Category Archives: History

మన్యం విప్లవం – మహోద్యమం (అల్లూరి సీతారామరాజు

 

alluri-seetharamaraju

 

బ్రిటిష్‌ దమనకాండకి వ్యతిరేకంగా కొండకోనలలో అడవిబిడ్డలు చేసిన త్యాగాలనీ, రక్త తర్పణలనీ గౌరవించినప్పుడు భారత స్వాతంత్య్ర పోరాటం మరింత మహోన్నతంగా, మహోజ్వలంగా దర్శనమిస్తుంది. వింధ్య పర్వతాలకు ఆవల బ్రిటిష్‌ వ్యతిరేక నినాదాలతో ప్రతిధ్వనించిన కొండలూ, అడవులూ ఎక్కువే. దక్షిణ భారతదేశంలో మాత్రం అంత ఖ్యాతి ఉన్న గిరిజనోద్యమం విశాఖ మన్యంలోనే జరిగింది. ఆ మహోద్యమానికి నాయకుడు అల్లూరి శ్రీరామరాజు (జూలై 4, 1897 – మే 7, 1924).

శ్రీరామరాజు ఉద్యమానికి అనేక ప్రత్యేకతలు ఉన్నాయి. 1745 నాటి చౌర్స్‌ (బెంగాల్‌) తిరుగు బాటు భారతభూమిలో తొలి గిరిజనోద్యమం. 1922-24 మధ్య విశాఖ మన్యంలో జరిగినది తుది గిరిజన పోరాటం. కానీ మిగిలిన ఉద్యమాల చరిత్ర మీద ప్రసరించిన వెలుగు రామరాజు పోరు మీద కానరాదు.

చోటానాగ్‌పూర్‌, రాంచీ పరిసరాలలో ముండా గిరిజన తెగ బ్రిటిష్‌ ప్రభుత్వం మీద తిరుగుబాటు చేసింది. దీనినే ఉల్‌గులాన్‌ అంటారు. బీర్సా ముండా ఈ తిరుగుబాటుకు నాయకత్వం వహించాడు. ఇది 1899-1900 మధ్య కొన్ని నెలలు జరిగింది. బీర్సా జీవితం, ఉద్యమం అద్భుతమైన విషయాలు. కానీ ఆయన ఉద్యమం పది నెలలు మాత్రమే సాగింది. రెండు జిల్లాల పోలీసు యంత్రాంగాన్ని సమీకరించి ఆ ఉద్యమాన్ని బ్రిటిషర్లు అణచివేశారు. కానీ రామరాజు ఉద్యమం ఆగస్ట్‌ 22, 1922న చింతపల్లి (విశాఖ మన్యం) పోలీసు స్టేషన్‌ మీద దాడితో మొదలై, మే 7, 1924 వరకు ఉదృతంగా సాగింది. ఆ తరువాత కూడా మరో నెలపాటు రామరాజు ప్రధాన అనుచరుడు గాం గంతన్న ఉద్యమాన్ని నడిపించాడు. కానీ, దీనిని గుర్తించడానికి గొప్ప ప్రయత్నమేదీ జరగలేదు.

విశాఖ మన్య విప్లవం తెలుగు వారి చరిత్రలో, ఆ మాటకొస్తే భారత గిరిజనోద్యమ చరిత్రలోనే అద్భుత ఘట్టం. రామరాజు చరిత్ర, ఉద్యమం తనకు ప్రేరణ ఇచ్చిందని ఆదిలాబాద్‌ ప్రాంత గోండు ఆదివాసీ ఉద్యమనేత కొమురం భీం (1940) కూడా ప్రకటించాడు. మరణానంతరం రామరాజు ఔన్నత్యాన్ని గాంధీజీ, సుభాశ్‌బోస్‌, భోగరాజు పట్టాభిసీతారామయ్య, మద్దూరి అన్నపూర్ణయ్య, అయ్యదేవర కాళేశ్వరరావు వంటివారంతా గుర్తించి నివాళులర్పించారు.

వేంకటరామరాజు, సూర్యనారాయణమ్మ దంపతుల తొలి సంతానం అల్లూరి శ్రీరామరాజు. ఆయనకు సోదరి (సీత), సోదరుడు (సత్యనారాయణ రాజు) కూడా ఉండేవారు. శ్రీరామరాజు విశాఖ జిల్లా భీమిలికి సమీపంలో ఉన్న పాండ్రంగిలో అమ్మమ్మ గారింట పుట్టారు. వేంకటరామరాజు స్వస్థలం ప్రస్తుత పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా భీమవరం సమీపంలో ఉన్న మోగల్లు. ఆయన పేరు ప్రజలలో సీతారామ రాజుగా స్థిరపడి ఉండవచ్చు. కానీ జాతక చక్రంలో, తరువాత ప్రభుత్వ రికార్డులలో కనిపించేది శ్రీరామ రాజు అనే. ఒక చరిత్ర పురుషుడి అసలు పేరును కూడా అందరికీ తెలిసేటట్టు చేయకపోవడం చరిత్ర అధ్యయనానికి సంబంధించి తప్పిదమే. అందుకే ఈ వివరణ. శ్రీరామరాజు జీవితంలో సీత అనే మహిళ ఉన్నట్టు చెప్పడం కూడా సరికాదు. అందుకు ఆధారాలు లేవు.

శ్రీరామరాజు 1917, శ్రావణ మాసంలో విశాఖ జిల్లాలోని కృష్ణదేవిపేట వచ్చారు. అక్కడ చిటికెల భాస్కరనాయుడు అనే చిన్న భూస్వామి ఇంట చాలా కాలం ఉన్నారు. అక్కడ ఉండగానే గిరిజనులు పడుతున్న ఇక్కట్లు ఆయన దృష్టికి వచ్చాయి. ప్రధానంగా రోడ్డు నిర్మాణంలో చింతపల్లి, లంబసింగి వద్ద జరుగుతున్న ఘోరాలు తెలిశాయి. గూడెం డిప్యూటీ తహసీల్దారు అల్ఫ్‌ బాస్టియన్‌ గిరిజనులను దోపిడీ చేస్తూ రోడ్డు పని చేయించాడు. ఈ బాధలకు తోడు అడవిని రిజర్వు చేయడం గిరిజనుల ఉనికికే ప్రమాదకరంగా పరిణమించింది. మన్యం మునసబులను, ముఠాదారులను, గ్రామ పెద్దలను లొంగ దీసుకోవడం, మోసగించడం బాస్టియన్‌కు నిత్యకృత్యం. గాంగంతన్న బట్టిపనుకుల మునసబు. అలాగే పెద్ద వలస ముఠాదారు ఎండుపడాలు. ఈ ఇద్దరినీ కూడా బాస్టియన్‌ మోసగించాడు. ఈ మొత్తం అసంతృప్తి ఆగ్రహంగా మారి, ఆపై ఉద్యమ రూపం దాల్చింది. దీనికి ఇరుసుగా పనిచేసిన వారే శ్రీరామరాజు.

గూడెం ముఠా (ఒక రెవెన్యూ ప్రాంతం), పెద్దవలస ముఠా ఉద్యమానికి వెన్నుదన్నుగా నిలిచాయి.

ఉద్యమం ఆరంభానికి ముందు శ్రీరామరాజు గిరిజనులలో సంస్కరణలు తెచ్చారు. కొన్ని దురలవాట్ల నుంచి, అనైక్యత బారి నుంచి వారిని కాపాడారు. అందరితో కలసి ఆయన ఉద్యమానికి పథక రచన చేశారు. ఆంగ్లేయుడితో పోరాటం సాంప్రదాయిక ఆయుధాలతో సాధ్యం కాదు. సాంప్రదాయిక ఆయుధాలతో పాటు, ఆధునిక ఆయుధాలు కూడా అవసరమని గుర్తించారు రామరాజు. గిరిజనుల దగ్గర ఉండేవి కేవలం నాటు తుపాకులు, విల్లంబులు, బరిసెలు, బాణాలు. అప్పటికి 303 రైఫిళ్లు ఆధునిక ఆయుధాలు. వీటిని సేకరించడానికి ఆయన పోలీసు స్టేషన్లను ఎంచుకున్నాడు. నిజానికి సాంప్రదాయిక ఆయుధాలను వాడుతూ బ్రిటిష్‌ దమనకాండకు వ్యతిరేకంగా పోరాడడం విశాఖ మన్యానికి కొత్త కాదు. అక్కడ 1790 తరువాత అలాంటి పరిణామాలు జరిగాయి. పోలీసు స్టేషన్లను దగ్ధం చేయడం కూడా ఉండేది. ద్వారబంధాల చంద్రారెడ్డి (1875 ప్రాంతం) ఇందుకు ప్రసిద్ధుడు. మన్యంలో పాత పద్ధతులను రామరాజు యథా తథంగా తీసుకోక పోయినా కొన్నింటిని అనుసరించారు.

ఆగస్టు 19, 1922న శబరి కొండ మీద అమ్మ వారికి అభిషేకం చేయించి రామరాజు ఉద్యమానికి లాంఛనంగా శ్రీకారం చుట్టారు. ఆగస్టు 22న చింతపల్లి స్టేషన్‌ మీద దాడి చేసి తుపాకులు ఎత్తుకు రావడంతో ఉద్యమం వాస్తవంగా మొదలైంది. 23వ తేదీన కృష్ణదేవిపేట, 24వ తేదీన రాజవొమ్మంగి స్టేషన్‌ను రామరాజు లక్ష్యంగా చేసుకున్నారు. మొత్తం 21 తుపాకులు స్వాధీనం చేసుకున్నారు. ఇదే మద్రాస్‌ ప్రెసిడెన్సీని గడగడలాడించింది. ఇరవై ఒక్క తుపాకులు కలిగి ఉండడమంటే దాదాపు ఒక ఆధునిక పోలీసు పటాలం తయారైనట్టే.

మొదటి ప్రపంచ యుద్ధంలో విజేతలుగా నిలిచిన బ్రిటిష్‌ జాతికి కొండవాళ్ల సాహసాన్ని జీర్ణించు కోవడం సాధ్యం కాలేదు. అందుకే మూడురోజుల లోనే మన్యాన్ని పోలీసు బలగాలతో నింపేశారు బ్రిటిష్‌ అధికారులు. నర్సీపట్నంతో పాటు, కృష్ణదేవి పేట, చింతపల్లి, లంబసింగి, అడ్డతీగల, కొయ్యూరు, కోటనందూరు, మల్కన్‌గిరిల దగ్గర పోలీసు శిబిరాలు వెలిశాయి.

ఏజెన్సీ పోలీస్‌ సూపరింటెండెంట్‌ సాండర్స్‌ కొద్దిమంది విశాఖపట్నం రిజర్వు పోలీసు బలగాలను వెంటపెట్టుకుని హుటాహుటిన నర్సీపట్నం వచ్చాడు. విశాఖపట్నం జిల్లా కలెక్టర్‌ హ్యాండర్సన్‌, పోలీసు సూపరింటెండెంట్‌ మార్టిన్‌ కూడా చేరుకున్నారు, వెనకే రిజర్వు దళాల ఇన్‌స్పెక్టర్‌, యాభయ్‌ మంది బలగాలు వచ్చాయి.

నార్తరన్‌ రేంజ్‌ డిప్యూటీ ఇన్‌స్పెక్టర్‌ జనరల్‌ జార్జి ఆదేశాల మేరకు విశాఖపట్నం రిజర్వుదళాలు కృష్ణదేవిపేట చేరాయి. ఇవి సాండర్స్‌ నాయకత్వంలో పనిచేయాలని ముందే నిర్ణయించారు. పార్వతీపురం రిజర్వు దళాలను చింతపల్లి పంపించారు.

అడ్డతీగలలో మోహరించవలసిందంటూ రాజమండ్రి రిజర్వు దళాలకి ఆదేశం వెళ్లింది. కాకినాడ రిజర్వు దళాలు వచ్చి తుని దగ్గరలోనే కోటనందూరులో విడిది చేశాయి. కృష్ణా రిజర్వు దళాలను మల్కన్‌గిరికి చేర్చారు.

పత్రికలలో ఈ నాలుగు రోజుల నుంచి వెల్లువెత్తిన వార్తలు వాళ్లని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసేశాయి. ఇంకా చేస్తూనే ఉన్నాయి. ఒక్క పెద్దాపురం గ్రామంలో అనే ఏముంది? అటు విజయనగరం మొదలు, ఇటు నెల్లూరు, మద్రాసు వరకు ఆ వార్తలతోనే పత్రికలు  హోరెత్తిస్తున్నాయి.

‘ఏజెన్సీలోని కొండగ్రామాల ప్రజలు ఏవేవో కారణాలతో తిరుగుబాటు లేవదీశారని ప్రజలు చెప్పుకుంటున్నారు. నాలుగు లేదా ఐదు పోలీసు స్టేషన్ల మీద దాడులు చేశారట. ఆయుధాలు, మందుగుండు దోచుకుని వెళ్లారట. ఈ దోపిడీలను అరికట్టడానికి కృష్ణా, గోదావరి జిల్లాల నుంచి రిజర్వు బలగాలను పంపించారట..’

రాజమండ్రి నుంచి వెలువడుతున్న మాసపత్రిక ‘కాంగ్రెస్‌’లో ఆగస్టు 28న వచ్చింది వార్త. ఐదారు మాసాల క్రితమే మొదలైన ‘కాంగ్రెస్‌’ సైక్లోస్టయిల్‌ పత్రిక. మద్దూరి అన్నపూర్ణయ్య సంపాదకుడు. ఆయన మీద అందరికీ గౌరవమే. కానీ అస్పష్టంగా ఉన్న అక్షరాలతో, రూఢీగా లేని ఆ కథనం పట్టణవాసులని పెద్దగా కదిలించలేదు.

కానీ మరునాడే ‘ఆంధ్రపత్రిక’ ప్రచురించిన వార్త కలకలం సృష్టించింది.

ఉరుములేని పిడుగులాంటి వార్త – పెద్దాపురం విలేకరి రాసినది.

‘ఒక క్షత్రియ యువకుని నాయకత్వంలో వందలాదిమంది ఏజెన్సీ ప్రజలు పోలీసు స్టేషన్లను దోచుకున్నారు. చింతపల్లి, కృష్ణదేవిపేట, రాజవొమ్మంగి స్టేషన్లలో ఆయుధాలు, మందుగుండు తీసుకుపోయారు. కానీ ఆందోళనకారులు ఎవరినీ హింసించలేదు..’

ఆ తరువాత రోజే మరో వార్త, అంటే ఆగస్టు 31 సంచికలో-‘ఆ క్షత్రియ యువకుడు పాతికేళ్ల వాడు. పేరు అల్లూరి శ్రీరామరాజు. సాత్వికాహారమే తీసుకుంటాడు. అహింసను ప్రబోధిస్తాడు. అతీతశక్తులు కలిగినవాడని చెబుతారు. ఆయనను తూటాలు కూడా గాయపరచలేవని అక్కడి ప్రజల నమ్మకం. స్టేషన్లను కొల్లగొట్టే ముందు ఆ సమాచారాన్ని కోయల ద్వారా తెలియచేస్తాడు. దాడి ఏ సమయంలో చేసేదీ కూడా చెబుతాడు. రాజు ఎక్కడ ఉన్నాడని ఆ సమాచారం తెచ్చిన కోయను అడిగితే తనకు ఏమీ తెలియదని అతడు చెబుతాడు. తాను రాజాజ్ఞ పాలిస్తున్నానని మాత్రమే చెబుతాడు. వాళ్లిచ్చే నాలుగు అణాల కోసం ఈ పని చేస్తున్నానని అంటాడు’.

‘న్యాయదీపిక’ మద్రాసు నుంచి వెలువడుతుంది. సెప్టెంబర్‌ 4న ‘రంప దాడులు’ పేరుతో వార్త ఇచ్చింది.

‘గోదావరి పత్రిక’, ‘హితకారిణి’ పత్రికలు కూడా మన్యం అలజడులను గురించి పాఠకులకు వార్తలు అందించాయి.

‘ఆర్యప్రభ’ విజయనగరం నుంచి వెలువడుతుంది. ‘మన్యం అలజడులకి గూడెం ఫితూరీ’ అని పేరు పెట్టి కారణాలు తెలియచేసింది. చాలా తక్కువ మందికే తెలిసిన గరమండ మంగరాజు పేరును ప్రస్తావించి అందరినీ ఆశ్చర్య పరిచింది. మంగరాజు 1916 నాటి లాగరాయి ఫితూరీలో పనిచేశాడు. కృష్ణదేవిపేటలో ఇప్పటికీ చాలామందికి అతడు గుర్తే.

‘గూడెం డిప్యూటీ తహసీల్దార్‌ రోడ్డు పని మొదలు పెట్టి, అందుకోసం కొండ ప్రజలను రప్పించు కున్నాడు. కూలీ ఇవ్వలేదు. పైగా విపరీతంగా హింసించాడు. అడవిలోకి అడుగు పెట్టే అవకాశం లేని కొండవాళ్లు ఆకలితో అలమటిస్తున్నారు. అందుకే అంత కష్టమైనా రోడ్డు పనికి వచ్చారు. అలాంటి బక్క ప్రాణులను బాస్టియన్‌ హింసించడంతో ఉద్యమం మొదలైంది..’ కారణాలు కూడా మొదటిసారి బయటి ప్రపంచానికి తెలియచెప్పింది.

ఆంధ్రపత్రికలో ఇంకోరోజు –

‘మా కాకినాడ విలేకరి ఇలా తెలియచేశారు. రామరాజు చింతపల్లి, కృష్ణదేవిపేట, రాజవొమ్మంగి, అడ్డతీగల స్టేషన్లతో పాటు నాతవరం, మాడుగుల స్టేషన్లు కూడా కొల్లగొట్టాడు’. సెప్టెంబర్‌ 5వ తేదీన ఈ వార్తను కొంచెం సవరించింది – ‘రామరాజు మాడుగుల స్టేషన్‌ను కొట్టలేదు’.

సహాయ నిరాకరణోద్యమంలో పోలీసుల చేతిలో ఎంతో హింసను చవిచూసిన మైదాన ప్రాంతాల ప్రజలకి శ్రీరామరాజు సాహసం అద్భుతం అనిపిస్తోంది. ఈ వార్తలు ఏవో లోకాలకు తీసుకువెళ్లి పోయాయి.

రామరాజు ఉత్తరం

మూడు పోలీసు స్టేషన్ల మీద విజయం తరువాత రామరాజు ఒంజేరి దగ్గర బ్రిటిష్‌ బలగాలను ఓడించారు. ఆ తరువాత మైదాన ప్రాంతాల నుంచి మన్యంలోకి ఉద్యమకారులను రప్పించాలని ప్రయత్నం ప్రారంభించారు. ఇందుకు ఉదాహరణ ఈ ఉత్తరం. తూర్పుగోదావరి జిల్లా తునికి చెందిన పేరిచర్ల సూర్యనారాయణరాజుకు రామరాజు ఆ ఉత్తరం రాశారు. ఆ ఇద్దరు బాల్యమిత్రులు. సెప్టెంబర్‌ 16న రాసిన ఉత్తరమది. కానీ ఆ మరునాడే దొరికిపోయింది.

‘మిత్రమా!

నేను యుద్ధమును ప్రారంభించితిని. ఇంతవరకు నాలుగు ప్రదేశములలో మన సైన్యము బ్రిటిషు సైన్యమును ఓడించినది. ప్రతి పోరాటమునను భగవానుని దయవలన జయము మన పక్షమునకే లభించినది. మన పూర్వ స్నేహమును జ్ఞప్తికి తెచ్చుకుని నీవు బయలుదేరి రావలెను. మృత్యువు జననమును వెన్నంటియే యుండును. ప్రతి మానవుడు వాని వంతు వచ్చినప్పుడు మరణించ వలసిందే. కర్మ పరిపక్వమై, కాలము సమీపించిన, ఎక్కడున్నను ఏ మానవుడు మరణించడు? ఎంతో శ్రద్ధతో ఈ శరీరమును పెంచి పోషించినను ఒకరోజున అది నాశనము కావలసిందే. మానవ శరీరములు శాశ్వతములు కావు. కానీ, కీర్తి, అపకీర్తి శాశ్వతములు. మంచిచెడ్డలు చిరకాలము నిలుస్తాయి. క్షత్రియులకు యుద్ధము సహజము. ఎవరైతే జయాపజయాలను, కష్టసుఖములను, చీకటివెలుగులను సమభావముతో చూడగలరో వారే ఆత్మ సాక్షాత్కారము పొందగలరని భగవద్గీత బోధించు చున్నది. మనకు యుద్ధములో విజయము లభించిన ఎడల భౌతికానందము పొందగలము. యుద్ధములో మనము మరణించిన ఎడల మనము వీరస్వర్గము నలంకరించి అనందించగలము. అందువలన ఈ విషయములన్నింటిని నేను జాగ్రత్తగా ఆలోచించి, దేశ క్షేమము కొరకు యుద్ధము అనివార్యమని పూర్తిగా విశ్వసించి ఈ సమరమును ప్రారంభించినాను. ఈ ఉత్తరము చేరిన వెంటనే నీవు తప్పక బయలుదేరి వస్తామని పూర్తిగా నమ్ముచున్నాను. ఇంకను ఎవరైనా వస్తే నీతో తీసుకుని రావలెను. ఒకసారి నీవు బయలుదేరి వచ్చి ఇచ్చట నేను పోరాటమును సాగించుటకు చేసిన ఏర్పాట్లను చూడవలెను. అవి నీకు నచ్చకపోయిన ఎడల తిరిగి వెళ్లిపోవచ్చును. మన పూర్వ స్నేహమును జ్ఞప్తికి తెచ్చుకొనవలెను. అక్కడ పేకేటి వారి అబ్బాయి ఉంటే తప్పక నీతో తీసుకొని రావలెను. మిత్రులకు నా అభినందనలు.

అల్లూరి శ్రీరామరాజు’.

దామనపల్లి అనేచోట రామరాజు దళం చేసిన సాహసం అసాధారణమైనది. అక్కడ కవర్ట్‌, హైటర్‌ అనే ఇద్దరు పోలీసు ఉన్నతాధికారులను రామరాజు దళం చంపింది. వారి సమాధులు ఇప్పటికీ నర్సీపట్నంలో ఉన్నాయి. దీనితో మద్రాస్‌ ప్రెసిడెన్సీ హోం కార్యదర్శి కల్నల్‌ నాఫ్‌ విశాఖ మన్యానికి వచ్చాడు. ఆ తరువాత పోలీసులు చేసిన పని, స్టేషన్లన్నింటినీ ఖాళీ చేయడమే. రామరాజు సేనకీ, ఆంగ్లేయ పోలీసులకు మధ్య 62 పర్యాయాలు కాల్పులు జరిగాయని చెబుతారు. స్థానిక బలగాలు పనిచేయలేకపోవడంతో మలబార్‌ పోలీసులను పిలిపించారు. వారు కూడా విఫలం కావడంతో అస్సాం రైఫిల్స్‌ను రప్పించారు. కుకీల తిరుగుబాటును అణచిన సైన్యమిది. దీని అధిపతి మేజర్‌ గూడాల్‌.

1924 ఏప్రిల్‌లో రూథర్‌ఫర్డ్‌ను ప్రత్యేక అధికారిగా నియమించి, చినుకు పడే లోపున ఉద్యమం అణచాలని మద్రాసు ప్రెసిడెన్సీ పెద్దలు ఆదేశించారు. రూధర్‌ఫర్డ్‌ వచ్చిన తరువాత అకృత్యాలు మరిన్ని పెరిగిపోయాయి. చివరికి రామరాజు దొరికిపోయాడు. ఆయనను మంప దగ్గర అరెస్టు చేసి, కొయ్యూరు తీసుకువచ్చారు. అక్కడ క్యాంప్‌ వేసి ఉన్న మేజర్‌ గూడాల్‌ రామరాజును కాల్చి చంపాడు. కానీ రామరాజును సజీవంగా పట్టి తేవాలని ప్రభుత్వ ఆదేశం. చివరికి రామరాజు భౌతిక కాయాన్ని కృష్ణదేవిపేట తీసుకువెళ్లి శవపరీక్ష చేయించి, అంత్యక్రియలు నిర్వహించారు.

రామరాజు వెంట నడిచిన గిరిజనులు ఎందరో ఉన్నారు. గాం గంతన్న, గాం మల్లుదొర, ఎండు పడాలు, గోకిరి ఎర్రేసు వంటి వారు ఉన్నారు. రామరాజు ఉద్యమంలో అరెస్టయిన వారిని విచారించేందుకు అర్హంట్‌ అనే న్యాయాధికారి న్యాయమూర్తిగా విశాఖలో ప్రత్యేక కోర్టు ఏర్పాటయింది. ఆ కోర్టు 250 మందికి పైగా ఉద్యమకారులను విచారించి శిక్షలు వేసింది.

ఆంధ్రప్రదేశ్‌ ప్రభుత్వం రామరాజు వర్ధంతిని అధికారికంగా జరుపుతోంది. కానీ ఆయన జీవిత చరిత్రకు అక్షరరూపం ఇచ్చే చిన్న ప్రయత్నం కూడా చేయడంలేదు. చరిత్రను తిరగ రాస్తూ ఉండాలంటుంది హిస్టరియోగ్రఫీ. కానీ మైదాన ప్రాంతాల చరిత్ర, కొన్ని కుటుంబాల చరిత్రనే మళ్లీ మళ్లీ రాసుకుంటున్నారు. నిజానికి 1924లో రామరాజు మరణించిన తరువాత ఇంతవరకు ఆయన గొప్పతనాన్ని ఆవిష్కరించే, ఆ ఉద్యమ పరిధినీ, స్థాయినీ, అందులోని తాత్వికతనీ వివరించే యత్నం జరగలేదు. తెలుగువారికి రామరాజు పట్ల ఉన్న గౌరవం దష్ట్యా ఈ అంశాలను వెలుగులోకి తేవడం ఎంతో అవసరం.

– గోపరాజు నారాయణరావు, 9849325634

(జాగృతి సౌజన్యం తో)

  • TAGS
Advertisements

The Saga of Sacrifice of Arjun Tirki , 9th grade student in the 1971 war

Translation of excerpt from Dr. Mohan ji Bhagwat’s speech :

Swayamsewak should also understand that by doing simple tasks whole heartedly in the daily shakhas they will become fully developed individuals who consider the whole society as their own, without any animosity towards others in their mind and they will do whatever is required in the interest of the nation, without any hesitation. This is a well-known fact. Swayamsewaks of the Sangh are doing various duties all over the country. Over one lakh seventy thousand social service activities are conducted by Swayamsewaks in distant areas, where there is a need, like forests, mountains and rural areas, working along with the society, spending their own money and effort and without taking any monetary help from the Government. They have entered into many sectors of the society and there they have done many praise worthy tasks. The swayamsewaks are the first to arrive whenever there is a minor or major crisis and they are always prepared to work for the welfare of the country and if necessary, to sacrifice their lives.

This incident was during the 1971 war with Pakistan, when Bangladesh was not yet created.  When the Pakistani soldiers were entering the West Bengal border, a vanvasi boy called Arjun Tirki, studying in ninth standard, who was the mukhya sikshak of the shakha, noticed this and ran to the BSF camp and told them that the Pakistani soldiers were entering and asked the BSF soldiers to come quickly. There were only three or four people guarding the post and a whole Pakistani regiment was coming. The BSF jawans gave gunpowder boxes to the boy and asked him to take the boxes to the post said that  they would be following. The boy delivered the boxes to the four soldiers and stayed with them. During the fight he was shot and became a martyr.

There is a memorial in a village near Raigunj dedicated to Arjun Thirki. He was a true swayamsewak of the Sangh. It is easy to sing the song ‘O mother may your glory remain forever, though we may or may not be here for four days’, but to become ready for this it is necessary to have dedicated practice every day. With this practice Swayamsewaks with strong qualities having an understanding of the clear meaning and respect for Hindutva in the mind, having the strength to protect Hindutva with body mind and intellect, with strong intention to take the whole society with them and walking along side with the whole society, will be developed or created.

 

హరిహరక్షేత్రం – 500 ఏళ్ల దేవాలయ పునరుద్ధరణ

కామారెడ్డి జిల్లాలోని మండల కేంద్రం భిక్కనూరు, స్వయంభూ శివాలయం శ్రీ సిద్ధ రామేశ్వర క్షేత్రానికి ప్రసిద్ధి. ఈ ఊరిలో ఇప్పుడు ఒక మహత్తర కార్యం జరిగింది. శ్రీ కొడకండ్ల రామగిరిశర్మగారి సారధ్యంలో  అక్కడి గ్రామస్థులoతా పూనుకొని, షుమారు 500సంవత్సరాల పురాతన దేవాలయాన్ని మరమ్మత్తులు చేసి, నూతన విగ్రహల స్థాపన చేసి పునరుద్ధరించారు. ఐదు రోజులపాటు దేవాలయ సంబంధిత విధులు శాస్త్రోక్తంగా వేద పండితుల ద్వారా సంపూర్ణమైనాయి. హరిహరక్షేత్రం  శ్రీ వెంకటేశ్వర స్వామి, శివ పంచాయతన దేవతల విగ్రహాల మరియు యంత్ర ప్రతిష్టాపన, దీప స్థంభ స్థాపన మహోత్సవం, సప్తమీ శుక్రవారం 26 ఏప్రిల్ 2019న జరిగాయి.

bhikanoor Picture1

శిధిలమైన ఈ జీర్ణ ఆలయ పునస్థాపన పనులు, భిక్కనూరు బ్రాహ్మణ సేవాసమాజం పునరుద్ధరణ నిశ్చయంతో, గత సంవత్సరం ప్రారoభమైనాయి. అతి వేగంగా 8నెలల కాలంలోనే పనులు పూర్తి చేసారు. తిరుపతి వెళ్లి అక్కడి స్థపతుల చేత ఎంతో కళాత్మకoగా విగ్రహాలు చెక్కించారు. పంచాయతన సంప్రదాయానుసారంగా వెంకటేశ్వర స్వామి, శివుడు, పార్వతీ దేవి, వినాయకుడు, మరియు సూర్య దేవతా విగ్రహాల ప్రతిష్ట, యంత్ర మరియు దీపస్థoభ స్థాపన  జరిగాయి. శ్రీ సిద్ధరామేశ్వర క్షేత్రానికి, ఈ హరిహర దేవాలయం  అనుబంధంగా ఉండేది. 60సంవత్సరాల క్రితం విగ్రహాలు చోరీ అవకముందు వరకు, శ్రీ సిద్ధ రామేశ్వర క్షేత్రo నుంచి బ్రహ్మోత్సవాల సమయంలో ఊరేగింపు ఈ ఆలయానికి వచ్చేది.  

bhikanoor Picture2

bhikanoor Picture3

శ్రీ సిద్ధరామేశ్వర క్షేత్రానికి 600సం. పై బడిన చరిత్ర ఉంది. ఇక్కడి స్థల పురాణం ప్రకారం, దట్టమైన అడవిలో సిద్ధగిరి, రామగిరి అనే ఇద్దరు యోగులు, కపిల గోవు ఒకానొక ప్రదేశంలో పాల ధార కార్చడం చూసి, అక్కడ తవ్వగా స్వయంభూ మహాలింగo బయటపడింది, తిరిగి చూడగా గోవు మాయమైంది. ఈశ్వరుడు ఆ యోగులకి సాక్షాత్కరించి, ఒక తాళపత్ర గ్రంథాన్ని ఇచ్చి ఆ ప్రకారం దేవాలయ నిర్మాణం కావించమని కోరగా, ఈ స్వయంభూ సిద్ధ రామేశ్వర క్షేత్రం, కాకతీయ శిల్పకళా రీతిలో నిర్మించబడింది. హోలీ పౌర్ణమి ఐదు రోజులు ఇక్కడ బ్రహ్మోత్సవాలు ఘనంగా జరుగుతాయి. ఆ సమయంలో ఉత్సవ మూర్తుల పల్లకీ సేవ, ఇద్దరు యోగుల సమాధుల వద్దకు వెళ్లి తిరిగి దేవాలయం చేరుకుంటుంది.

bhikanoor Picture4

శ్రీ సిద్ధ రామేశ్వర క్షేత్రానికి,  శ్రీ కొడకండ్ల రామగిరిశర్మగారు, వారి కుటుంబ సభ్యులు అనువంశిక అర్చకులు. ఆయన వేద పండితులు, బహుముఖ ప్రజ్ఞాశాలి. తమది అర్చక వంశం అవడంవల్ల, శ్రద్ధ తీసుకుని ఈ కార్యక్రమానికి పూనుకున్నామని, కులమతాలకు అతీతంగా గ్రామస్థులంతా సాయం చేసి చేయూత నిచ్చారని తెలిపారు.  ఒక జీర్ణ ఆలయ పునరుద్ధరణ, నూరు ఆలయాల నిర్మాణంతో సమానమని అన్నారు.  శిధిలమైన పురాతన దేవాలయాలు, పూజకు నోచుకోని దేవాలయాల పునరుద్ధరణ చాలా పుణ్యకార్యమని, అది సంఘానికి, రాష్ట్రానికి, దేశానికి ఎంతో క్షేమకరం, వృద్ధికరం, శ్రేయస్కరమని తెలిపారు.               

 

APRIL 13 – Atmanirikshan Divas

APRIL 13 – Atmanirikshan Divas

Exactly 100years back on this very day more than 1000 innocent, unarmed men, women and children were brutally massacred.

1650 rounds were fired at them but many died in miserable pain just lying on the ground as their families were not given permission to pick up their bodies and the Government hospital run by Lt Colonel Smith turned the injured away calling them “rabid dogs.”

April 13, 1919 is a day no Bharatiya should forget. This was the day when the “Butcher of Amritsar” Brigadier General Reginald Dyer unleashed his barbarism on us Bharatiya.

Let us all pay homage to those martyrs.

Let us also ask how did a handful of people from far off lands and a little history (relative to Bharat’s over 8000years old) bleed us for almost 1000years?

How did the Hindu civilisation – which was born on the banks of Sindhu and Saraswati rivers (Indus valley, Pakistan), spread right from Gandhar (Kandahar, Afghanistan) to Kamboj (Cambodia), including Singapore,
Indonesia, Brunei and culturally dominating China and Japan (through Buddhism) – shrink so rapidly?

World’s oldest universities which attracted students from across the world, just like today’s American universities do, were from Bharat – Takshashila (today Pakistan) and Nalanda (Bihar). These two universities imparted education for free including stay and food. How did we lose this pioneering status in the field of education?

How did Alexander, Ghouris, Ghaznis, Khiljis, Tughlaqs, Mughals, Dutch, Portuguese, British and their ‘agents’ manage to unleash their brutality on us repeatedly?

Does the challenge lie within us Bharatiya? Does this call for introspection?

Should we observe April 13
as “Atmanirikshan Divas” or Introspection Day?

Leave you to decide.

Uttishtha Bharat🙏🏻🇮🇳

Some facts on Jalianwala Baug massacre

Date – April 13, 1919*

Day – Festival of Baisakhi

Rounds fired – 1650

Innocent, unarmed dead – more than 1000 (Source: renowned educationist Pandit Madan Mohan Malaviya who was Congress Party President for 4 terms)

Age of youngest shot dead: Seven-month baby

Age of oldest shot dead: 80years old

Brigadier General Reginald Dyer’s reaction after all the ammunition (1650 rounds) was over – “Good shooting. We have done a jolly good thing.” (Source: Midnight’s Children a novel by Salman Rushdie page 36)

The reaction of Lt Colonel Smith, Government Doctor – turned away the injured from the government hospital and called them “rabid dogs”

The reaction of Rudyard Kipling (Jungle Book fame) – Gen Dyer was “the man who saved India”

Reaction to a massacre in Britain – “Thanks to the munificence of Morning Post newspaper, a conservative pro-Imperialistic newspaper, which later merged with the Daily Telegraph. To raise funds for the hero of Jallianwalla Bagh, the celebrated newspaper made an appeal for a generous donation from the public, eventually, they received enough funds. Gen. Dyer was given warm reception on his return to England, where he was received like a victorious war hero and awarded a purse of £26,000.00 (approximately £1,000,000 in terms of 2013 PPP) for his patriotic service to the nation” (Source: The Butcher of Amritsar, General Reginald Dyer by Nigel Collett)

August 15, 1947 – “When the British hastily retreated in 1947, their rapacious administrators were replaced by a class of Indians derisively described as Macaulayites – Indians only in name but who were otherwise disconnected from Indian culture and thought. These Indians had inherited all the biases that the British rulers harboured towards Indians. They were the product of Thomas Macaulay’s English Education Act of 1835 whose sole purpose was to create a class of people who would assist the British in administering India.” (Source: Rakesh Krishnan Simha, Demography – Persecution and Proselytisation)

Kandahar Plane Hijack and the NDA government

Each time an issue of acting tough on terrorists, the so-called abject surrender of NDA government under Vajpayee ji is brought up. This article by Sri Kanchan Gupta throws light about the events that transpired. It is the people’s will that makes a government strong and stand up ! Was our Nation upto it ?

Was it really an ‘abject surrender’ by the NDA Government?

There have been innumerable communal riots in India, nearly all of them in States ruled by the Congress at the time of the violence, yet everybody loves to pretend that blood was shed in the name of religion for the first time in Gujarat in 2002 and that the BJP Government headed by Mr Narendra Modi must bear the burden of the cross.

Similarly, nobody remembers the various incidents of Indian Airlines aircraft being hijacked when the Congress was in power at the Centre, the deals that were struck to rescue the hostages, and the compromises that were made at the expense of India’s dignity and honour. But everybody remembers the hijacking of IC 814 and nearly a decade after the incident, many people still hold the BJP-led NDA Government responsible for the ‘shameful’ denouement.

The Indian Airlines flight from Kathmandu to New Delhi, designated IC 814, with 178 passengers and 11 crew members on board, was hijacked on Christmas Eve, 1999, a short while after it took-off from Tribhuvan International Airport; by then, the aircraft had entered Indian airspace. Nine years later to the day, with an entire generation coming of age, it would be in order to recall some facts and place others on record.

In 1999 I was serving as an aide to Prime Minister Atal Bihari Vajpayee in the PMO, and I still have vivid memories of the tumultuous week between Christmas Eve and New Year’s Eve. Mr Vajpayee had gone out of Delhi on an official tour; I had accompanied him along with other officials of the PMO. The hijacking of IC 814 occurred while we were returning to Delhi in one of the two Indian Air Force Boeings which, in those days, were used by the Prime Minister for travel within the country.

Curiously, the initial information about IC 814 being hijacked, of which the IAF was believed to have been aware, was not communicated to the pilot of the Prime Minister’s aircraft. As a result, Mr Vajpayee and his aides remained unaware of the hijacking till reaching Delhi. This caused some amount of controversy later.

It was not possible for anybody else to have contacted us while we were in midair. It’s strange but true that the Prime Minister of India would be incommunicado while on a flight because neither the ageing IAF Boeings nor the Air India Jumbos, used for official travel abroad (in those days), had satellite phone facilities.

By the time our aircraft landed in Delhi, it was around 7:00 pm, a full hour and 40 minutes since the hijacking of IC 814. After disembarking from the aircraft in the VIP bay of Palam Technical Area, we were surprised to find National Security Adviser Brajesh Mishra waiting at the foot of the ladder. He led Mr Vajpayee aside and gave him the news. They got into the Prime Minister’s car and it sped out of the Technical Area. Some of us followed Mr. Vajpayee to Race Course Road, as was the normal routine.

On our way to the Prime Minister’s residence, colleagues in the PMO provided us with the basic details. The Kathmandu-Delhi flight had been commandeered by five hijackers (later identified as Ibrahim Athar, resident of Bahawalpur, Shahid Akhtar Sayed, Gulshan Iqbal, resident of Karachi, Sunny Ahmed Qazi, resident of Defence Area, Karachi, Mistri Zahoor Ibrahim, resident of Akhtar Colony, Karachi, and Shakir, resident of Sukkur City) at 5:20 pm; there were 189 passengers and crew members on board; and that the aircraft was heading towards Lahore.

At the Prime Minister’s residence, senior Ministers and Secretaries had already been summoned for an emergency meeting. Mr Mishra left for the crisis control room that had been set up at Rajiv Bhavan. In between meetings, Mr Vajpayee instructed his personal staff to cancel all celebrations planned for December 25, his birthday. The Cabinet Committee on Security met late into the night as our long vigil began.

Meanwhile, we were informed that the pilot of IC 814 had been denied permission to land at Lahore airport. With fuel running low, he was heading for Amritsar. Officials at Raja Sansi Airport were immediately alerted and told to prevent the plane from taking off after it had landed there.

The hijacked plane landed at Amritsar and remained parked on the tarmac for nearly 45 minutes. The hijackers demanded that the aircraft be refuelled. The airport officials ran around like so many headless chickens, totally clueless about what was to be done in a crisis situation.

Desperate calls were made to the officials at Raja Sansi Airport to somehow stall the refuelling and prevent the plane from taking off. The officials just failed to respond with alacrity. At one point, an exasperated Jaswant Singh, if memory serves me right, grabbed the phone and pleaded with an official, “Just drive a heavy vehicle, a fuel truck or a road roller or whatever you have, onto the runway and park it there.” But all this was to no avail.

The National Security Guards, whose job it is to deal with hostage situations, were alerted immediately after news first came in of IC 814 being hijacked; they were reportedly asked to stand by for any emergency. The Home Ministry was again alerted when it became obvious that after being denied permission to land at Lahore, the pilot was heading towards Amritsar.

Yet, despite IC 814 remaining parked at Amritsar for three-quarters of an hour, the NSG commandos failed to reach the aircraft. There are two versions as to why the NSG didn’t show up: First, they were waiting for an aircraft to ferry them from Delhi to Amritsar; second, they were caught in a traffic jam between Manesar and Delhi airport. The real story was never known!

The hijackers, anticipating commando action, first stabbed a passenger, Rupin Katyal (he had gone to Kathmandu with his newly wedded wife for their honeymoon; had they not extended their stay by a couple of days, they wouldn’t have been on the ill-fated flight) to show that they meant business, and then forced the pilot to take off from Amritsar. With almost empty fuel tanks, the pilot had no other option but to make another attempt to land at Lahore airport. Once again he was denied permission and all the lights, including those on the runway, were switched off. He nonetheless went ahead and landed at Lahore airport, showing remarkable skill and courage.

Mr Jaswant Singh spoke to the Pakistani Foreign Minister and pleaded with him to prevent the aircraft from taking off again. But the Pakistanis would have nothing of it (they wanted to distance themselves from the hijacking so that they could claim later that there was no Pakistan connection) and wanted IC 814 off their soil and out of their airspace as soon as possible. So, they refuelled the aircraft after which the hijackers forced the pilot to head for Dubai.

At Dubai, too, officials were reluctant to allow the aircraft to land. It required all the persuasive skills of Mr Jaswant Singh and our then Ambassador to UAE, Mr KC Singh, to secure landing permission. There was some negotiation with the hijackers through UAE officials and they allowed 13 women and 11 children to disembark. Rupin Katyal had by then bled to death. His body was offloaded. His widow remained a hostage till the end.

On the morning of December 25, the aircraft left Dubai and headed towards Afghanistan. It landed at Kandahar Airport, which had one serviceable runway, a sort of ATC and a couple of shanties. The rest of the airport was in a shambles, without power and water supply, a trophy commemorating the Taliban’s rule.

On Christmas Eve, after news of the hijacking broke, there was stunned all-round silence. But by noon on December 25, orchestrated protests outside the Prime Minister’s residence began, with women beating their chests and tearing their clothes. The crowd swelled by the hour as the day progressed.

Ms Brinda Karat came to commiserate with the relatives of the hostages who were camping outside the main gate of 7, Race Course Road. In fact, she became a regular visitor over the next few days. There was a steady clamour that the Government should pay any price to bring the hostages back home, safe and sound. This continued till December 30.

One evening, the Prime Minister asked his staff to let the families come in so that they could be told about the Government’s efforts to secure the hostages’ release. By then negotiations had begun and Mullah Omar had got into the act through his ‘Foreign Minister’, Muttavakil. The hijackers wanted 36 terrorists, held in various Indian jails, to be freed or else they would blow up the aircraft with the hostages.

No senior Minister in the CCS was willing to meet the families. Mr Jaswant Singh volunteered to do so. He asked me to accompany him to the canopy under which the families had gathered. Once there, we were literally mobbed. He tried to explain the situation but was shouted down.

“We want our relatives back. What difference does it make to us what you have to give the hijackers?” a man shouted. “We don’t care if you have to give away Kashmir,” a woman screamed and others took up the refrain, chanting: “Kashmir de do, kuchh bhi de do, hamare logon ko ghar wapas lao.” Another woman sobbed, “Mera beta… hai mera beta…” and made a great show of fainting of grief.

To his credit, Mr Jaswant Singh made bold to suggest that the Government had to keep the nation’s interest in mind, that we could not be seen to be giving in to the hijackers, or words to that effect, in chaste Hindi. That fetched him abuse and rebuke. “Bhaand me jaaye desh aur bhaand me jaaye desh ka hit. (To hell with the country and national interest),” many in the crowd shouted back. Stumped by the response, Mr Jaswant Singh could merely promise that the Government would do everything possible.

I do not remember the exact date, but sometime during the crisis, Mr Jaswant Singh was asked to hold a Press conference to brief the media. While the briefing was on at the Press Information Bureau hall in Shastri Bhavan, some families of the hostages barged in and started shouting slogans. They were led by one Sanjiv Chibber, who, I was later told, was a ‘noted surgeon’: He claimed six of his relatives were among the hostages.

Dr Chibber wanted all 36 terrorists named by the hijackers to be released immediately. He reminded everybody in the hall that in the past terrorists had been released from prison to secure the freedom of Ms Rubayya Sayeed, daughter of Mufti Mohammed Sayeed, while he was Home Minister in VP Singh’s Government. “Why can’t you release the terrorists now when our relatives are being held hostage?” he demanded. And then we heard the familiar refrain: “Give away Kashmir, give them anything they want, we don’t give a damn.”

On another evening, there was a surprise visitor at the PMO: The widow of Squadron Leader Ajay Ahuja, whose plane was shot down during the Kargil war. She insisted that she should be taken to meet the relatives of the hostages. At Race Course Road, she spoke to mediapersons and the hostages’ relatives, explaining why India must not be seen giving in to the hijackers, that it was a question of national honour, and gave her own example of fortitude in the face of adversity.

“She has become a widow, now she wants others to become widows. Who is she to lecture us? Yeh kahan se aayi?” someone shouted from the crowd. Others heckled her. The young widow stood her ground, displaying great dignity and courage. As the mood turned increasingly ugly, she had to be led away. Similar appeals were made by others who had lost their sons, husbands and fathers in the Kargil war that summer. Col Virendra Thapar, whose son Lt Vijayant Thapar was martyred in the war, made a fervent appeal for people to stand united against the hijackers. It fell on deaf ears.

The media made out that the overwhelming majority of Indians were with the relatives of the hostages and shared their view that no price was too big to secure the hostages’ freedom. The Congress kept on slyly insisting, “We are with the Government and will support whatever it does for a resolution of the crisis and to ensure the safety of the hostages. But the Government must explain its failure.” Harkishen Singh Surjeet and other Opposition politicians issued similar ambiguous statements.

By December 28, the Government’s negotiators had struck a deal with the hijackers: They would free the hostages in exchange of three dreaded terrorists — Maulana Masood Azhar, Mushtaq Ahmed Zargar and Ahmed Omar Sheikh — facing various charges of terrorism.

The CCS met frequently, several times a day, and discussed the entire process threadbare. The Home Minister, the Defence Minister and the Foreign Minister, apart from the National Security Adviser and the Prime Minister, were present at every meeting. The deal was further fine-tuned, the Home Ministry completed the necessary paper work, and two Indian Airlines aircraft were placed on standby to ferry the terrorists to Kandahar and fetch the hostages.

On December 31, the two aircraft left Delhi airport early in the morning. Mr Jaswant Singh was on board one of them. Did his ministerial colleagues know that he would travel to Kandahar? More important, was the Prime Minister aware of it? The answer is both yes and no.

Mr Jaswant Singh had mentioned his decision to go to Kandahar to personally oversee the release of hostages and to ensure there was no last-minute problem. He was honour-bound to do so, he is believed to have said, since he had promised the relatives of the hostages that no harm would come their way. It is possible that nobody thought he was serious about his plan. It is equally possible that others turned on him when the ‘popular mood’ and the Congress turned against the Government for its ‘abject surrender’.

On New Year’s eve, the hostages were flown back to Delhi. By New Year’s day, the Government was under attack for giving in to the hijackers’ demand! Since then, this ‘shameful surrender’ is held against the NDA and Mr Jaswant Singh is painted as the villain of the piece.

Could the Kandahar episode have ended any other way? Were an Indian aircraft to be hijacked again, would we respond any differently? Not really. As a nation we do not have the guts to stand up to terrorism. We cannot take hits and suffer casualties. We start counting our dead even before a battle has been won or lost. We make a great show of honouring those who die on the battlefield and lionise brave hearts of history, but we do not want our children to follow in their footsteps.

We are, if truth be told, a nation of cowards who don’t have the courage to admit their weakness but are happy to blame a well-meaning politician who, perhaps, takes his regimental motto of ‘Izzat aur Iqbal’ rather too seriously.

(This was originally published in The Pioneer on December 24, 2008.)

Source : Kanchan Gupta Blog