Author Archives: arisebharat

Book Review – Interrogating Macaulay’s Children

Source : Organiser

K Satya Deva Prasad’s Interrogating Macaulay’s Children is a study at exposing the flawed pedagogical system we are still slavish to, even after British Colonial masters have left the shores of Bharat. It is time to undo the historical wrongs of Lord Macaulay by according our ancient wisdom a pride of place in our educational system.
The title of the book is interesting in that it generates a curiosity to know who the children of Macaulay the author refers to are. The book’s cover design is intriguing too. It is a collage of images that represent Bharatiya culture housed inside the India map and images that indicate western interference, making the intent clear. The magnifying glass on a seemingly western thinker tells us that the book is about scrutinizing or studying the western mind closely.

Interrogating Macaulay’s Children, Khandavalli Satya Deva Prasad, Publisher : Centre for Integral Research – SAMVIT KENDRA, Price: Rs 80.00
The author in his Preface makes it clear who the Macaulay’s children are. Macaulay in his famous ‘Minute’ had levelled charges against Hindu knowledge system and Sanskrit language in an attempt to replace the indigenous education system with the English method of schooling and curriculum. As we know, Macaulay was successful in forcing the English education system in India which alienated numerous generations of Indians from their own culture, knowledge systems and skills. The colonial education system still largely intact even after Independence have created a large number of intellectuals who were disrespectful of indigenous knowledge, customs, culture and the same was taught to students in universities and by the media. Such individuals who are inimical to Indian culture and anyone who is influenced by English curriculum are Macaulay’s children.
“Most of our present-day problems and misunderstandings are the direct outcome of our so-called modern educational system, which is heavily loaded with colonial propaganda against Indian knowledge system and culture that generated it over millennia. The compilation also serves to inform those who feel the negative impact of Macaulay education but do not know the positive side of our indigenous system.” writes the author in the preface giving an idea about the content of the book and what we could expect from it. The author hopes to prove Macaulay and those influenced by the English education system wrong by using quotes and references from across the world which prove the wonder that was Bharat.
The book is divided into chapters that focus on areas of ancient Indian expertise. The first chapter, however, details Macaulay’s Minute and his deposition about Indian education at UK parliament. Subsequent chapters have good collection of quotes and references to India by well-known authors, travellers and historians from across the world. Chapters on Indian maritime history and geography give a good account of how ancient Greeks and other civilizations viewed Bharat. Arab and German scholars’ views on Indian science and philosophy is a reminder of the great strides our forefathers had made in all aspects of life.
from very ancient times Our Hindu educational system helped us to stay on top in science, technology, trade, commerce, social harmony, and unity 
Other chapters dedicated to social structure, Indian commerce, medicine have sayings and quotes from several famous persons from various walks of life. These quotes are culled from various sources from across the globe. The author has provided the source of the same in all instances so that the reader can doublecheck the same. This also helps the reader to know more about the quote and also the person who has spoken or written it.
The last chapters give references to the sources of Hindu history and what India can teach us from the perspective of several Westerners. One interesting quote is of R. Montgomery Martin who was a civil servant in the 19th century. In his History of Indian Empire, he writes, “India in the middle of the 18th century resembled a vast battlefield strewn with fragments of ruined states, and affording on every side abundant evidence of a prolonged and severe conflict from which even the victors had emerged irretrievably injured.” With this reference the author has shown that the entire world wanted a share of India, be it the British or the Dutch or the Mughals or Portuguese who wanted to enrich themselves by ravaging India only because it was already abundant in every aspect.
A tribute to Hindus has quotes from well-known authors and leaders on the contribution of Hindus to the world in various spheres and walks of life. This exposes Macaulay’s claim that India was backward or that it needed any interference from the west. As the author himself writes, the aim of the compilation is not to argue to go-back to the olden days but this is an appeal to get informed about the nefarious designs of the introducer of English education in our country. We have to work hard to remove its deleterious effects and place it on a firm indigenous footing, argues the author.
The author states, “These quotations prove that from very ancient times Hindu education system helped the Hindus to stay on top in science, technology, trade, commerce, social harmony and unity.”. Writing about the compilation of quotes, he writes, “This compilation is meant to remind Indians that there is lot of colonial propaganda still lurking in the present day educational curriculum taught in our schools and colleges. It is actually a hangover of the colonial rule which harmed us instead of improving our capabilities. The present education system is not a natural outcome of the native genius, but fraudulently foisted upon the gullible Hindus.”
Overall, ‘Interrogating Macaulay’s Children’ is a good reminder of the intentions and effects of Macaulay’s education. The book also serves as a good source of quotes and references on ancient India. This can also serve as a starting point to explore more about the subject on which the quote was made and the person who is quoted. As a ready reference on quotes on India in various spheres, the book is also a ready reckoner on ‘who said what’ on India. It is a must read if you are interested in how people from across the world viewed India for thousands of years.
Book Availability
The book is priced at Rs.80/- and can be purchased via Amazon
Advertisements

Rajju Bhayya – Nuclear Physics Professor who became Sarsanghchalak

Prof. Rajendra Singh (29 January 1922 – 14 July 2003 ), popularly called Rajju Bhaiya, was the fourth Sarsanghchalak of the Rashtriya Swayamsevak Sangh between 1994 and 2000.

He worked as a professor and head of the Department of Physics at Allahabad University but left to devote his life  for the Sangh in the mid-1960s. Rajju Bhaiyya was acknowledged as an exceptionally brilliant student by Sir C. V. Raman, the physicist and Nobel Prize-winner, when he was his examiner in M.Sc. He also offered Singh a fellowship for advanced research in nuclear physics.

He joined Allahabad University after majoring in Physics to teach Spectroscopy. He taught at the university for several years, where later he was appointed head of the Physics Department. He was also considered an expert in nuclear physics which was very rare those days in India. He was a very popular teacher of the subject, using simplicity and clear concepts.

With the Rashtriya Swayamsevak Sangh :

Singh was active in the Quit India Movement of 1942 and it was during this time that he came in contact with the RSS. From then onwards the Sangh influenced his life. He resigned from his university post in 1966 and offered full-time services to the RSS as a ‘prant pracharak’ of  Uttar Pradesh, . He was later entrusted with responsibility of  Sar Karyavaha (General Secretary) in the 1980s. In 1994, he was nominated to succeed BalaSahebji  Deoras as Sarsanghchalak.

While in Uttar Pradesh, he worked with Lal Bahadur Shastri, Chandra Shekhar and V.P. Singh. Murali Manohar Joshi was also one of his best students.

Rajju Bhaiyya shared an excellent rapport with political leaders cutting across ideological lines besides academicians, social workers and intellectuals. He abdicated the post of Sarsanghchalak on account of his failing health in February 2000 and nominated the K. S. Sudarshan ji for the post.

During emergency he went underground and toured whole India. He was also responsible for organizing human rights convention presided by Justice VM Tarkunde in Delhi in 1976. He was also responsible for setting up friends of India Society International.

One of his most important beliefs was: “All people are basically nice. One should deal with every person by believing in his goodness. Anger, jealousy, etc. are the offshoots of his past experiences, which affect his behavior. Primarily every person is nice and everyone is reliable.”

Rajju Bhaiyya was a firm believer in the concept of Swadeshi and empowering rural economy. Initiating the rural developmental activities, he had declared in 1995 that the utmost priority should be given in making the villages hunger-free, disease-free and educative. Today, there are over 100 villages where the rural development work done by swayamsevaks has inspired the people of surrounding villages and their experiments are being emulated by those people.

Addressing the Vijayadashami festival at Nagpur in 1995, Singh remembered Mohandas K. Gandhi and Lal Bahadur Shastri. He challenged the way in which the central government was working on fulfilling the dreams of these two statesmen.

Rajju Bhaiyya wanted to establish a memorial named after Bismil in Delhi, the capital of India. He died on 14 July 2003 at Kaushik Ashram in Pune, Maharashtra.

Writer – Anonymous

ఆర్ఎస్ఎస్ స్వయంసేవక్ -కాంగ్రెస్ జెండా

1937 కాంగ్రెస్ ఫైజాపూర్ సమావేశపు జెండా ఉత్సవంలో, 80అడుగుల కర్రపై కాంగ్రెస్ పతాకం చిక్కుకుపోయింది. ఎంతమంది ప్రయత్నించినా చిక్కు విడలేదు. అంతలో శ్రీ కిషన్ సింగ్ పరదేశి ధైర్యంగా 80అడుగుల కర్రని ఎక్కి, చిక్కుపడిపోయిన జెండాని విడిపించాడు, పతాకo ఎగరవేసినపుడు, అందరూ హర్షధ్వానాలతో స్వాగతించారు. ఒకరు శ్రీ పరదేశిని సత్కరించాలని ప్రతిపాదిస్తే సమావేశం ఆమోదించింది. అయితే తాను ఆర్ఎస్ఎస్ స్వయంసేవక్ గా అలవరచుకున్న జాతీయ స్ఫూర్తితో ధైర్యం చేయగలిగానని ఆయన చెప్పగానే కాంగ్రెస్ నాయకులు వెనుకాడారు. ఆర్ఎస్ఎస్ కార్యకర్తను వారు ఎలా సత్కరిస్తారు? హిందుత్వ దృక్పధం ఉన్న సంస్థల పట్ల కాంగ్రెస్ వివక్ష ఈ సంఘటనలో ప్రస్ఫుటంగా కనిపిస్తుoది.

   Kishen Singh 2

  

ఒక స్వయంసేవక్ చేసిన సాహసo విని డా.హెడ్గెవార్ ఎంతో సంతోషించారు. సాధారణంగా సంఘ్ కార్యక్రమాలకు ఎటువంటి ప్రచారం ఉండదు. దీనికి భిన్నంగా డా.హెడ్గెవార్, శ్రీ కిషన్ సింగ్ పరదేశిని దేవపూర్ శాఖకు ఆహ్వానించి ఆయనకు ఒక చిన్నవెండి బహుమతినిచ్చి సత్కరించారు. ఈ సందర్భంగా ఆయన `అవసరమైతే ప్రాణత్యాగమైనా చేసి, దేశానికి ఎదురయ్యే అడ్డంకులను తొలగించడం ఒక స్వయంసేవకుడి కర్తవ్యo, అది మన జాతీయ ధర్మం’ అన్నారు.    

ఒక వైపు డా.హెడ్గెవార్ సామ్రాజ్యవాద వ్యతిరేక స్ఫూర్తితో కాంగ్రెస్ పట్ల అభిమానం చూపెడితే, కాంగ్రెస్ మాత్రం సంఘ్ మీద ద్వేషం పెంచుకుంది. సంఘ్ సానుభుతిపరుడైన ఒక కాంగ్రెస్ వ్యక్తి డా.కాకాసాహెబ్ తెమ్భే, ఈ విషయంపై కలతచెంది, కాంగ్రెస్ పనితీరు, సైద్ధాంతిక వైఖరిని విమర్శిoచాలని కోరుతూ డా.హెడ్గెవార్ కి లేఖ వ్రాసారు. అలా చేస్తే సంఘ్ కార్యకర్తల అసంతృప్తి కొంతవరకు తగ్గుతుందని డా. తెమ్భే అనుకున్నారు.    

 

తెమ్భేకి  డా.హెడ్గెవార్ వ్రాసిన సమాధానం, ఆయనకు కాంగ్రెస్ పై ఉన్న అభిప్రాయమేకాక, ఆయన తాత్విక దృష్టిని కూడా తెలుపుతుంది. స్వయంసేవకుల మనసుల్లో కాంగ్రెస్ పట్ల ఎటువంటి విముఖత కలగకూడదని ఆయన భావించారు. ఆయన ముందు రెండు మార్గాలు ఉన్నాయి, ఒకటి- ఆర్ఎస్ఎస్ వేగంగా తన బలం పెంచుకుని, విప్లవo ద్వారా బ్రిటిషువారిని దేశం నుంచి తరిమిగొట్టడం; రెండు కాంగ్రెస్ ఆధ్వర్యంలో  సామ్రాజ్యవాద వ్యతిరేక పోరు కొనసాగించడం. బ్రిటిషువారితో  పోరాటంలో అనేక కేంద్రాలు ఏర్పడడం డా.హెడ్గెవార్ కు ఇష్టం లేదు. ఈ ఆలోచనతోనే ఆయన  తెమ్భేకి  ఈ విధంగా వ్రాసారు –   

 `ప్రపంచంలో ప్రతి వ్యక్తి వారి మనస్తత్వం ప్రకారం ప్రవర్తిస్తుంటారు, ఒక పార్టీకి లేక ఒక సిద్ధాంతానికి వారిని ప్రతినిధిగా అనుకునే అవసరం లేదు. నా అభిప్రాయంలో, ఏ సభ్యుడు ఏ విధంగా మాట్లాడినా, ఆ వ్యక్తి ఉన్నపార్టీని లేక సిద్ధాంతాన్ని పొగడడం లేక ఖండించడం పొరపాటు. ఉన్నతమైన వ్యక్తిత్వం ఉన్న వారు ఏ రాజకీయ పార్టీకి చెందినవారైనా, మరొక పార్టీకి చెడు జరగాలని కోరుకోరు’. 

  • అనువాదం – ప్రదక్షిణ 

Source : “Builders of Modern India” – Dr.Keshav Baliram Hedgewar by Publications Division;

English Original

Bharat Ratna Nanaji Deshmukh

The Govt of Bharat has announced Bharat Ratna for Nanaji Deshmukh ( posthumously )  on Jan 25th, 2019.  Here is a  brief note about him.

Chandikadas Amritrao Deshmukh ( Nanaji ) was born on October 11,1916 in a modest Maharashtrian family at Kadoli, a small town in Parbhani district. He had a burning zeal and desire for education and knowledge that he did not shy away from working as a vendor and selling vegetables to raise money for paying his tuition fee & realising his objective.

Nanaji was deeply inspired by Lokamanya Tilak and his national thoughts. He showed keen interest in social service and activities. His family was in close contact with Dr. Hedgewar who was a regular visitor to the family of Nanaji. He could discern an immense hidden potential in Nanaji and encouraged him to attend RSS shakhas.

In 1940, after the death of Dr. Hedgewar, many youngsters inspired by him joined the RSS in Maharashtra. Nanaji was among those enthused youths who joined the RSS devoting their whole life in service to the Nation. He was sent to Uttar Pradesh as a Pracharak. At Agra he met Deendayalji for the first time. Later, Nanaji went to Gorakhpur as a pracharak where he took great pains to introduce Sangh ideology in the eastern UP. It was not an easy task at that time as the Sangh had no funds to meet even day-today expenses. He had to stay in a Dharmashala but had to keep on changing Dharmashalas as no one was allowed to stay there for more than three days consecutively. Ultimately, he was given shelter by Baba Raghavdas on the condition that he would also cook meals for him.

Within three years, his hard work bore fruits and almost 250 Sangh Shakhas cropped up in and around Gorakhpur. Nanaji always laid great emphasis on education. He established Bharat’s first Saraswati Sishu Mandir at Gorakhpur in 1950. It reflects Nanaji’s love for education and knowledge.

In 1947 two journals “Rashtradharma” and “Panchjanya” and a newspaper called “Swadesh” were launched by those inspired by Sangh.  Shri Atal Bihari Vajpayee was assigned the responsibility of the editor and Shri Deendayalji was made the Margdharshak with Nanaji as the Managing Director. It was a challenging task as the organization was hard up for money to bring out the publications, yet it did never dampen their spirits and these publications gained popularity and recognition.

Mahatma Gandhi’s assassination led to imposition of ban on the RSS and publication work came to a grinding halt. A different strategy was adopted keeping the ban in mind and Nanaji was the brain behind underground publication work by the RSS those days. When the ban was lifted and it was decided to have a political organization, Jana Sangh came into being. Nanaji was asked by Shri Guruji to take charge of Bharatiya Jana Sangh in Uttar Pradesh as party Secretary. Nanaji had worked as RSS pracharak in Uttar Pradesh and his groundwork proved of a great help in organizing BJS at the grass roots. By 1957 BJS had established its units at each and every district in Uttar Pradesh and credit for this goes to the Nanaji who had extensively traveled all over the State.

Soon, BJS became a force to reckon with in Uttar Pradesh. In 1967 BJS became the part of United Legislature Party Government headed by Chaudhary Charan Singh. Nanaji played a crucial role in evolving the alliance as he enjoyed good relations with Charan Singh and Dr. Ram Manohar Lohia. He was successful in bringing leaders of different political background on one platform to give Uttar Pradesh its first non-Congress government.

A political giant, like Chandra Bhanu Gupta, had to face one of the biggest challenges of his life when Nanaji outwitted him not once but thrice. On one occasion, he planned a strategy to defeat the Congress nominee and CB Gupta’s favorite in Rajya Sabha. When CB Gupta himself contested elections from Lucknow in 1957, Nanaji crafted an alliance with socialist groups and helped Babu Triloki Singh in registering an impressive win over Gupta. Shri Gupta faced another embarrassment when he was again defeated at Maudaha in Uttar Pradesh.

In Uttar Pradesh BJS gained strength from Deendayalji’s margdarhsan, Atalji’s oratory skills and Nanaji’s organizational work and it emerged as an important player in the State politics. Nanaji always shared good relations not only with his party colleagues but also with his Opponents. Shri CB Gupta, who suffered many humiliating, defeats at the hands of Nanaji, yet he continued to have great respect for him and called him ‘Nana Phadanvis ‘. His relations with Dr. Ram Manohar Lohia changed the course of Indian politics. Once he invited Dr. Lohia in BJS karaykarta sammelan where he met Deendayalji for the first time and this association brought the BJS closer to socialist parties in exposing the Congress and its misrule.

Nanaji actively participated in Bhoodan Movement started by Vinoba Bhave. By spending two months with Vinoba he was inspired by the success and appeal of the movement. When Jai Prakash Narayan gave the call for” Total Revolution” he responded by giving total support to this movement. When the Janata Party was formed Nanaji was one of its main architects. Janata Party stormed into power by sweeping off the Congress and Nanaji was elected from Balrampur parliamentary constituency in Uttar Pradesh. When he was offered ministerial berth by the then Prime Minister, Shri Morarjee Desai he politely refused it. For him politics was never a career but a mission. He was not the person who would stick to politics or office come what may. Of his own volition he announced his retirement from politics in presence of Jai Paraksh Narain and since then never looked back.

Nanaji later devoted his entire time to Deendayal Research Institute that he himself established way back in 1969. He established Chitarkoot Gramodya Vishwavidyalaya in Chitrakoot, Independent India’s first rural university and was its first Chancellor.

Nanaji later devoted his entire time to Deendayal Research Institute that he himself established way back in 1969. He established Chitarkoot Gramodya Vishwavidyalaya in Chitrakoot, Independent Bharat’s first rural university and was its first Chancellor. Hon’ble Dr. Abdul Kalam was greatly inspired by the work done in rural development in Chitrakoot.

On 27th Feb 2010, Nanaji left his body at the age of 94.

Source : Deendayal Research Institute

Also read about the extensive work done by him for #Graama #Swaaraj https://arisebharat.com/2009/09/29/nanaji-makes-gramswaraj-a-reality/

భారత దేశంలో కుల సమస్యపై స్వామి వివేకానంద

`ప్రపంచానికి నేనొక సందేశం ఇవ్వాలి, అది నేను భయం, భవిష్యత్తు గురించి జాగరూకత లేకుండా చెప్పదలుచుకున్నాను. సంఘ సంస్కారులతో, నేను వారికన్నా పెద్ద సంస్కరణవాదినని చెప్పగలను. వారికి చిన్న చిన్న సంస్కరణలు కావాలి, నాకు వేర్లు కొమ్మలతో సహా సంస్కరణ కావాలి’.

 భారత దేశంలో కుల సమస్య

 కులం సంఘంలో ఉంది, మతంలో కాదు

 మన కులాలు, సంస్థలకి, మతంతో సంబంధం ఉన్నట్లు కనిపించినా, అది నిజం కాదు. ఒక దేశంగా మనని పరిరక్షించడానికి ఈ వ్యవస్థ అవసరమైంది, స్వయం-పరిరక్షణ అనే అవసరం తీరిపోయినపుడు, అవి వాటంతటకి అవే నశిoచిపోతాయి. మతంలో కులం లేదు. ఒక అగ్రకుల వ్యక్తి, ఒక నిమ్నకుల వ్యక్తి సన్యాసి /స్వామి కావచ్చు, అపుడు ఆ రెండు కులాలు సమానమే. వేదాంత మతానికి కుల వ్యవస్థ వ్యతిరేకం.

కులం ఒక సాంఘిక ఆచారం, మన గురువులు అందరు దానిని  కూలదోయడానికి ప్రయత్నిoచారు. బౌద్ధమతం నుంచి, ప్రతి శాఖ, సాంప్రదాయం కులవ్యవస్థకి వ్యతిరేకంగా బోధించాయి, కాని ప్రతిసారి సంకెళ్ళు మరింత బిగుసుకున్నాయి. గౌతమ బుద్ధుడినుంచి రామ్మోహన్ రాయ్ వరకు అందరూ పొరపాటుగా కులాన్ని మత వ్యవస్థలో భాగంగా చూసి, మతo కులo రెంటిని సమూలంగా దిగజార్చడానికి ప్రయాసపడ్డారు, ఓడిపోయారు.

మతాధికారులు ఎంత ఆవేశంగా దురుసుగా మాట్లాడినా, కులo- పటిష్టంగా ఏర్పడిన సాంఘిక వ్యవస్థ మాత్రమే. కులం  ప్రయోజనం పూర్తి అయింది కాబట్టి, అది కేవలం ఇపుడు, దుర్గంధంతో భారతదేశ వాతావరణంలో కాలుష్యం కలగజేస్తోంది. ప్రజలకు వారు కోల్పోయిన సామాజిక అస్తిత్వం తిరిగి ఇవ్వగలిగితే, కులాన్ని పూర్తిగా పారదోలవచ్చు. దేశ రాజకీయ వ్యవస్థల అపరిమిత పెరుగుదలే కులం, అది ఒక వారసత్వ వాణిజ్య సంఘం. బోధనల కన్నా ఎక్కువగా యూరోప్ తో వాణిజ్య పోటి కులాన్ని ఛేదిస్తోoది.

 కులవ్యవస్థకు  అధారితమైన యోచన

 నా వయసు పెరుగుతున్నకొద్దీ, భారతదేశంలో కులం మరియు ఇతర అనాది కాలంగా ఉన్న వ్యవస్థల గురించి, నా అవగాహన పెరుగుతోంది. ఒకప్పుడు ఇవన్నీ పనికిరానివి, అర్ధంలేనివి అనిపించేది, కానీ నేను పెద్దవుతున్నపుడు, వాటిని దూషించడంలో తేడా కనిపిస్తోంది, ఎందుకంటే ఈ వ్యవస్థలు శతాబ్దాల అనుభవానికి ప్రతిరూపాలు.

నిన్న పుట్టిన పిల్లవాడు, రేపోమాపో చనిపోబోతున్నవాడు, నా దగ్గరకు వచ్చి నా ప్రణాళికలన్నీ మార్చుకోమంటే, ఆ బాలుడి మాట విని, అతని ఊహల ప్రకారం నేను నా పరిసరాలన్నీ మార్చేస్తే, నేను మూర్ఖుడినవుతాను. ఇతర దేశాలనుంచి మనకి వస్తున్న సలహాలు ఇలాంటివే. ఆ పండితులకి ఇలా చెప్పండి “మీరు మీకోసం ఒక స్థిరమైన సమాజం ఏర్పరుచుకుంటే, అపుడు మీ మాట వింటాను. ఒక ఆలోచనను రెండు రోజులు కొనసాగించలేక, మీలో మీరే పోట్లాడుకుని ఓడిపోతున్నారు. వసంతంలో పుట్టిన శలభాల్లాగా, అయిదు నిముషాల్లో నశిస్తున్నారు. నీటి బుడగల్లాగా పుట్టి, బుడగల్లాగే చెదిరిపోతున్నారు.  ముందుగా మాలాగా స్థిరమైన సమాజాన్ని ఏర్పాటు చేసుకోండి, శతాబ్దాలుగా ఉన్నా, చెక్కుచెదరని, వాటి శక్తి కోల్పోని చట్టాలు వ్యవస్థలు తయారు చేసుకోండి. అప్పుదు మీతో మాట్లాడే సమయం వస్తుంది, అప్పటిదాకా, నా స్నేహితులారా, మీరు చిన్న పిల్లలు మాత్రమే”.

కులం మంచిది, ఈ ప్రణాళిక మేము అనుసరించదలుచుకున్నాము. కోటిమందిలో ఒక్కడు కూడా, కులం ఏమిటన్నది అర్ధం చేసుకోలేదు. ప్రపంచంలో కులం లేని దేశం ఏదీలేదు. ఆ సూత్రం మీదే కులం అధారపడి ఉంది. భారతదేశంలో ప్రణాళిక అందరినీ బ్రాహ్మణులుగా తయారు చేయాలనే, మానవాళికి ఆదర్శం బ్రాహ్మణ్యం. భారతదేశ చరిత్ర చదివితే, క్రింది తరగతులవారిని పైకి తేవాలనే ప్రయత్నం ఎల్లపుడూ కనిపిస్తూనే ఉంటుంది. చాలా తరగతులవారు ఆ విధంగా పైకి రాగలిగారు. అన్ని తరగతులు, మొత్తం సమాజం బ్రాహ్మణo అయేదాకా ఆ ప్రక్రియ కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. అదే ప్రణాళిక.

ఆధ్యాత్మిక సంస్కృతికి, త్యాగానికి ఆదర్శం బ్రాహ్మణ్యం. ఆదర్శ బ్రాహ్మణo అంటే నా ఉద్దేశం ఏమిటి? బ్రాహ్మణ తత్వం  అంటే ప్రాపంచిక దృష్టి లేకుండా, సత్యమైన వివేకం అపారంగా కలిగి ఉండడం. అదే హిందూ జాతికి ఆదర్శం. చట్టo పరిధిలో రాకుండా, అసలు శాసనమే లేకుండా, రాజుల పాలన క్రిందకి రాకుండా, శరీరానికి హాని కలగకూడని వ్యక్తి బ్రాహ్మణుడనే మాట మీరు వినలేదా? అది సత్యం. కావాలని ఉద్దేశపుర్వకంగా మాట్లాడే అజ్ఞ్యానుల అర్ధంతోకాక, నిజమైన మూల వేదాంత భావనతో అర్ధం చేసుకోండి.

స్వార్థం పూర్తిగా తొలగించి, జ్ఞ్యానం వివేకం ప్రేమ ఆర్జించి అందరికి పంచే జీవనం కల  వ్యక్తులే బ్రాహ్మణులైతే, మొత్తం దేశం ఇటువంటి  బ్రాహ్మణులతో నిండిఉంటే, వారు అధ్యాత్మికత నైతికత మంచితనం కలిగిన స్త్రీ పురుషులైతే, అటువంటి దేశం మామూలు చట్టాలు, శాసనాల పరిధి దాటిఉంటుంది అనడంలో వింత ఏముంది?  వారిని శాసించడానికి పోలీసులు, సైన్యం అవసరం ఏముంది? అసలు వారిని ఎవరైనా ఎందుకు పాలించాలి? ఒక ప్రభుత్వం కింద వారు ఎందుకు ఉండాలి? వారు మంచివారు, ఉత్తములు, భగవంతునికి చెందినవారు; వీరు మన ఆదర్శ బ్రాహ్మణులు. సత్యయుగంలో ఒక్క బ్రాహ్మణ కులం మాత్రమే ఉండేదని చదువుతాము. ఆదికాలంలో ప్రపంచమంతా బ్రాహ్మణులే ఉండేవారని, వారు పతనమౌతున్నకొద్దీ, అనేక కులాలుగా విడిపోయారని మనం మహాభారతంలో చదువుతాము. అలాగే ఆ వృత్తo పూర్తయితే, మళ్ళీ మానవజాతి బ్రాహ్మణ మూలాలకే చేరుకుంటుంది,

బ్రాహ్మణుడి కొడుకు బ్రాహ్మణుడే అవడు, అతను బ్రాహ్మణుడు అవడం ఎన్నో విధాలుగా సాధ్యమే అయినా, అతను అవకపోవచ్చు. బ్రాహ్మణ కులం, బ్రాహ్మణ తత్త్వం రెండు వేరు విషయాలు.

ప్రతి మానవుడిలో, సత్త్వ రజస్ తామస గుణాలు- ఎదో ఒకటి గాని, అన్నీ గాని – హెచ్చు తగ్గుల్లో ఉంటాయి, అంటే బ్రాహ్మణ, క్షత్రియ, వైశ్య, శూద్రులుగా తయారయే లక్షణాలు ప్రతి ఒక్కరిలో ఉన్నాయి. ఏ సమయంలోనైనా, ఎదో ఒక లక్షణం ప్రదానoగా కనపడి ప్రస్ఫుటమౌతుంది. ఉదాహరణకి ఒక వ్యక్తి అదాయంకోసం ఇంకొకరికి సేవ చేస్తే, అది శూద్రత; అదే వ్యక్తి వ్యాపారలాభం కోసం ఎదోఒక  పనిచేస్తే, అపుడతను వైశ్యుడు; అన్యాయాన్ని ఎదిరిస్తే అపుడతను క్షత్రియుడు; భగవంతుడి ధ్యానంలో, సంభాషణలో ఉంటే అపుడతను బ్రాహ్మణుడు. కాబట్టి, ఒక కులం నుంచి ఇంకొక కులానికి మారడం సాధ్యమే. లేకపోతే విశ్వామిత్రుడు బ్రాహ్మణుడెట్లా అయాడు, పరశురాముడు క్షత్రియుడు ఎలా అయాడు?

యూరోపియన్ నాగరికతకు ఆధారం కత్తి అయితే, భారత నాగరికతకు ఆధారం వర్ణ విభజన. విజ్ఞ్యానం సంస్కృతి, తద్వారా నాగరికత పెంపొందించుకుంటూ పైపైకి మానవుడు ఎదగడమే వర్ణ-ఆధారిత వ్యవస్థ. బలవంతుడి గెలుపు, బలహీనుడి ఓటమి యూరోప్ లక్షణం. భారత భూమిలో ప్రతి సామాజిక నియమం, బలహీనుల రక్షణకై ఏర్పాటు చేయబడింది.

మానవుడిని- ప్రశాంత, నిశ్చల, స్వచ్చ, ధ్యానపూరిత అనగా- ఆధ్యాత్మిక మానవునిగా తీర్చిదిద్దడానికి, సమస్త మానవాళిని ఆ దిశగా సౌమ్యతతో నడిపించడమనే ఆదర్శం కులం. భగవంతుడు ఆ ఆదర్శంలో భాగమై ఉన్నాడు.

భారతీయ కులం, భగవంతుడు అందజేసిన గొప్ప సామాజిక వ్యవస్థ అని మేము నమ్ముతాము. అనివార్య లోపాలు, విదేశీయుల ఆక్రమణ- యుద్ధాలు, చాలామంది బ్రాహ్మణుల(ఆ పేరుకి అర్హత లేని వారు) అజ్ఞానం అహంకారం మొదలైన లోపాలు, ఈ ఉన్నతమైన భారతీయ కుల వ్యవస్థను పక్కదారి పట్టించి, మనకు అందాల్సిన ఫలితాలు అందనివ్వకుండా చేసాయి. ఈ భారత భూమిలో ఈ కుల వ్యవస్థ వల్ల ఎన్నో అద్భుతాలు జరిగాయి, ఇది భారతజాతిని తన గమ్యానికి చేర్చేది.

కులం నిష్క్రమించగూడదు, కాని మార్పులు చేర్పులు జరగాలి. ఆ పాత కట్టడంలోనే రెండు లక్షల రకాల కొత్త వాటి నిర్మాణానికి కావాల్సిన జీవం ఉంది. కుల నిర్మూలన కోరడంలో అర్ధంలేదు.

 పరపతి అధికారాల అసమానత వ్యవస్థను కలుషితం చేస్తుంది  

వివిధ వర్గాలుగా సముదాయాలుగా ఏర్పడడం సమాజ ప్రకృతి.  కులం సహజ క్రమం. సామాజిక జీవనంలో నేనొక పని చేస్తాను, నువ్వు ఇంకొకటి చేస్తావు.  నేను చెప్పులు కుట్టగలను, నువ్వు దేశాన్ని ఏలగలవు; అంత మాత్రాన, నువ్వు నాకన్నా గొప్పవాడివని కాదు, ఎందుకంటే నువ్వు నాలాగా చెప్పులు కుట్టగలవా? నేను దేశాన్ని ఏలగలనా? కాని ఆ కారణంగా నువ్వు నా మీద పెత్తనం చేయలేవు. ఒకడు హత్య చేస్తే అతనిని పొగిడి, ఇంకొకడు ఒక పండు దొంగతనం చేస్తే, అతనిని ఉరితీయడం ఎందుకు? ఇది సరికాదు, ఇది తోసివేయాలి.

కులం మంచిది, అది సహజ జీవన పరిష్కారం. ఎక్కడైనా జనం సముదాయాలుగా ఏర్పడతారు, ఇది తప్పించలేము. ఎక్కడికెళ్ళినా కులం ఉంటుంది, కాని దాని అర్ధం ఈ పరపతి అధికారాలు ఉండాలని కాదు. ఇవి పడగొట్టాలి. ఒక మత్స్యకారుడికి వేదాంతం బోధిస్తే, అతను `నువ్వెలాంటి మనిషివో నేను అంతే, నేను మత్స్యకారుడిని, నువ్వు తత్వవేత్తవు, నీలో ఉన్న దేవుడే నాలొనూ ఉన్నాడు’ అని అంటాడు. అదే మనకు కావాలి, ఎవరికీ ఏ అధికారాలు పరపతులు ఉండకూడదు, అందరికీ సమాన అవకాశాలు ఉండాలి; ప్రతి మానవుడిలో పరమాత్మ ఉన్నాడని, వారు తమ మోక్ష మార్గాలు తెలుసుకుంటారని, అందరికి బోధించాలి. ప్రత్యేక అధికారాలు, పరపతులు ఉన్న రోజులు శాశ్వతంగా భారత భూమిలోoచి పోయాయి.

అస్పృశ్యత- మూఢనమ్మకాల కూడిక

ఒకప్పుడు ఉన్నత మనస్కుల లక్షణం ఇది – “త్రిభువనముపకార శ్రేనిభిత్ ప్రియమనః”- `అనేక సేవలతో సంపూర్ణ విశ్వాన్ని ఆనంద పరుస్తాను’, కాని ఇపుడు- `నేను ఒక్కడినే స్వచ్చమైన పవిత్రుడిని, సమస్త ప్రపంచం అపవిత్రం’, `నన్ను ముట్టుకోవద్దు, ముట్టుకోవద్దు’! భగవాన్! ఈ కాలంలో, పరబ్రహ్మ -హృదయంలో, ఆత్మలో లేడు, అనంతలోకాల్లో లేడు, సమస్త జీవరాసుల్లో లేడు- ఇపుడు  దేవుడు వంట గిన్నెల్లో ఉన్నాడు!

మనం `ఛాందస’  హిందువులం, కాని `అంటరానితనం’ మనo ఒప్పుకోము. `అంటరానితనం’ హిందూ మతం కాదు, మన గ్రంథాల్లో ఇది లేదు. ఇది ఒక ఛాoదస మూఢనమ్మకo, మన దేశ సామర్థ్యాన్ని చాలాకాలంగా ఇది దెబ్బ తీస్తోంది. మతం వంటగిన్నెల్లోకి ప్రవేశించింది. హిందువుల ప్రస్తుత మతం జ్ఞ్యానమార్గం కాదు, హేతుమార్గం కాదు, కేవలo   `నన్ను ముట్టుకోవద్దు, ముట్టుకోవద్దు’ మాత్రమే.

ఈ `అంటరానితనం’ ఒక మానసిక రుగ్మత. జాగ్రత్త! విస్తృతి జీవం, సంకోచం సంకుచితం మరణం. ప్రేమ విస్తృతి, స్వార్థం సంకోచం. కాబట్టి ప్రేమ మాత్రమే జీవన సూత్రం. హిందూ మతమే కాని ఈ అనాచార `అంటరానితనానికి’ మీ జీవితాలను కోల్పోవద్దు. `ఆత్మాయాత్ సర్వభూతేషు’- `సమస్త ప్రాణులు  నీవు అనే భావించు’ అనే బోధన గ్రంథాలకే పరిమితం కావాలా? ఆకలితో ఉన్నవారికి ఒక రొట్టె పెట్టలేని వాడికి మోక్షం ఎలా సిద్ధిస్తుంది? ఇంకొకరి గాలి సోకితేనే మైలపడేవారు, ఇతరులను ఎలా శుద్ధి చేయగలరు?

ఇతరులను క్రూరంగా చూడడం మానేయాలి. ఎంత అసంబద్ధమైన స్థితికి వచ్చాము! ఒక భంగీ (అప్పటి అంటరాని కులం) ఎవరి దగ్గరికైనా వస్తే, అతన్ని దూరంగా పెడతారు. ఒక చర్చ్ పాస్టర్ అతని నెత్తిన నీళ్ళు పోసి, ఎదో ప్రార్థన చేసిన తర్వాత, అతనే ఒక చింపిరి కోటు తొడుక్కుని గదిలోకి వస్తే, అదే `ఛాoదస’ హిందువు, కుర్చీ వేసి కరచాలనం చేస్తాడు! ఇంతకన్నా విచిత్రమైన అసంబద్ధత ఏమైనా ఉంటుందా.

సానుభూతి దొరకక, వేలాదిమంది `అంటరానివారు’ మద్రాసులో మతం మార్చుకుని క్ర్రిస్తియన్లు అవుతున్నారు. కేవలం ఆకలి తీర్చడం కోసమే అనుకోకండి, వారికి మననుంచి ఎటువంటి సానుభూతి దొరకక. మనం రాత్రి పగలు `నన్ను ముట్టుకోవద్దు, ముట్టుకోవద్దు’ అని మాత్రమే అంటున్నాము. దయ జాలి ఉన్న హృదయాలు ఈ దేశంలో ఉన్నాయా?  ఈ `ముట్టుకోవద్దు’ మూడాచారాలను తరిమి కొట్టండి!  ఈ `అంటరానితనం’ అడ్డంకులను బద్దలుకొట్టి, `అందరు రండి, పేద దీన బడుగు ప్రజలారా’ అని గొంతెత్తి పిలిచి అందరినీ ఒక దగ్గరికి చేర్చాలని నాకు బలంగా అనిపిస్తుంటుంది. వారoదరూ లేచి ముందడుగు వేస్తే తప్ప, `అమ్మ’  మేలుకోదు.

ప్రతి హిందువు, మరొకరికి సోదరుడే అని నేనంటాను.  `నన్ను ముట్టుకోవద్దు, ముట్టుకోవద్దు’ అనాచారంతో మనమే వారిని ఈ అధ్వాన్న స్థితికి దిగజార్చాము. దానితో మొత్తం దేశo అజ్ఞ్యానo, పిరికితనంలో దిగజారిపోయి అధోగతి పాలయింది.  వీరందరినీ పైకి తీసుకురావాలి; ఆశ, విశ్వాసం కలిగించాలి. `మీరూ మాలాంటి మనుషులే, మాకున్న హక్కులు అధికారాలన్నీ మీకూ ఉన్నాయి’ అని మనం వారికి చెప్పాలి.

కుల సమస్యకు పరిష్కారం

పైనున్న శ్రేణులను క్రిందికి దించడం, పిచ్చి ఆవేశంలో ఏదిపడితే అది తిని తాగడం, హద్దులు దాటి ప్రవర్తించడం కులo ప్రశ్నకు సమాధానం కాదు, మన వేదాంత ధర్మం నిర్దేశించినట్లు నడుచుకోవడం, ఆధ్యాత్మికత సాధించి తద్వారా  ఆదర్శ బ్రాహ్మణుడిగా ఎదగడమే దీనికి పరిష్కారం. మీరు ఆర్యులైన, ఇతరులైనా, ఋషులు, బ్రాహ్మణులు లేక అత్యంత నిమ్న కులానికి చెందివారైనా, మీ పూర్వీకులచే మీ అందరిమీద విధించబడ్డ నియమం ఒకటుంది. అగ్రగామి వ్యక్తినుంచి అంటరాని వాడివరకు, మీ అందరికీ ఒకే ఆజ్ఞ్య,  ఆగకుండా ముందుకు పురోగమిస్తూనే ఉండాలి, దేశంలో ప్రతి ఒక్కరూ  ఆదర్శ బ్రాహ్మణుడిగా ఎదగడానికి కృషి చేయాలి. ఈ వేదాంత భావం ఇక్కడే కాదు, ప్రపంచమంతా వర్తిస్తుంది.

మానవాళికి ఆదర్శం  బ్రాహ్మణత్వమే అని శ్రీ శంకరాచార్యుల వారు తమ గీతా వ్యాఖ్యానానికి వ్రాసిన అద్భుతమైన ముందుమాటలో అన్నారు, ఈ బ్రాహ్మణత్వాన్ని సంరక్షిoచడానికే శ్రీ కృష్ణుడు గురువుగా అవతరించాడని అన్నారు. బ్రహ్మం అనబడే భగవంతుడికి చెందిన మనిషి బ్రాహ్మణుడు, ఆదర్శవంతుడు, పరిపూర్ణుడు, అతను వీడిపోకూడదు. ప్రస్తుతం కులంలో ఎన్ని లోపాలున్నా, బ్రాహ్మణత్వ లక్షణాలున్నవ్యక్తులు, మిగతా కులాలకన్నా ఎక్కువగా బ్రాహ్మణులనుంచే వచ్చారని మనం ఒప్పుకోక తప్పదు. వారి లోపాలు ఎత్తి చూపడానికి ధైర్యం చూపాలి, అలాగే వారికి చెందవలసిన గౌరవం కూడా ఇవ్వాలి.

కాబట్టి, కులాలమధ్య సంఘర్షణ వల్ల ప్రయోజనం లేదు. అది మనల్ని మరింత వేరు చేస్తుంది, ఇంకా బలహీనపరుస్తుంది, ఇంకా దిగజారుస్తుంది. పైనున్నవారిని క్రిందకు దించడం కాదు, క్రిందున్నవారిని పై స్థాయికి పెంచడంలోనే పరిష్కారం ఉంది. మన గ్రంథాల్లో అదే వ్రాయబడి ఉంది, ప్రాచీనుల ఉన్నత ప్రణాళిక, మేధాశక్తి కొంచెం కూడా అర్ధంకానివారు, తమ గ్రంథాలలోని  విషయాలు తెలియని పెద్దలు ఏమైనా చెప్పనీయండి. ఏమిటా ప్రణాళిక? ఒక చివరలో బ్రాహ్మణులు ఉంటే, మరొక చివరలో ఛoడాలురున్నారు, మన పని అంతా ఛoడాలులను బ్రాహ్మణుల స్థాయికి పెంచడమే, రానున్న కాలంలో నిమ్న కులాలకి మరిన్ని అధికారాలు, సౌకర్యాలు ఇవ్వడం మనం చూస్తాము.

ఈ ఆధునిక కాలంలో కూడా కులాల మధ్య ఇంత చర్చ జరగడం బాధాకరం, ఇది ఆగిపోవాలి. దీనివల్ల ఇరువైపులవారికి ఉపయోగం లేదు, ముఖ్యంగా బ్రాహ్మణులకి, ఎందుకంటే వారికి అధికారాలు పరపతులున్న రోజులు పోయాయి. ఉన్నత జమీందారీ వర్గాలు తమ గొయ్యి తామే తవ్వుకుoటారు, అది ఎంత త్వరగా జరిగితే అంత మంచిది. ఎంత ఆలస్యం అయితే, అంతగా కుళ్లిపోయి, ఆ చావు మరింత భయంకరంగా ఉంటుంది. కాబట్టి భారత దేశంలో బ్రాహ్మణులు మిగతా మానవజాతిని ముక్తి మార్గంవైపు నడిపించాలి, ఆ పని జరిపించినపుడే, జరిపించినంత కాలమే, వారు బ్రాహ్మణులు.

బ్రాహ్మణుడని చెప్పుకునే వాడు, తన ఆధ్యాత్మికతను సాధించడమే కాక, ఇతరులను అదే స్థాయికి తీసుకురావాలి. స్వచ్చమైన, భగవంతుడిలాంటి మంచితనంతో కూడిన బ్రాహ్మణులను విశ్వమంతా తయారుచేయడమే, ఈ భారత దేశ ఆదర్శo, లక్ష్యమనే సంగతి మరచిపోరాదని మేము బ్రాహ్మణులకి విజ్ఞ్యప్తి చేస్తున్నాము. ఆదికాలంలో ఈ విధంగానే ఉండేదని మహాభారతం చెప్తుంది, ముగింపు కూడా ఇలాగే ఉంటుంది.     

ఉన్నత కులంలో పుట్టటంవల్ల అధికులమనే తప్పుడు భావం చాలామంది బ్రాహ్మణులలో ఉంది; మన దేశo వారైనా, విదేశీయులైనా వీరిని మాటలతో చేతలతో రెచ్చగొట్టి సులువుగా లోబరుచుకోవచ్చు.  బ్రాహ్మణులరా జాగ్రత్త, ఇది మరణానికి సంకేతం! లేవండి, లేచి మీ బ్రాహ్మణత్వాన్ని చూపించండి, మిగతా బ్రాహ్మణేతరులను పై స్థాయికి తీసుకురండి- కుహనా మేదావి లేక అహంకారపూరిత యజమాని లాగా కాదు, నిజమైన సేవా స్ఫూర్తితో.

బ్రాహ్మణులకి నా విజ్ఞ్యప్తి, వారికి వచ్చిన విద్య భారత ప్రజలకి నేర్పిoచి వారిని పైకి తీసుకురావడానికి కృషి చేయాలి, శతాబ్దాలుగా వారు కూడబెట్టిన సాoస్కృతిక సంపదను అందరికీ పంచాలి. బ్రాహ్మణత్వమంటే ఏమిటో భారతదేశ బ్రాహ్మణులు గుర్తు చేసుకోవడం వారి కర్తవ్యo.  మనువు అన్నట్లు, `ధర్మగుణం అనే సంపద ఉంది’ కాబట్టే  బ్రాహ్మణులకి ఈ అధికారాలు హోదా ఇవ్వబడ్డాయి. వారు ఆ ఖజానా తెరిచి ఆ సంపద అందరికీ పంచిపెట్టాలి.

భారత జాతులకి బ్రాహ్మణుడు ప్రథమ గురువు.  మిగతా వారికి ఆ ఊహకూడా రాకముందే, ఉత్కృష్టమైన మానవ జీవిత పరిపూర్ణతా సాధనకై, అన్నీ త్యాగం చేసిన ప్రథముడు.  మిగతా కులాలను దాటి ముందుకువెళ్ళడం అతని తప్పు కాదు. మిగతా వారు కూడా బ్రాహ్మణులలాగే అన్నీ అర్ధంచేసుకుని ఎందుకు ముందుకు వెళ్ళలేదు? బద్ధకంగా కూర్చుని ఉండిపోయి, బ్రాహ్మణులని పోటీలో ఎందుకు గెలవనిచ్చారు?

అయితే ఒక విషయంలో ప్రయోజనం పొందడం వేరు, దానిని భద్రపరచి చెడు ఉద్దేశాలకి వాడుకోవడం వేరు. అధికారం చెడు ఉద్దేశాలకి వాడితే అది దుష్టశక్తి అవుతుంది, అది మంచికి మాత్రమే వాడాలి.   అనాదిగా కూడబెట్టిన సాoస్కృతిక సంపదకు బ్రాహ్మణుడు ధర్మకర్త, అది ప్రజలకి పంచి ఇవ్వాలి; మొదటినుంచి ఈ ఖజానా తెరిచి ప్రజలకి పంచలేదు కాబట్టే ముస్లిం ఆక్రమణలు జరిగాయి, వేయి సంవత్సరాలపాటు  భారతదేశo మీద ఎవరు పడితే వారు దండయాత్రలు చేస్తే, వారి కాళ్ళక్రింద నలిగిపోయాము; ఆ కారణంగానే మనం ఇంత పతనమైనాము, మన ఉమ్మడి పూర్వీకులు పోగుచేసిన అద్భుతమైన సాoస్కృతిక సంపద ఉన్న ఖజానాను బద్దలుకొట్టడం మొట్టమొదటి పని, వాటిని బయటకు తెచ్చి అందరికీ పంచాలి, బ్రాహ్మణులే ఈ పని మొదట చేయాలి. బెంగాల్లో ఒక పాత నమ్మకo ఉంది, నాగుపాము అది కాటేసిన మనిషినుంచి విషం పీల్చేస్తే, ఆ మనిషి బ్రతుకుతాడు అని. అలాగే,  బ్రాహ్మణుడు తన విషాన్ని తనే పీల్చేయాలి.

బ్రాహ్మణేతర కులాలకు, నేను చెప్తున్నాను, ఆగండి, తొందర పడకండి. ప్రతి విషయంలోనూ ms, Animationబ్రాహ్మణులతో పోట్లాటకి తయారవకండి, ఎందుకంటే నేను వివరించినట్లు, మీ పొరపాట్ల మూలంగానే, మీరు బాధలకు గురి అయారు. సంస్కృత విద్య, ఆధ్యాత్మికత నేర్చుకోవడo ఎందుకు నిర్లక్ష్యం చేసారు? ఇంత కాలంగా ఎం చేస్తున్నారు? ఎందుకు ఉదాసీనంగా ఉండిపోయారు? ఇతరులకు మీకన్నా ఎక్కువ మేధస్సు, శక్తిసామర్ధ్యాలు, ధైర్యం ఉన్నాయని, ఎందుకు మీకు కోపం, అసహనం? పత్రికల్లో అనవసర చర్చలు పోట్లాటలు చేస్తూ, మీ ఇళ్ళల్లో పోట్లాడుకుంటూ మీ శక్తి వృధా చేసుకోకుండా, అదే సామర్థ్యాన్ని, బ్రాహ్మణులకున్న సంస్కృతిక వికాసాన్ని సంపాదించుకోవడానికి వినియోగించండి, అపుడు పని జరుగుతుంది. మీరెందుకు సంస్కృత పండితులు కావట్లేదు? సంస్కృత విద్యను దేశంలో అన్ని కులాలకు అందుబాటులోకి తేవడానికి ఎందుకు లక్షలు ఖర్చు పెట్టట్లేదు? అది అసలు ప్రశ్న. మీరు ఇవన్నీ చేసిన క్షణంనుంచీ మీరు బ్రాహ్మణులతో సమానమే! భారత దేశ రహస్య శక్తి ఇదే.

నిమ్న కులాలకు చెందిన పురుషుల్లారా, నేను చెప్తున్నాను, మీ స్థితి స్థాయి పెంచుకోవడానికి సంస్కృత విద్య ఒకటే మార్గం. అగ్ర కులాలతో పోట్లాటలు, వారికి వ్యతిరేకంగా కోపంగా వ్రాతలు ఇవన్నీ వ్యర్ధమైన పనులు, ప్రయోజనం లేదు, దీనివలన వైరం, వివాదo మరింత పెరుగుతాయి; దురదృష్టవశాత్తు, ఇప్పటికే విభజించబడిన ఈ జాతి మరింతగా విడిపోతుంది.  అగ్రకులాలకి ఉన్న విద్య, సంస్కృతులను స్వంతం చేసుకోవడం ద్వారా  మాత్రమే కులాల మధ్య సమానత సాధ్యమౌతుంది.

`భారతదేశం – సమస్యలపై స్వామి వివేకానంద’ పుస్తకం నుంచి పై వ్యాసం తీసుకోబడింది. 

The above is  Telugu translation of excerpt from the book – Swami Vivekananda on India and Her Problems

అనువాదం – ప్రదక్షిణ 

English Original