంటివి జరగలేదని బుకాయించడంవల్ల ప్రయోజనం లేదు.

మహర్ లు (తమకంటే తక్కువ కులానికి చెందినవారని భావించిన) మంగ్ లపట్ల ఎలా వ్యవహరించారో గమనించాలి. మహర్ లు మంగ్, భంగివంటి కులాలవారి నుండి ఎలాంటి ఆహారం తీసుకునేవారుకాదు. ఎందుకంటే వారిని `కలుషితమైన’ వారిగా పరిగణించేవారు. (Gazetteer of the Bombay presidency 1885 pp.440).

ఒకసారి మంగ్ కులానికి చెందిన పెళ్ళికొడుకు పద్దతి ప్రకారం ఎద్దుపై ఊరేగకుండా గుర్రంపై తిరిగాడు. దీనితో కోపగించిన మహర్ లు అధికారులకు ఫిర్యాదు చేశారు. తమకు మాత్రమే గుర్రంపై ఊరేగే అధికారం ఉందని, మంగ్ లకు కాదని వాళ్ళు వాదించారు. మంగ్ లు కేవలం ఎద్దులను మాత్రమే ఉపయోగించాలని, వాళ్ళు గుర్రాలు ఉపయోగించకుండా నిషేధించాలని పీష్వాకు విన్నవించారు. (1776. SSRPD VI-816).

గుర్రం హోదాకు గుర్తు. కాబట్టి తమకు మాత్రమే ఆ హోదా ఉండాలని, మంగ్ లకు కాదని మహర్ లు భావించారు. ఇలా మంగ్ లపై మహర్ లు ఆధిపత్యం చెలాయించడానికి కారణం వర్ణ వ్యవస్థ లేదా మరొక స్మృతి కాదు. మహర్ లకు తోటి మంగ్ ల కంటే ప్రత్యేకమైన హక్కులు, అధికారాలు ఉన్నాయని ఏ స్మృతి చెప్పలేదు. అలాగే తమ వాదనను వినిపించేటప్పుడు మహర్ లు కూడా ఏ స్మృతినీ ఆధారంగా చూపలేదు. కేవలం అప్పుడు ఆచరణలో ఉన్న పద్దతిని, సామాజిక వ్యవహారాన్ని మాత్రమే వాళ్ళు ప్రస్తావించారు. పీష్వా, మహర్ ల మధ్య ఉన్న సత్సంబంధాల వల్ల మంగ్ కులానికి చెందిన పెళ్లికొడుకులు గుర్రంపై ఊరేగరాదని మహర్ ల విన్నపాన్ని పీష్వా ఆమోదించాడు.

దీనితో మహర్ లు, మంగ్ ల మధ్య స్పర్ధ పెరిగింది. `మహర్ లను ఉరితీయడం కంటే సంతోషకరమైన పని మరొకటి లేదని మంగ్ లు భావించేవారు’ అని గెజెట్ పేర్కొంది (Gazetteer of the Bombay presidency 1885 pp.443), మరోవైపు అటు మహర్ లు, ఇటు మంగ్ లు తమ ఇళ్ళల్లో పుణ్య కార్యాలు జరిపించడానికి బ్రాహ్మణులను నియమించుకునేవారు. రెండు కులాల మధ్య పోలిక ఏమిటంటే రెండుకులాలవారు బ్రాహ్మణులను గౌరవించేవారు, హిందూ సాంప్రదాయాలను అనుసరించేవారు. శాంతి ఉత్సవంలో మహర్ లు, మంగ్ లతో పాటు సమాజంలోని అన్నీ కులాలవారు కలిసి పాల్గొనేవారు. అలా ఆ ఉత్సవం సామాజిక సమైక్యతకు గుర్తుగా ఉండేది.

సామ్రాజ్యవాద కళ్ళద్దాల గుండా కులాన్ని చూసేవారికి గిరిజనవాదం కనిపించదు. నిజానికి బ్రిటిష్ వారే ఈ గిరిజన కులవాదానికి తెరతీశారు. 19వ శతాబ్దపు తొలినాల్లో బ్రిటిష్ వారు మహర్ లను కూడా తమ సైన్యంలోకి తీసుకునేవారు. ఎందుకంటే వారికి అప్పుడు మరో గతి లేదు. కానీ (ఈ దేశంలో తమ పాలన స్థిరపడిన తరువాత) 1892లో వాళ్ళు మహర్ లను సైన్యంలో భర్తీ చేసుకోవడం మానివేశారు. కేవలం `సుందరమైన ఉన్నత కులస్తులను’ మాత్రమే తీసుకునేవారు. పోస్టల్ సేవలు అందుబాటులోకి రావడంతో చిరకాలంగా `రాయబారులుగా’, `వార్తాహరులుగా’ వ్యవహరించిన మహర్ లకు ఉపాధి లేకుండా పోయింది. దానితో ఇతర నిమ్న కులస్తుల మాదిరిగానే మహర్ లు కూడా పట్టణ ప్రాంతాలకు తరలిపోవలసివచ్చింది. అక్కడ తమ సంప్రదాయ వృత్తి (వార్తాహరులు)నే తక్కువ జీతానికి చేయవలసివచ్చింది. తక్కువ స్థాయి పనులను చేయించడానికి ఎన్నడూ లేనివిధంగా కులపు స్థాయి, విభజనను పరిగణలోకి తీసుకోవడం ప్రారంభమైంది. (Susan Bayly, Caste, Society and Politics in India from the Eighteenth Century to the Modern Age pp.226).

In colonial hospitals and medical colleges, many of the north Indian funerary specialists known as Doms were employed as mortuary attendants and dissecting-room assistants. In textile production too, mill hands were often from the groups which had come to be identified as ‘impure’ or unclean[18].

పీష్వాల కాలంలో కోరిన వృత్తిని, పనిని ఎంచుకునే అవకాశం కలిగిన దళితులు బ్రిటిష్ పాలనలో ఇంతకు ముందెన్నడూ లేని నియమనిబంధనలు, ఆంక్షలు పాటించాల్సిన పరిస్థితిలో పడ్డారు. (Susan Bayly, Caste, Society and Politics in India from the Eighteenth Century to the Modern Age).

అలెగ్జాండర్ రాబర్ట్స్ సన్ పీష్వాల పాలనలోనే దళితులు అమానుషమైన పరిస్థితులు ఎదుర్కొన్నారని వ్రాశాడు. ఆ విధంగా తాము (బ్రిటిష్ వారు) `అణగారిన తరగతుల’ను ఉద్దరించామని, బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యవాదపాలన దళితులకు మేలుచేసిందని చిత్రీకరించడానికి ప్రయత్నించాడు. కానీ నిజం మరోలా ఉంది. పీష్వా మాధవరావ్ కాలనికంటే బాగా ముందు నుంచే మహర్ లు ఎంతో వతన్(భూమి) కలిగిఉండేవారు. బ్రిటిష్ వారు వచ్చిన తరువాత పరిస్తితి ఎంత మారిపోయిందంటే `తమ ఇళ్ళలో పనివారిని నియమించుకునేప్పుడు `తగిన’ కులం వారినే నియమించుకోవాలని’ బ్రిటిష్ మాన్యువల్ లు బ్రిటిష్ మహిళలకు సూచించాయి.

బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యవాద పాలనలో పెద్ద ఎత్తున అడవుల నరికివేత వల్ల `గిరిజనులు’ నిరాశ్రయులయ్యారు. బ్రిటిష్ పరిశ్రమల వల్ల సంప్రదాయ వృత్తులు దెబ్బతిన్నాయి. రోడ్లు, రైల్వేలు, పోర్ట్ ల నిర్మాణానికి పెద్ద సంఖ్యలో కూలీలు అవసరమయ్యారు.  అంతకు ముందు ఏ రాజు నిర్వహించని పెద్ద సైనిక స్థావరాలను బ్రిటిష్ వారు ఏర్పాటుచేసుకున్నారు. పాకీ పనికి, తేయాకు తోటల్లో పనికి పెద్ద సంఖ్యలో పనివారు కావలసి వచ్చారు. దానితో `పారిశుద్య తరగతులు’గా తాము ముద్ర వేసిన మహర్, భంగి కులాల వారిని ఈ పనులకు నియోగించడం ప్రారంభించారు. కులపరమైన `స్వచ్ఛత’ , `కలుషితం’ అనే అంశాలకు ఎన్నడూలేని ప్రాధాన్యత వచ్చింది. వాటి ప్రకారమే వ్యవహరించడం ప్రారంభమైంది.

అందుకనే అంటరానితనం బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యవాద పాలన విషఫలం అని సుసాన్ బైలి అన్నారు – `నేడు మనకు తెలిసిన అంటరానితనానికి కారణం సామ్రాజ్యవాద ఆధునికత. ఈ సామ్రాజ్యవాద ఆధునికత నూతన ఆర్థిక అవకాశాలు, మిల్లులు, నౌకా కేంద్రాలు, ప్రభుత్వ కార్యాలయాలలో పనివారి నియామకంలో బాగా కనిపిస్తుంది. ఈ పనివారు బ్రిటిష్ పాలకులకు, సైనిక అధికారులకు సేవ చేసేవారు.( Susan Bayly, Caste, Society and Politics in India from the Eighteenth Century to the Modern Age)

Untouchability as we now know it is thus very largely a product of colonial modernity, taking shape against a background of new economic opportunities including recruitment to the mills, docks and Public Works Departments, and to the labour corps which supported both the British and sepoy regiments[20].

ఎంతసేపు మనువును తిట్టిపోయకుండా, సమస్యలన్నిటిని ఆయన రాసిన స్మృతికి అంటకట్టకుండా వివక్షకు, అన్యాయానికి కారణమయ్యయంటున్న శాస్త్ర గ్రంథాలను మనం అధ్యయనం చేయాలి. కుల వివక్ష ఒకప్పుడు ఉండేది, ఇప్పుడు ఉంది. దానిని తొలగించడానికి మనమంతా ప్రయత్నించాలి. అయితే సమస్యను కేవలం ఒక స్మృతికి, ఒక వర్గంవారికి అంటకట్టకుండా మన సమాజంలోని కులతత్వాన్ని పరిశీలించుకోవాలి. అంతేకాని స్వార్థ ప్రయోజనాలకోసం పనిచేసే కొన్ని శక్తుల వలలో పడి మన సనాతన సంప్రదాయాన్ని విచ్ఛిన్నం చేసుకోకూడదు. ఈ శక్తుల విభజన, విచ్చినకర వాదాల వెనుక అసలు రంగును తెలుసుకోవాలి. మహాభారత యుద్ద కాలం నుండి మహర్ ల శౌర్య, ప్రతాప చరిత్ర పట్ల మనందరికీ గౌరవం ఉంది. కానీ ఈ సమాజాన్ని విచ్ఛిన్నం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్న శక్తులపట్ల బహు జాగ్రత్తగా ఉండాలని వారిని కోరుతున్నాం.

కఠోపనిషత్ లోని ఈ వాక్యాలతో ముగిస్తున్నాము

ఉత్తిష్టత! జాగ్రత! ప్రాప్యవరాన్నిబోధత

క్షురాసన్నధారా నిశితా దురత్య దుర్గమ పథహ తత్ కవయో వదంతి

(లేవండి, మేల్కొనండి, జ్ఞానవంతులు కండి. పదునైన కత్తివంటి ఆ మార్గం చాలా కష్టమైనదని పండితులు చెపుతున్నారు)

Courtesy

– ఆంగ్ల మూలం opindia  by Dimple Kaul & True Indology

  • Translated into Telugu by VSK Telangana