Category Archives: History

July 25, 1947; When Mountbatten addressed The Chamber of Princes to choose either of the 2 dominions; India or Pakistan, there was NO THIRD OPTION

The Indian Independence Act was passed by the British Parliament on June 17, 1947 and received Royal assent on July 18, 1947; but the fate of the Princely States was largely decided on May 12, 1946 when the Memorandum on State Treaties and Paramountcy was presented to the Nawab of Bhopal and Chancellor of the Chamber of Princes in India by the Cabinet Mission. There was no pre-condition for accession except the decision of the rulers, though the importance of geographical contiguity was emphasized by Mountbatten to the rulers. The Mountbatten Plan of June 3, 1947 discussed the partition of India and advised the rulers of the states to join either of the two dominions in their own interest. On July 25, 1947 Mountbatten addressed a special meeting of the Chamber of Princes and reiterated the need to use the Instrument of Accession to accede to either of the two dominions. Maharaja Hari Singh joined India through this instrument, like the other Princely States.
There was no third option, Read the the address speech of  Crown Representative Lord Louis Mountbatten’s Address to A Special Full Meeting of The Chamber of Princes on July 25, 1947
 
“It is a Great pleasure and a great privilege for me to address so many Rulers, Dewans and Representatives of the States of India in this historic Chamber of Princes. It is the first and last occasion that I have the privilege of addressing you as crown Representative.
 
I would like to begin by giving you a very brief history of the negotiations I had conducted since I have been out here and the line that I have taken up about the States. There were two distinct problems that faced me. The first was how to transfer power to British India and the Second how to fit Indian States into the picture in a manner which would be fair and just to all concerned.
I dealt first with the problem of British India, because you will realize that until that problem was solved it was quite useless to try to start on a solution of the problem of the States. So I addressed my mind to the former. There had been universal acceptance among the States of the Cabinet Mission’s Memorandum of 12th May and when the political parties accepted the Statement of 3rd June they fully realized and accepted that withdrawal of Paramountcy would enable the States to regain complete sovereignty. That gave me a starting point from which to try and deal fairly with the states.
But before I got down to dealing with the States there was one other thing that I clearly had to do. I had to address myself to the problem of the mechanics of partition- a plan against my personal desires. As you all know, It took three years to separate Burma from India, in spite of the fact (as I can testify, as also His Highness of Bundi and other who fought in Burma) that there are no roads running between Indian and Burma. Nevertheless, it took three years to arrange that partition. It took two years to separate the province of Sind from Bombay. It took two years to separate the province of Orrissa from Bihar.
Gentlemen, we decided that in less than two and a half months we shall have to go through the partitioning of one of the biggest countries in the world with 400 million in habitants. There was a reason for the speed. I was quite certain that while the British overlordship remained no satisfactory conclusions could be reached psychologically between the parties. So once we got the two Governments set up and separated they would be able to try and finish off the details in an atmosphere of goodwill. Now, the Indian Independence Act releases all the States from all their obligations to the crown. The States will have complete freedom- technically and legally they become independent. Presently I will discuss the degree of Independence which we ourselves feel is best in the interests of your own states. But there has grown up during the period of British Administration, owing to the fact that the crown Representative and the Viceroy are one and the same person, a system of coordinated administration on all matters of common concern which meant that the sub-continent of India acted as an economic entity. That link is now to be broken. If nothing can be put in its place, only chaos can result, and that chaos, I submit will hurt the States first, the bigger the States the less the hurt and longer it will take to feel it-but even the biggest of the States will feel the hurt just the same as any small state. The first step was to set up some machinery by which it was possible to put the two future Governments of India- the Dominions of India and Pakistan-into direct touch with the States. So I conceived the scheme of setting up two states Departments within the future Governments. Please note that these States are not the successors of Political Departments. They have been set up simultaneously and side by side. While the Political department exercised functions relating to paramountcy on behalf of the Crown Representative, the States Departments are to take over those subjects gradually which have nothing to do with paramountcy but which will be concerned with relations with neighboring States and also provide the Machinery to negotiate in such matters. In India the States Department is under admirable guidance of Sardar Vallabhhai Patel with my own reforms Commissioner, Mr. VP Menon as Secretary. In Pakistan the Department is under Sardar Abdur Rab NIshtar with Mr. Ikramullah as the Secretary.
It was necessary to set up two States Departments, one in each Government, because States are theoretically free to link their future with whichever dominion they may care. But when I say that they are at liberty to link up with either of the Dominions, may I point that there are certain geographical compulsions which cannot be evaded. Out of something like 565 states the vast majority irretrievably linked geographically with the dominion of India. The problem therefore is of far greater magnitude with the dominion of India than it is with Pakistan. In the case of Pakistan the States although important, are not so numerous, and Mr. Jinnah, the future Governor-general of Pakistan, is prepared to negotiate the case of each State separately and individually. But in the case of India, where the overwhelming majority of the states are involved, clearly separate negotiation with each State is out the question.
The step that I took was to suggest that in the Bill Parliament- the Indian Independence Act- a clause should be put in which would enable certain essential agreement continue until renounced by either side. That was only done to ensure that there should be some continuity if in the short time available it was not possible to get the agreement through with every State representative. It does not replace the need for Standstill agreements; it gives a very slight breathing space. Now, I think it is no exaggeration to say that most Rulers and Dewans were apprehensive as to what their future would be when Paramountcy lapsed. At one time it appeared that unless they joined the Constituent Assembly and accepted the constitution when it was framed, they would be outside the organization and left in a position which, I submit, no state could view with equanimity -left out and having no satisfactory relations or contacts with either Dominion Government. You can imagine how relived I was , and I am sure you will yourselves have been equally relived when Sardar Vallabh bhai Patel on taking over the States Department made , if I may say so, a most Statesman like Statement of what he considered were the essentials towards agreement between the States and the Dominion of India. Let us turn for one moment to the Cabinet Mission Plan of 16 May 1946. In this Plan the proposal was that the States should surrender to Central Governments three subjects Defence, External Affairs and Communications. That was a plan which to the best of my belief, every Ruler and every State accepted as reasonable, fair and Just. I talked with so many Rulers and everyone felt that Defence was a matter that a State could not conduct itself. I am not talking of internal security but of defence against external aggression. I submit what if you do not link up with one or other of the Dominions; you may be cut off from any source of supplies of up-to-date arms or weapons.
“External Affairs” is inextricably linked up with Defence. “External Affairs” is something again which is outside the boundaries of India in which not even the greatest state can operate effectively. You can hardly want to go to the expense of having ambassadors or ministers or consuls in all foreign countries; surely you want to be able to use those of India or Pakistan. Once more I suggest that “External Affairs” is something that you have not dealt with since the formation of East India Company. It would be difficult to operate and will also be a source of embarrassment for you to have to take it up and it can only be managed by those who manage the Defence of the Country. I submit that if you take it up it will be a liability and not an asset.
The third subject is communications. “Communications” is really a means of maintaining the life-blood of the whole sub-continent. I imagine everybody agrees that the life of the country has got to go on. The continuity of communications is already has got to go on. The continuity of communications is already provided for to a certain extent in the Indian Independence Act; Therefore, I am sure you will agree that these three subjects have got to be handled for you for your convenience and advantage by a larger organization. This seems so obvious I was at loss to understand why some Rulers were reluctant to accept the position. One explanation probably was that some you were apprehensive that the Central Government would attempt to impose a financial liability on the States or encroach in other ways on their sovereignty. If I am right in this assumption, at any rate so far as some Prim concerned, I think I can dispel their apprehension misgivings. The Draft Instrument of Accession which I caused to be circulated as a basis for discussion (and not for publication) to the representatives of the States provides that the States accede to the appropriate Dominion on the three subjects only without any financial liability. Further, that Instrument contains an explicit provision that in no other matters has the Central Government any authority to encroach of the internal autonomy or the sovereignty of the States. This would, in my view, be a tremendous achievement for the States. But I must make it clear that I have still to persuade the Government of India to accept it. If all of you will co-operate with me and are ready to accede, I am confident that I can succeed in my efforts. Remember that the day of the transfer of power is very close at hand and, if you are prepared to come, you must come before 15 August.
I have no doubt that this is in the best interests of the States, and every wise Ruler and wise Government would desire to link up with the Great Dominion of India on a basis which leaves you great internal autonomy and which at the same time gets rid of your worries and cares over External Affairs, Defence and Communications. The whole country is passing through a critical period. I am not asking any State to make any intolerable sacrifice of either its internal autonomy or independence. My scheme leaves you with all the practical independence that you can possibly use and makes you free of all those subjects which you cannot possibly manage on your own. You cannot run away from the Dominion Government which is your neighbor any more than you can run away from the subjects for whose welfare you are responsible. Whatever may be your decision, I hope you feel that I have at least done my duty by the States.”
Source : JKNow
Advertisements

Brindavana of Sri Vyasatirtha

Brindavana of Sri Vyasatirtha (Rajaguru of Krishnadevaraya) has been destroyed last night by miscreants. Nava Brundavana Kshetra, an island in Tungabhadra river, adjacent to Hampi. Outrageous!


Navabrundaavana (also known as Navavrundhaavana and Navabrindavan) ನವ ಬೃಂದಾವನ is located at Hampi, Karnataka. It contains the Brundaavanas of nine Hindu Acharyas, who belong to Uttaradi Mutt, Sri Raghavendra mutt, Sri Vyasaraja mutt and the Sri SriPadaraja mutt and other prominent Madhwa Mutts. It is located on an island in the Tungabhadra River. The nine Dharmacharyas are:

Shree Padmanabha Tirtha, direct Sishya of Jagadguru Shri Madhvacharya

Shree Kavindra Teertharu

Shree Vageesha Teertharu

Shree Raghuvarya Teertharu

Shree Vyaasa Teertharu or Vyasaraajaru

Shree Sudheendhra Teertharu (Guru of Mantralaya Shri Raghavendra Tirtha)

Shree Srinivaasa Teertharu

Shree Raama Teertharu

Shree Govinda Vodeyaru

Swarajya, Swadharma and Swadeshi – The Key Issues of 1857 War of Independence –

May 10th, 1857 War of Independence began in Meeruth.

This war was fought all over the country on the issues of Swarajya, Swadharma, Swadeshi and Goraksha. Kamal (lotus)—the symbol of Hindu Dharma—and roti (bread)—the symbol of the basic needs of common man—were used as war symbols and people participated in large numbers from urban, rural, forest and hill areas. Precisely for this reason, the then British government had perpetrated heinous atrocities on common people along with freedom fighters.

The British derided this war as an ordinary and localised ‘Sepoy mutiny’ and an attempt to protect kingdoms and feudal states, so that the ordinary masses would not get any inspiration from it. Unfortunately, a section of our countrymen joined this chorus and started describing it as merely a ‘Sepoy mutiny’. Even our history textbooks too present it in the same manner. In spite of all this, the scintillating image of this war as a glorious War of Independence remained intact in the hearts of the people.

Swatantryaveer Savarkar authored a well-researched treatise on this War of Independence and threw light on its popular and countrywide character and its impact on the freedom struggle that followed. It played a very important role during the Independence Movement despite the British imposing a ban even before its publication. The post-1857 history is a standing testimony to the fact that on one hand the revolutionaries and other freedom fighters drew inspiration from the narratives of sacrifices and valour of this great war until the time of Independence, while on the other hand, it provided a major source of inspiration in the struggle for the liberation of Goa and Puducherry (Pondicherry) after Independence.

Some people interpret this war as a symbol of Hindu-Muslim unity. While there is nothing objectionable about it, it cannot be kept in the category of the efforts for Hindu-Muslim unity based on mindless appeasement that took place in the latter part of our freedom struggle. It should be kept in mind that all these efforts had culminated in the tragic Partition of our country in 1947. The participation of the Muslims in the 1857 war was based on positive grounds rather than on religion-based separatist mindset. Honouring the Hindu sentiments, the then Muslim leadership agreed on matters like ban on cow-slaughter, death penalty to the slaughterers of cows, handing over the Ramjanmabhoomi in Ayodhya to Hindus etc. This dimension of Hindu-Muslim co-operation of 1857 should always be kept in mind.

Sacred memories of the freedom struggle and its martyrs are ever-inspiring.

  • From RSS ABPS 2007 

 

Related articles

1857 War – British Holocaust 

 

संत परम्परा में समरसता के वाहक श्री रामानुजाचार्य जी

ramanuja1

जीवन परिचय

  • तमिलनाडु के श्री पेरुम्बदूर कस्बे में विक्रम संवत 1074 को रामानुजाचार्य का जन्म हुआ।पिता जी केशवाचार्य व माता जी का नाम कान्तिमती थी। बचपन से ही रामानुजाचार्य की बुद्धि अत्यंत विलक्षण थी। 15 वर्ष की अवस्था में ही उन्होंने सभी शास्त्रों का गहन अध्ययन कर लिया था।
  • 16 वर्ष की आयु में इनका विवाह रक्षम्बाके साथ हुआ। 23 वर्ष की आयु में गृहस्थ आश्रम त्यागकर श्रीरंगम के यदिराज संन्यासी से संन्यास की दीक्षा ली।
  • श्री रामानुजाचार्य अपने काल के अत्यंत विद्वान, साहसी तथा सामाजिक दृष्टिकोण से उदार धार्मिक पथ प्रदर्शक थे।प्रख्यात लेखक हूपर ने भक्ति की चर्चा करते हुए कहा कि श्री रामानुजाचार्य के पूर्व आलवारों ने भक्ति की सुंदर भूमि तैयार की थी, जिस पर रामानुज ने भक्ति का प्रसार किया।

श्री रामानुजाचार्य और सामाजिक समरसता

  • श्री रामानुजाचार्य ने हिन्दू समाज के पिछड़े वर्ग की पीड़ा और उपेक्षा को ह्रदयसे अनुभव किया। उस समय की प्रचलित सामाजिक एवं धार्मिक अनुष्ठान पद्धतियों में यथा संभव सुधार तथा नयी अनुष्ठान पद्धतियों की सृष्टि उन सभी लोगों के लिए की जीने लिए उस काल में जरुरी थी
  • ब्राह्मण से लेकर चांडाल तक सभी जात-वर्गों के लिए सर्वोच्च आध्यत्मिक उपासना के द्वार, लोगों की आलोचना के बावजूद उन्होंने खोल दिए।इस कार्य के लिए उनको स्थान-स्थान पर भारी विरोध का सामना करना पड़ा, किन्तु न व डरे, न झिझके और न ही रुके
  • श्री रामानुजाचार्य, सामाजिक दृष्टि से वर्णव्यवस्था के अन्दर किसी भी प्रकार के भेदभाव को स्वीकार नहीं करते थे।उनके अनेक शिष्य निम्न कहि जाने वाली जातियों से थे। भगवान की रथयात्रा के अवसर पर तथाकथित निम्न जातियोँ वाले ही रथ पहले खींचते थे। वही परम्परा आज भी चली आ रही है।
  • उन्होंने वैष्णव धर्म के प्रचार के लिए पूरे देश का भ्रमण किया
  • उन्होंने शुद्र गुरुओं का शिष्यत्व स्वीकार किया तथा चांडाल के हाथ से भोजन करने में भी श्री रामानुजाचार्य ने कभी संकोच नही किया
  • श्री रामानुजाचार्य वृद्धावस्थामें स्नान करने को जाते समय दो ब्राह्मण के कन्धों पर हाथ रखकर जाते थे और जब स्नान कर वापस आते थे तब दो चर्मकारों के कन्धों का सहारा लेकर आते थे| लोगों ने जब इस पर आपत्ति की तो उन्होंने कहा – अरे ! मन की कलुषता को समाप्त करो’ उनका मानना था कि:

  

 न जाति: कारणं लोके गुणा: कल्याणहेतव :

अर्थात जाति नहीं, वरन गुण ही कल्याण का कारण है |

  • श्री रामानुजाचार्य ने श्री रंगपट्टम के उत्तर में मेलुकोट (दक्षिण बद्रिकाश्रम) नामक स्थान तिरूनारायण पेरूमाल वैष्णव मंदिर के द्वार पंचमों (शूद्रों से भी दूर कहे जाने वाले लोगों)के लिए खोल दिए थे। वे कहते हैं की क्षुद्र, निराश्रय मानव भी अपनी भक्ति, समर्पण तथा ज्ञान के सहारे ईश्वर को प्राप्त कर लेता है।
  • इस व्यापक भावना ने सामाजिक सद्भाव तथा सहिष्णुताको जन्म दिया और वर्ण, जाति के भेदभाव से दूर आदर्श समाज व्यवस्था निर्माण करने का प्रयास किए

श्री रामानुजाचार्य एवं एकता और अखंडता

  • उन्होंनेरामेश्वरम से लेकर बद्रीनाथ तक कि यात्रा की। आलवार भक्तों के तीर्थस्थानों की यात्रा व उत्तर भारत की यात्रा में काशी, अयोध्या, बद्रीनाथ, कश्मीर, जगन्नाथपुरी, द्वारिका आदि तीर्थस्थलों पर अपने आध्यात्मिक तथा सामाजिक विचारों को लेकर गए।
  • श्री रामानुजाचार्य ने लोकजागरण का आधार भक्ति को ही मान्य किया और भक्ति के प्रचार-प्रसार के लिए व्यापक प्रयास किया।ज्ञान और भक्ति की गंगा बहाते हुए हिन्दू संस्कृति का पुनरूत्थान तथा सामाजिक जागरण का महान कार्य किया

श्रीरामानुजाचार्य द्वारा रचित ग्रन्थ, भाष्य

  • मूल ग्रन्थ :ब्रह्मसूत्र पर भाष्य ‘श्रीभाष्य’ एवं ‘वेदार्थ संग्रह’।
  • गुरु की इच्छानुसार रामानुज ने उनसे तीन काम करने का संकल्प लिया था- ब्रह्मसूत्र, विष्णु सहस्रनाम और दिव्य प्रबंधनम की टीका लिखना।अपने शिष्य ‘कुरंत्तालवार’ को लेकर वे श्री नगर गए तथा वापस श्री रंगम आकर श्रीभाष्य लिखने लगे।
  • उन्होंने वेदांत दीप, वेदांत सार, वेदार्थ संग्रह, गीता भाष्य, नित्य ग्रन्थ तथा गद्य त्रयम (शरणागति गद्य, श्री रंगम गद्य, श्री बैकुंठ गद्य) की रचना की।
  • विशिष्टाद्वैत दर्शन: रामनुजाचार्य के दर्शन में सत्ता या परमसत् के सम्बन्ध में तीन स्तर माने गए हैं- ब्रह्म अर्थात ईश्वर, चित् अर्थात आत्म, तथा अचित अर्थात प्रकृति।
  • रामानुजजी के समय में वेद शास्त्र तथा अन्य धार्मिक ग्रन्थों का अध्ययन तथा अध्यापन सभी जाति-वर्णों के लोगों के लिए सुलभ हो गया था।
  • सामाजिक जागरण का महान कार्य करते हुए रामानुजाचार्य 120 वर्ष की आयु में ब्रह्मलीन हुए

 

 

జగద్గురు శ్రీ ఆదిశంకారాచార్య

adishankara1

శంకరం శంకరాచార్యo

కేశవం బాదరాయణo

నమామి భగవత్పాదం

శంకరం లోక శంకరం

శ్రీ ఆదిశంకరాచార్యుల వారు అద్వైత వేదాంతానికి ఆద్యులు. ఆయనను శ్రీ శంకర భగవత్పాదులు అని కూడా పిలుస్తారు. వారు సుమారుగా 2500 పూర్వం కేరళలోని కొచ్చి నగర సమీపంలోని కాలడిలో జన్మించారు. అయితే శృంగేరి మొదలైన మఠాల ఆధారాల ప్రకారం ఆయన 5-6 శతాబ్దంలో జీవించినట్లు ఆధారాలు ఉన్నాయి. 8వ శతాబ్ద కాలంలో 72కు పైగా వివిధ హిందూ మతశాఖలు విజృంభించి గందరగోళం సృష్టించాయి. సుభిక్షంగా ఉన్న భారతదేశాన్ని కొల్లగొట్టడానికి విదేశీయుల దాడులు ప్రారంభమైనాయి, విదేశీ మతాలు భారత దేశoలోకి చొచ్చుకు వస్తున్నాయి. ఈ కల్లోలానికి దుఃఖించి భూమాత మొరపెట్టుకుంటే, ఆ పరబ్రహ్మతత్త్వం, భారతాన్ని ఒక్కత్రాటి మీదకి తేవడానికి, ఆది శoకరులను భూలోకానికి పంపాడని పురాణాలు చెప్తున్నాయి.

adishankara2kaladi

కాలడి

అతి పిన్నవయసులోనే ఆది శంకరులు, వేదాలు, షట్సాస్త్రాలు, షడంగాలు, సమస్త విద్యలు ఔపాసన పట్టిన మహామేధావి. మానవజాతిని సమైక్యంగా ఒక మహాతత్వానికి ఒడంబడి ఉండేటట్లు ఏవిధంగా చేయాలో అతనికి తెలుసు.

శంకరుల తండ్రి శివగురు, తల్లి ఆర్యాంబ. ఎనిమిదేళ్ళ వయసులోనే తల్లిని ఒప్పించి, సన్యాసాశ్రమ స్వీకారానికి బయలుదేరాడు. గోవింద భగవత్పాదులవారు, తమ గురువు చెప్పిన గుర్తుల ప్రకారం అతనే శివస్వరూపుడైన ఆదిశంకరులని గ్రహించి తమ శిష్యుడిగా చేసుకున్నారు.

గ్రంథములు

గోవింద భగవత్పాదుల గురుత్వంలో శంకరాచార్యులు భగవద్గీతకు, 10 ముఖ్యమైన ఉపనిషత్తులకు ( బృహదారణ్యక, ఛoదోగ్య, ఐతరేయ, తైత్తిరీయ, కెనా, ఈశా, కఠ, ముండక, ప్రశ్న, మాండూక్య), బ్రహ్మ సూత్రములకు- మహా భాష్యములు రచించారు. వేదవ్యాసుని యోగసుత్రములకు, ఆపస్థంభ ధర్మసూత్రములకు వివరణలు రచించారు.   వీటన్నిoటినీ, ముఖ్యంగా బ్రహ్మసూత్రాలను క్రోడీకరించి `అద్వైత సిద్ధాంతాన్ని’ బోధించారు. భగవద్గీతకు వ్రాసిన భాష్యం అత్యద్భుతం. వ్యాస మహర్షి స్వయంగా శంకరుల వద్దకు ఆయనను పరీక్షిoచడానికి వచ్చి భాష్యాలు విని ముగ్దులయారని ప్రతీతి. ఇంకొక ముఖ్య వేదాంత గ్రంథం `ఉపదేశ సహస్రి’.

ఆది శంకరులు రచించిన ఎన్నో స్తోత్రములలో `భజగోవింద స్తోత్రం, దక్షిణామూర్తి  స్తోత్రం, శివానందలహరి స్తోత్రం, సౌందర్యలహరి స్తోత్రం, భవానీ స్తోత్రం, కనకధారా స్తోత్రం, విష్ణు సత్పది, కృష్ణాష్టక స్తోత్రం, ఆత్మ బోధ, తత్త్వ బోధ, నిర్వాణ శతకం’  మొదలైనవి ముఖ్యమైనవి. వందల సంవత్సారాలు గడిచినా భక్తులు ఈనాటికీ ఈ స్తోత్రాల పఠనం చేసుకుంటూనే ఉంటారు.

అద్వైతం

అద్వైతం అంటే అన్ని హిందూ శాఖలకి ఆది మూలం. ఒక వృక్షం ఉందంటే, భూమిలో ప్రముఖమైన వేరు, దానికి శాఖలైన చిన్న వేర్లు ఉంటాయి; అట్లాగే భూమి పైన పెద్ద మొదలు, దాని శాఖలు కొమ్మలు రెమ్మలుగా విస్తరించి ఉంటాయి. ఊడల మర్రిచెట్టు కొమ్మలనుంచి ఊడలు నేలలోపలకు విస్తరించి వేర్లుగా మారినట్లు, హిందూ మతం కూడా కొమ్మలనుంచి వేళ్ళూనినట్లు శాఖోపశాఖలుగా విస్తరించింది. ఎన్ని రూపాలున్నప్పటికీ, పరబ్రహ్మ స్వరూపం ఒక్కటే, అదే అద్వైత తత్త్వం. వర్షానికి వరుణుదు, వాయువు, అగ్ని, సూర్యచంద్రులు అందరూ వారి కర్తవ్యం నిర్వర్తిస్తున్నా, పంచభూతాలకి అధిపతి ఆ మహాశివుడే, అదే అద్వైతం, ద్వైత దృష్టి పరమేష్టికి లేదు.

శైవం, వైష్ణవం, శాక్తేయ తత్వాలన్నిటి గురించి ఆయన రచనలు చేసి అద్వైత వేదాంతాన్ని ఆవిష్కరించారు.  శాఖా భేదాలు పరిష్కరిస్తూ `స్మార్త’ సంప్రదాయానుసారం పంచాయతన’ పూజా విధానాన్ని నెలకొల్పి, గణపతి, సూర్య, విష్ణు, శివ, దేవీ మూర్తులను కొలుస్తూ, సకల దేవతలు ఒకే పరబ్రహ్మ స్వరూపమని విపులీకరించారు.

ఆ పిన్న వయసులోనే శిష్యులతో ఆసేతు హిమాచలం మూడు సార్లు కాలి నడకన ప్రయాణించారు. ప్రతి ముఖ్య స్థలంలో, అక్కడి హిందూ శాఖల అధిపతులతో చర్చించి అద్వైతాన్ని ప్రతిపాదించారు. గాణాపత్యులను,శైవులను, వైష్ణవులను, శాక్తేయులను, కాపాలికాది మతాచార్యులను అందరినీ ఒకే భగవంతుని నమ్మేటట్లు చేసి, వాదించి మెప్పించి అద్వైత తత్వాన్ని వ్యాప్తి చేసి, హిoదువులందరినీ ఐకమత్యంతో మెలిగేటట్లు చేసారు.  ఎందరో పండితులతో, ఇతర పీఠాలు, మఠాలతో వాదోపవాదాలు జరిపి  అద్వైత విజయకేతనం ఎగురవేశారు. వారిలో సాక్షాత్ బ్రాహ్మ, సరస్వతీ స్వరూపులైన మండన మిశ్రుడు, ఉభయభారతి ప్రముఖులు. ఆ వేదాంత తర్కానికి ఉభాయభారతి న్యాయనిర్ణేతగా ఉండాలని శంకరులే కోరారు. ఆ వాదనలో మండన మిశ్రులను ఓడించి, తన మొదటి మఠమైన శృంగేరి మఠానికి సురేశ్వరాచార్యులనే సన్యాస నామంతో ఆయనను మఠాదిపతులను చేసారు.

మఠాల స్థాపన

adishankara3sringeri

శృంగేరి శారదా పీఠం

ఒక్కొక్క వేదానికి ఒక్కొక్క మఠం చొప్పున భారతదేశానికి నాలుగు దిక్కులా నాలుగు మఠాలు నిర్మించి, తమ నలుగురు ముఖ్య శిష్యులను వాటికి పీఠాధిపతులుగా నియమించారు. ఋగ్వేదానికి తూర్పున పూరి క్షేత్రంలోని గోవర్ధన మఠానికి (`ప్రజ్ఞానo బ్రాహ్మ’ మహావాక్యం) శ్రీ పద్మపాదుల వారిని; యజుర్వేదానికి దాక్షిణాన శృంగేరి క్షేత్రంలోని శారదా పీఠానికి (`అహం బ్రహ్మాస్మి’ మహావాక్యం) శ్రీ సురేశ్వరాచార్యుడిని; సామవేదానికి పశ్చిమాన ద్వారకా క్షేత్ర పీఠానికి (`తత్త్వమసి’ మహావాక్యం) శ్రీ హస్తమలకాచార్యుడిని;  అధర్వ వేదానికి ఉత్తరాన బదరీనాథ క్షేత్రంలోని జ్యోతిర్మఠానికి (`అయమాత్మా బ్రహ్మ’ మహావాక్యం) శ్రీ తోటకాచార్యులను నియుక్తులను చేసారు. ఈ విధంగా మఠాలు స్థాపించి ఆది శంకరులు తాము  స్వయంగా కాంచీపురంలో నివాసమున్నారు.

అతి చిన్నవయసులో, తమ 32వ సంవత్సరoలో కైలాస గమనం తరువాత శ్రీ ఆది శంకరాచార్యులవారు తమ శిష్యులకి కనపడలేదు. పరమశివ స్వరూపులైన శంకరులు పరమేశ్వరునిలో కలిసిపోయారు. సద్గురువుల ఉపదేశానుసారం తమ ఉన్నతికి ప్రయత్నించడం ప్రజల కర్తవ్యం.

శంకరస్య చరితా గానం / చంద్రశేఖర గుణానుకీర్తనం //

నీలకం తవ పాద సేవనం / సంభవంతు మమ జన్మజన్మని //     

–  పి. విశాలాక్షి