Category Archives: Uncategorized

Ayodhya Welcomes Prabhu Sri Ram

Welcoming Prabhu Sri Ram to Ayodhya with nearly 1.7 lakh diyas (earthen lamps) at Ram ki Paudi, marked the grand celebrations of Deepavali this year (Vikram Samvat 2074), while a helicopter decorated as “Pushpak Viman” carried Prabhu Ram, Mata Sita and Lakshman Bhayya who were symbolically represented by artists, descended on the Ram Katha Park near Sarayu river in Ayodhya, at the birth place of Sri Ram.

The grand event of this magnitude has happened nearly after “490 years” to the delight of all Bharatiyas filling the spiritual fervor and happiness, reminding us of the nostalgic era of Bharatiya Itihas – Ramayana.

It was in the year 1527 AD, that “Sri Rama Mandir” in Ayodhya was destroyed and demolished by Baburthe barbarous invader. Most celebrations since then were subdued in Ayodhya. Even after Bharat attained independence in 1947, nothing of this magnitude could ever have been imagined. Let alone celebrations, the very birth place of Prabhu Ram was itself challenged and his very existence questioned! The need for a grand Mandir at Ayodhya is still a distant dream, which is being continuously debated and challenged in courts.

The then CM of UP, Mulayam Singh Yadav inorder to checkmate the Mandir movement had ordered indiscriminate firing at Karsevaks and Hindu pilgrims at Ayodhya, only to appease certain sections of the society with his vote-bank politics. The firing at Karsevaks took place on October 30, 1990, when the Ram Mandir movement, spearheaded by Vishwa Hindu Parishad (VHP), was at its peak.

This year’s grand Deepavali celebrations led by Honorable Chief Minister of Uttar Pradesh, Yogi Adityanath, has brought back the glory to Ayodhya in memory of the day when Prabhu Sri Ram along with Seetha mata and Lakshman Bhayya, had returned to Ayodhya as a Victorious King.

Also, these grand celebrations acquire a spiritual and the political significance, as this is the same Sarayu ghat, where Karsevaks were fired upon by police on the orders of the then CM of UP, Mulayam Singh.

By lighting around 2 lakh Diyas, Hon.CM Yogi Adityanath has paid respects to our beloved “Karsevaks” on the banks of river “Sarayu”. These grand celebrations with offering of “Maha aArati” signified the welcoming of Prabhu Sri Ram have once again rekindled hope in Crores of Rama Bhakts, who can reassert and feel proud of being a Hindu. The awakened Hindu has sensed that our festivals and the celebrations are the ones that have kept Hindutva alive, and hence will no longer tolerate any more onslaughts against Hindu ethos.

That is why, DESPITE judicial overreach by the ‘milords’ of Supreme Court to curtail Deepavali celebrations on ‘experimental’ basis, the entire Bharat has gloriously burst the Deepavali crackers, and more this time!

May Prabhu Sri Ram continue to inspire us towards Rama Rajya, a Dharmic way of life.
Jai Sriram. Shubh Deepavali. सियावर रामचंद्र की जय, शुभ दीपावलि.

More pictures at: Ayodhya Welcomes Sri Rama

Coverage in Press:

1.Hon.CM Yogi Adityanath Offers Prayers On The Banks Of River Sarayu.

2. Hon.CM Yogi Adityanath celebrates Diwali in Ayodhya.

3. अयोध्या में भव्य दीपावली महोत्सव.

4. Reuters Video: http://www.reuters.tv/v/anH/2017/10/19/insight-indian-city-lights-up-on-eve-of-diwali

5. Video on Ayodhya Movement:

 

Advertisements

Answers to the So-called Clemency Letter by Veer Savarkar to the British

Savarkar send clemency letters to British to rescue himself, he not only ask for pardon but also surrendered by acknowledging that “I had a fair trial and just sentence and I will never take part in politics” & these evidences are available in ‘National Archives’ in New Delhi.  (See:  Far from heroism – The tale of ‘Veer Savarkar by Krishnan Dubey and Venkitesh Ramakrishnan, 7 Apr 1996, Frontline)
Any one who reads Savarkar’s biography or his autobiography ‘My Transportation for life’ will immediately know the hollowness in these charges. Savarkar writes, “It was my duty as a follower of responsive cooperation, to accept such conditions as would enable me to do better and larger work for my country than I was able to do during the years of imprisonment. I would be free thus to serve my mother country, and I would regard it as a social duty.” (My Transportation for Life by V D Savarkar, page 301) also “Whatever good I could do in the Andamans or whatever awakening I might bring about among its people was nothing in comparison with what I could do in India as a free man. On the other hand, in order to win my freedom, I would not stoop low or lend myself to anything mean or treacherous such as would bring disgrace on my country or be a blot on her fair name. Freedom thus obtained would have harmed the cause and would have been, as I regarded it, an immoral act.” (ibid, p.245). Such was Savarkar’s motive behind his struggle for release.
Savarkar was a true disciple of Chattrapati Shivaji. Shivaji too had sent similar letters and petitions to deceive the enemy as before the killing of Afzal Khan, during Siddi Johar’s siege and during his imprisonment at Agra. He had also accepted some humiliating conditions during the treaty made at the time of the siege of Purandar fort.  However, Shivaji bid his time and avenged all insults when he became powerful enough.  This is clever political stratagem.  Vietnam’s Communist leader ‘Ho Chi Minh’ rescued himself from Kuomintang prison by sending similar kind of petition and assuring cooperation. He expressed his desire to Marshal Chang to work for ‘Dong Minh Hoi’ which was formed in Indochina with the help of Kuomintang government (‘Dong Minh Hoi’ was formed to oppose Ho Chi Minh’s ‘Viet Minh’ party).
When World War I broke out, Savarkar sent petition to the Government of India in 1914.  He averred that were the British to grant Colonial Self-Government to Hindusthan and majority in Central Legislative Council, revolutionaries would help Britain in the War. He gave instances of European Governments setting their political prisoners free and even those of the liberation of  political prisoners in Ireland to prove his point.   Also, he added “I offered to do without any release for myself personally. Let them release all the political prisoners in the country leaving me alone in my own cell in the Andamans. I shall rejoice in their freedom as if it was my own.” (ibid, p.187).  This proves that his demands were selfless and made on behalf of all political prisoners in Andamans, without regard to personal welfare.
Fully aware that the British would not release him fearing the role he would play in Indian politics, Savarkar stated before the Jail Commission in 1920, “If you forbid me from entering into politics, I shall do social and literary work in India. I shall try to serve mankind in many other ways and if I break any condition that you may impose upon me you are free to send me back to this prison on Transportation for Life.” (ibid, p246) He conveyed the same message during his discussion with Governor which is summarized as follows:
“Still, for a stipulated period, I agreed to take no part in politics, that is, in active, day-to-day, politics. In prison, I could not, of course, do any Politics at all. But when outside I could do other kind of work, educational, religious and literary and serve my country in diverse fields. Generals, as prisoners of war, cannot conduct the war and come on the battlefield. They are let off on parole after signing the pledge, like Lord Krishna, who agreed that he would not wield any arms during the continuance of the war. And it is considered no humiliation on their part to do so, and they consider it their duty to do so, in order that, later on, their services might be available to their nation by way of leading and guidance in other work.” (ibid, p.302).

Savarkar did indeed pursue a vigorous campaign of social reform, reform in language and script, Shuddhi (purification or reversion to Hindu fold), scientific outlook as per the conditions of his release.In 1920, most of political prisoners in the Andamans accepted and signed such terms of agreement. “They would abstain from politics and revolutionary activity for a certain number of years and if again they were tried and found guilty of treason, they would come back to the Andamans to serve the remainder of their life-sentence.” (ibid, p.254).

 One need not go to New Delhi’s ‘National Archives’ to see Savarkar’s letter which has been presented as a ‘Clemency Letter’. Savarkar himself published the said letter in his book “Letters From Andaman” (letters which he send to his younger brother Dr.Narayan Savarkar from Andaman) as letter no.8 dated 06-07-1920 (original application which he send to British has date 02-4-1920).  A significant excerpt of it is as follows: 

”As to the question so often put to me and others by officers no less exalted than the members of the Indian Cabinet ‘what if you had rebelled against the ancient kings of India? They used to trample rebels under the feet of Elephants’. I answer that not only in India but even in England and all other parts of the world such would have at times been the fate of rebels. But then why did the British people fill the whole world with a howl that the Germans had ill treated their captives and did not allow them fresh bread and butter! There was a time when captives were flayed alive and offered as victims to Moloch and Thor and such other Gods of war!’ The thing is this that this advanced stage in civilization attained by man is the resultant of the efforts of all men and therefore their common inheritance and benefits all.
Speaking relatively to Barbarian times it is true that I had a fair trial and a just sentence and the Government is at liberty to derive whatever satisfaction they can from the compliment that they give a fairer trial and a juster sentence to their captives than the cannibals used to do. But it should not be forgotten that if in olden days the rulers flayed their rebels alive then the rebels too when they got the upper hand flayed alive the rulers as well. And if the British people treated me or other rebels more justly i.e. less barbarously then they may rest assured that they too would be as leniently treated by the Indian rebels if ever the tables are turned”
When the Montague-Chelmsford Reforms were introduced in 1919, Savarkar wrote to Montagu and Governor General,  “I have further told them that if they granted real self-government to India with substantial elected majority in the Central Legislature and With no incubus of the Council of State upon it; and if they further granted full amnesty to Indian political prisoners in the country and outside, in India and in the Andamans. and to exiles in Europe and America, myself and many more like me will accept the new dispensation and, if elected to the Legislature, will exert to make the reforms a success. The Legislature that had all along treated me with scorn and indifference, and that excited an equal contempt in our hearts for it. Will, thenceforward, be our scene of action where we shall be proud to work and co-operate for the fulfillment of our aim.” (ibid, p.220)
All this clearly indicates that Savarkar was trying to deceive the British.  Instead, some Indians are willing to be deceived.  It is necessary to read ‘between the lines’ while reading political resolutions, letters and applications. Those who accuse Savarkar of cowardice or treason are either not capable or not willing to read ‘between the lines’. Savarkar never hid these letters or petitions.  Instead, he detailed the political strategy behind the letters in his ‘My Transportation for Life’.  Let no one make a song and dance that they have unearthed some State secret!
  • Is it true that Savarkar apologized for his deeds to seek release from jail in Andaman Islands?

No. He did not apologize for his deeds.

Savarkar was sentenced to Transportation for Life, TWICE and sent to Andaman Islands to serve that sentence. IT DID NOT MEAN 50 years in jail. After serving a few years (usually 3 to 4) the inmates were allowed to go to work outside the jail and eventually settle on the islands. Savarkar was denied this even after serving 11 years. That was utter barbarity.

At the time of the First World War Savarkar did write to Montague, then Secretary of State for India. He said that –

Britain should set up colonial self Government for India
In return Indian revolutionaries would cease all hostilities and help Britain in war effort.

The Governor General eventually replied, ” In the present circumstances it is impossible to give effect to your suggestion.”
NO PLEA FOR CLEMENCY HERE.

Due to outcry about prison conditions on the Andaman Islands the British Authorities decided to close the jail on the islands. Concessions were being made to prisoners who wanted to settle on the islands. But these were denied to Savarkar. He did want to settle on the islands. He was forcibly sent back to mainland India and kept in various prisons for further 3 years.

Is it true that Savarkar’s health deteriorated in the Andamans and hence the Government was compelled to transfer him to Indian prisons in 1921?

In Andaman no medical aid was ever given to political prisoners. British Authorities were absolutely callous in this respect. Savarkar’s elder brother Babarao suffered terribly. The Savarkar brothers were sent back to mainland India not because of failing health but because Government had decided to close down the prison settlement in Andaman, after several years of mounting public pressure in India.

Courtesy : http://www.savarkar.org 

రోహింగ్యా అక్రమ వలసలు… భద్రతకు సవాలు!

రోహింగ్యాలను వెనక్కి పంపాల్సిందే

శరణార్థుల స్థితిగతులపై 1951నాటి అంతర్జాతీయ తీర్మానంపై భారత్‌ సంతకం చేయలేదు. శరణార్థులను వెనక్కి తిప్పి పంపరాదన్న నిబంధన ఆ తీర్మానంలోనే ఉంది. శరణార్థుల పట్ల అనుసరించాల్సిన విధివిధానాలపై 1967లో కుదిరిన ‘ప్రొటోకాల్‌’నూ మన దేశం ఆమోదించలేదు. కాబట్టి ‘సమితి’ నేతృత్వంలో శరణార్థులకు సంబంధించి కుదిరిన ఒడంబడికలు, తీర్మానాలతో భారత్‌కు సంబంధమే లేదు. అలాంటప్పుడు 1951నాటి తీర్మానానికి కట్టుబడి రోహింగ్యాలను వెనక్కి తిప్పి పంపరాదు… అనే వాదనకు అర్థమే లేదు!

వీళ్లకు దేశం పట్టదు, జాతి సంక్షేమం గిట్టదు, 130 కోట్ల భారత ప్రజల భద్రత ఏ గాలిలో కలిసినా వీరి తలకెక్కదు! మానవ హక్కుల పేరిట మొసలి కన్నీళ్లు కార్చే ఈ నయా ఉదారవాదులకు కావలసిందల్లా అయినదానికీ కానిదానికీ ప్రభుత్వాన్ని పట్టుకుని తిట్టిపొయ్యడం! పాకిస్థానీ ఉగ్రవాద సంస్థలతో ప్రత్యక్ష సంబంధాలున్న వేల సంఖ్యలోని రోహింగ్యాలు భారత్‌లోకి అక్రమంగా వలసవస్తే- వారి తరఫున వకాల్తా పుచ్చుకొని గొంతు చించుకుంటున్నవారిది పూర్తి బాధ్యతారాహిత్యం.

ఉగ్రవాదులతో సంబంధాలున్న రోహింగ్యాలు భారత్‌లో అక్రమంగా స్థిరపడితే జాతి భద్రతకు తూట్లు పడతాయి. దేశ పౌరుల సంక్షేమం సంక్షోభంలో కూరుకుపోతుంది. జాతి భవిష్యత్తు దారుణ ప్రమాదంలో పడినా కించిత్తు కూడా బాధపడని ఈ పేరుగొప్ప మానవతావాదులు- భారత పౌరుల సంక్షేమం కన్నా రోహింగ్యాల బాగోగులే తమకు ముఖ్యమన్నట్లుగా ప్రవర్తిస్తున్నారు.

ఇది ఘోరం… నేరం!

రోహింగ్యాలకు మద్దతుగా వినిపిస్తున్న వాదనలు ఆందోళన కలిగిస్తున్నాయి. ప్రజలను తప్పుదోవ పట్టించే అభిప్రాయాలు, వాదనలు ప్రచారంలోకి వస్తున్నాయి. రోహింగ్యాలు భారత్‌లోకి కేవలం శరణార్థులుగా మాత్రమే ప్రవేశించారని, వారిని ‘అక్రమ వలసదారులు’ అనడం సబబు కాదన్న వాదనను కొందరు బలంగా వినిపిస్తున్నారు. అంతర్జాతీయ ఒడంబడికలకు కట్టుబడి రోహింగ్యాలకు ఆశ్రయం కల్పించాల్సిన బాధ్యత భారత ప్రభుత్వంపై ఉందన్నది వారి వాదన. ఐక్యరాజ్య సమితి సారథ్యంలో కుదిరిన ఒడంబడికలపై భారత్‌ సంతకం చేసిందని, దాని ప్రకారం శరణార్థులను వెనక్కి తిప్పి పంపడం అంతర్జాతీయ చట్టాల ఉల్లంఘన అవుతుందని, కాబట్టి రోహింగ్యాలను అక్కున చేర్చుకోవాలని వీరు వాదిస్తున్నారు. అయితే ఆ వాదన పూర్తిగా సత్యదూరం. రోహింగ్యాలు శరణార్థులు కాదు. కాబట్టి శరణార్థులకు ఉండే హక్కులు వారికి వర్తించవు! లక్షల సంఖ్యలో బంగ్లాదేశీయులు భారత్‌లోకి అక్రమంగా జొరబడి దేశవ్యాప్తంగా పాకిపోయారు. రోహింగ్యాలు ఏ రకంగానూ అందుకు భిన్నం కాదు.

రోహింగ్యాలను తిప్పి పంపడం రాజ్యాంగంలోని మూడో భాగంలో పొందుపరచిన ప్రాథమిక హక్కులకు వ్యతిరేకమని కొందరు వాదిస్తున్నారు. మన రాజ్యాంగం ప్రవచించిన ప్రాథమిక హక్కులు చాలావరకు భారత పౌరులకే వర్తిస్తాయి. అక్రమంగా దేశంలోకి చొచ్చుకు వచ్చిన వారంతా తమకు ఆ హక్కులు వర్తింపజేయాలని వాదించడం అర్థరహితం! రాజ్యాంగంలోని కొన్ని నిబంధనలు ‘వ్యక్తుల’(పర్సన్స్‌)కు వర్తిస్తాయని- అత్యధిక నిబంధనలు ‘పౌరుల’(సిటిజెన్స్‌)కు అనువర్తిస్తాయనీ లిఖించారు. ఈ చిన్నపాటి తేడాను తమకు అనుకూలంగా మలచుకోవడానికి రోహింగ్యాల అనుకూలురు ప్రయత్నిస్తున్నారు. పౌరులకు వర్తింపజేసే హక్కులను అక్రమ చొరబాటుదారులకూ కల్పించాలని అడ్డంగా వాదిస్తున్నారు. రాజ్యాంగంలోని 14వ అధికరణ, చట్టం ముందు అందరూ సమానులేనని చెబుతోంది. ప్రాణ రక్షణ, వ్యక్తిగత స్వేచ్ఛ గురించి 21వ అధికరణం ప్రస్తావిస్తోంది. ఈ రాజ్యాంగ అధికరణలు ‘వ్యక్తులంద’రికీ వర్తిస్తాయి కాబట్టి- ఆ మేరకు రోహింగ్యాలకూ రక్షణ కల్పించాలన్న వాదన పూర్తిగా కొట్టిపారేయలేనిదే. అయితే సరిహద్దులు దాటుకుని దేశంలోకి చొరబడిన అక్రమ వలసదారులందరికీ- భారత పౌరులకు వర్తింపజేసే హక్కులు ఉండాలనడం అసమంజసం. భావ వ్యక్తీకరణ స్వేచ్ఛతోపాటు- దేశంలో ఏ ప్రాంతానికైనా నిరభ్యంతరంగా వెళ్ళేందుకు, నివాసం ఉండేందుకు, స్థిరపడేందుకు రాజ్యాంగంలోని 19వ అధికరణ వీలు కల్పిస్తోంది. భారత పౌరులకు మాత్రమే పరిమితమైన హక్కులు ఇవి! ఈ హక్కులను చొరబాటుదారులకూ కల్పించాలనడం అహేతుకం, అర్థరహితం! దేశ పౌరుల ప్రాథమిక హక్కులకు రక్షణ కల్పించడం భారత ప్రభుత్వ బాధ్యత. అక్రమ చొరబాటుదారుల కారణంగా జనాభా స్వరూప స్వభావాల్లో; సామాజిక, ఆర్థిక రంగాల్లో తలెత్తే సమస్యలనుంచి పౌరులను కాపాడుకోవాల్సిన బాధ్యత కూడా భారత ప్రభుత్వంపై ఉంది. పైపెచ్చు ‘విదేశీయుల చట్టం’ ప్రకారం అక్రమంగా వలసవచ్చిన ప్రతి ఒక్కరినీ దేశంనుంచి బయటకు పంపివేయడం ప్రభుత్వ విధి!

చేదు నిజాలు

దేశ సరిహద్దుల వెంబడి అన్ని చోట్లా కంచె లేదు. దురదృష్టవశాత్తూ చాలావరకు మన సరిహద్దులు చొరబాట్లకు వీలు కల్పించేవిగానే ఉన్నాయి. ఫలితంగా గడచిన కొన్ని దశాబ్దాలుగా దేశం అక్రమ చొరబాట్ల తాకిడికి గురవుతోంది. ఈ చొరబాట్ల కారణంగా సరిహద్దులను ఆనుకుని ఉన్న వివిధ జిల్లాల్లో సామాజిక వర్గాల సమతుల్యత గణనీయంగా మారిపోతోంది. దాదాపుగా ఈ జిల్లాలన్నింటినీ చొరబాటుదారులు ఆక్రమించేశారు. ఫలితంగా కనీస సౌకర్యాలు అందుబాటులో లేని, ప్రాథమిక హక్కులకూ నోచుకోని దురవస్థలో అక్కడి భారతీయ పౌరులు దుర్బర స్థితి అనుభవిస్తున్నారు. ఉగ్రవాద మూకలతో ఈ చొరబాటుదారులు నేరుగా సంబంధాలు నెరపుతూ దేశంలో సృష్టించిన హింసాకాండ గురించి కొత్తగా చెప్పుకోవాల్సిన అవసరం లేదు. వేల సంఖ్యలో దేశ పౌరులు, భద్రతా దళాలను ఈ మూకలు పొట్టనపెట్టుకున్నాయి.

రోహింగ్యాలవల్ల దేశ భద్రత తీవ్ర ప్రమాదంలో పడుతుందనేందుకు చాలినన్ని ఆధారాలున్నాయి. భారతీయ భద్రతా సంస్థలు ఆ మేరకు పూర్తి సాక్ష్యాలు సేకరించాయి. పాకిస్థానీ ఉగ్ర సంస్థలతో ప్రత్యక్ష సంబంధాలున్న కొందరు రోహింగ్యాలు- సరిహద్దుల ఆవలనుంచి అందుతున్న సంకేతాల ప్రకారమే జమ్ము, దిల్లీ, హైదరాబాద్‌ వంటి ప్రాంతాలకు తరలివెళ్ళినట్లు భారతీయ భద్రతా విభాగాలవద్ద సమాచారం ఉంది. ఇలాంటివారివల్ల దేశ అంతర్గత భద్రత పెను ప్రమాదంలో పడుతోంది. నకిలీ గుర్తింపు కార్డులు, పత్రాలతో దేశంలో ఇష్టానుసారం సంచరిస్తున్న ఈ రోహింగ్యాలు- హవాలా మార్గాల ద్వారా భారీయెత్తున నిధులనూ సమకూర్చుకుంటున్నట్లు వివరాలు ఉన్నాయి. రోహింగ్యాలను వెనక్కి తిప్పి పంపడం అమానవీయమని గొంతు చించుకుంటున్నవారు గుర్తించాల్సిన వాస్తవాలివి. మియన్మార్‌లోని రఖైన్‌ ప్రాంతంలో ఏం జరిగిందన్న దాన్ని గమనిస్తే కఠిన సత్యాలెన్నో వెలికివస్తాయి. ఐక్యరాజ్య సమితి మాజీ సెక్రెటరీ జనరల్‌ కోఫీ అన్నన్‌ సారథ్యంలో రఖైన్‌ ప్రాంత పరిణామాలపై నియమితమైన సలహా సంఘం వెలువరించిన నివేదిక ఎన్నో విషయాలను లోతుగా విశ్లేషించింది. సంఘర్షణకు దారితీసిన చారిత్రక కారణాలను విపులంగా చర్చించింది. 1948లో స్వాతంత్య్రం పొందిన వెన్వెంటనే మియన్మార్‌లోని రఖైన్‌లో ముస్లిం ముజాహిదీన్‌లు తిరుగుబాటు లేవదీశారు. సమాన హక్కులతోపాటు తమ ప్రాంతానికి స్వతంత్ర ప్రతిపత్తి కల్పించాలన్న డిమాండ్లతో మోసులెత్తిన తిరుగుబాటు అది’ అని కోఫీ అన్నన్‌ నివేదిక చరిత్ర మూలాలను కళ్లముందు ఉంచింది. మియన్మార్‌ ప్రభుత్వం ఆ తిరుగుబాటును అణచివేసింది.

ఆ నేపథ్యంలోనే రోహింగ్యా సంఘీభావ సంస్థ(ఆర్‌ఎస్‌ఓ) సాయుధ పోరాటానికి తెరలేపింది. హర్కత్‌ అల్‌ యకీన్‌ (తదనంతర కాలంలో ఇది అరాకన్‌ రోహింగ్యా విముక్తి సైన్యం (ఏఆర్‌ఎస్‌ఏ)గా మారింది) దేశ భద్రతా దళాలపై 2016 అక్టోబరులో పెద్దయెత్తున విరుచుకుపడింది. ‘ఆధునిక చరిత్రలో ప్రభుత్వ దళాలపై జరిగిన అతిపెద్ద ముస్లిం దాడి’గా దీన్ని కోఫీ అన్నన్‌ అభివర్ణించారు. సొంత సైన్యాలను రూపొందించుకుని, ఆయుధాలు తయారు చేసుకొని మతోన్మాదంతో దాడులకు తెగబడిన, ఏకంగా ప్రభుత్వంపైనే యుద్ధం ప్రకటించిన ఇలాంటి రోహింగ్యాలను దేశంలోకి అనుమతించాలనడం ఎంతవరకు సబబు? అలాంటి మూకలకు మన గడ్డపై స్థానం కల్పిస్తే దేశ భద్రత ఏం కావాలి? ఇప్పటికే అనేక సమస్యల్లో ఉన్న దేశానికి మరో కొత్త సమస్యను నెత్తిన మోయడం అవసరమా?

భారత పౌరులే తొలి ప్రాథమ్యంగా…

ఏ దేశానికీ చెందని జనం పెద్దయెత్తున మియన్మార్‌లో జీవిస్తున్నట్లు కోఫీ అన్నన్‌ నివేదిక స్పష్టం చేసింది. పౌరసత్వ సమస్యను సాధ్యమైనంత సత్వరం పరిష్కరిస్తే తప్ప మియన్మార్‌లో మత ఘర్షణలు సద్దుమణగవనీ అన్నన్‌ సూచించారు. ఈ సమస్యను పట్టించుకోకుండా అలాగే వదిలి వేస్తే మనుషుల మధ్య అంతరాలు మరింత పెరుగుతాయని, మానవతా సంక్షోభం ముమ్మరిస్తుందని, అభద్రత ప్రబలుతుందనీ కోఫీ అన్నన్‌ నివేదిక హెచ్చరించింది. భారత ప్రభుత్వం అన్నన్‌ నివేదికలో ప్రస్తావించిన అంశాలకు సంపూర్ణ మద్దతు పలికింది. శాంతియుత సహజీవనం, భిన్న వర్గాలమధ్య అవగాహన, న్యాయం, హుందాతనం, ప్రజాస్వామిక విలువలకు కట్టుబడి రోహింగ్యాల సమస్యను పరిష్కరించాలని భారత ప్రధాని నరేంద్ర మోదీ అభిప్రాయపడ్డారు. ఆ మేరకు భారత్‌ క్రియాశీలంగా స్పందించింది. బంగ్లాదేశ్‌లోని రోహింగ్యాలకోసం అత్యవసర సామగ్రిని, ఆహార పదార్థాలను భారీయెత్తున తరలించింది. సమస్యలు, సంక్షోభాల్లో చిక్కుకున్న ప్రజాసమూహాలతో భారత్‌ ఎప్పుడూ అత్యంత మానవీయంగానే వ్యవహరించింది. అలాంటి వారిని ఆదరించి అక్కున చేర్చుకొంది. అయితే దేశ పౌరులను కాపాడుకోవడం భారత ప్రభుత్వ ప్రాథమిక విధి. భారత పౌరుల రక్షణకు విఘాతం కలించే ఏ విధానమైనా అహేతుకమైనదే! కాబట్టి పౌర భద్రతకు తొలి ప్రాధాన్యమిచ్చి- పరిస్థితి పూర్తిగా చేతులు దాటిపోకముందే రోహింగ్యాలను ప్రభుత్వం వెనక్కి తిప్పి పంపాలి.

(శుక్రవారం, అక్టోబర్ 06, 2017, ఈనాడు దినపత్రిక సౌజన్యం తో…)

 

(రచయితడా. ఎ. సూర్యప్రకాశ్, ప్రసార భారతి అధ్యక్షులు).

Rohingya Issue: National Security Must Prevail (In English)

Rohingya Issue: National Security Must Prevail

It is true that India has traditionally been hospitable to people in distress but any action/policy that places the well-being of citizens in jeopardy must be rejected. Government must identify and deport the Rohingyas soon.

As in the past, bleeding heart liberals have displayed utter insensitivity to the welfare and security of India’s 1.3 billion citizens and have taken up cudgels on behalf of a bunch of illegal immigrants — the Rohingyas — many of whom have links with terrorist outfits in Pakistan and pose grave threat to national security. Putting the welfare of these illegal immigrants before those of Indian citizens, their sympathisers demand that Indian citizens set aside their apprehensions regarding their security and share the scarce resources available in the country with them.

We need to first examine some of the arguments that are being advanced on behalf of the Rohingyas in the Supreme Court and in the public fora. It is said on behalf of the Rohingyas that they are refugees and “not mere illegal immigrants” and that they are entitled protection under many international conventions to which India is a signatory, including those based on the principle of non-refoulement.

This is factually incorrect. Rohingyas are not refugees and are not entitled to the rights available to such individuals. They are like millions of Bangladeshis, who have illegally entered India and spread themselves across the country. Further, India is not a signatory to the 1951 Convention Relating to the Status of Refugees. Nor is India a signatory to the 1967 Protocol Relating to Refugees. The obligation of non-refoulement (non-return) is only binding on states that are parties to the 1951 Convention.

Another recurring theme in the arguments advanced against deportation of the Rohingyas is the reference to Fundamental Rights enshrined in Part III of the Constitution of India. Most of these rights are bestowed on citizens of India and not on all and sundry. Since some articles refer to “persons”, while most others refer to “citizens”, there are attempts to obfuscate the issue by juxtaposing “persons” for “citizens” and demanding all kinds of rights for illegal immigrants.

The plea of the Rohingyas, that the right to equality before the law under Article 14 and protection of life and personal liberty enshrined in Article 21, has merit because both articles bestow this right on “persons” and not just to “citizens”. But, there are arguments that seek to equate these illegal immigrants with citizens and this must be challenged. For example, the omnibus rights in Article 19 are rights exclusively conferred on citizens, including the right to freedom of speech and expression; to move freely within the country and to reside and settle in any part of the country.

Apart from the constitutional provisions, which in any case leave no scope for ambiguity, the primary obligation of the Indian state, to protect the fundamental rights of all citizens and shield them from the vagaries of illegal immigration and the consequential demographic, social and economic problems, cannot be disputed. Apart from this, the Government must comply with the Foreigners Act under which it is bound by this law to deport an illegal immigrant.

Because of its porous borders, India has been a victim of cross-border infiltration for several decades leading to gross distortion in the demographic profile of many border districts. Consequently, Indian citizens in these districts have been deprived of the basic rights. Also, is there any need to remind anybody of the number of civilians and members of the security forces who have been killed by these terrorists who have crossed into India?

As regards the Rohingyas, the national security apparatus has sufficient inputs to indicate that their presence within the country has serious security implications. There is information that some Rohingyas are linked to Pakistan-based terror organisations and that they have moved into cities like Jammu, Delhi and Hyderabad. These individuals prose a grave threat to our internal security. There is also evidence of them using fake Indian identity documents and mobilising funds through the hawala route.

Before jumping to conclusions and holding India responsible for the plight of the Rohingyas, it is important to take stock of the prevailing situation in the disturbed Rakhine State in Myanmar, as assessed by the Advisory Commission on Rakhine State, which was headed by Kofi Annan, former Secretary-General of the United Nations.

Going into the history of the conflict, the Kofi Annan report said that shortly after Myanmar won its independence in 1948, “a Muslim Mujahideen rebellion erupted in Rakhine, demanding equal rights and an autonomous Muslim area in the north of the State”. The rebellion was eventually defeated but the Rohingya Solidarity Organisation (RSO) revived the armed struggle later. Thereafter, the Harakat al-Yakin (later Arakan Rohingya Salvation Army (ARSA) attacked Government security forces in October 2016 — “it was one of the largest Muslim attacks on Government forces in living memory”.

On the Rakhine side, non-state armed groups of both nationalist and communist stripes had fought the Myanmar Army. Is it prudent to look the other way when people, who have their own armies and who have fought such fierce and bloody communal wars, cross the border infiltrate into India? Don’t we have enough problems already?

The Kofi Annan Commission has suggested various measures to bring down communal tensions, including measures to sort out the messy citizenship. It says Myanmar harbours the largest community of stateless people in the world. “If this issue is not addressed it will continue to cause significant human suffering and insecurity”. The Indian Government has rightly supported the Kofi Annan report and Prime Minister Narendra Modi has called for a solution based on peace, communal harmony, justice, dignity and democratic values. India has rushed emergency relief material to Bangladesh to deal with the influx of refugees into that country.

While it is true that India has traditionally been hospitable to people in distress, the primary responsibility of the Indian state is to protect its citizens. Any action or policy that places the well-being of citizens in jeopardy must be summarily rejected. The Government must have a citizen-first approach, identify and deport the Rohingyas before things get out of hand.

The Government should not pay heed to these bleeding hearts — specially Resident-Non-Indians and citizens of other nations — who lack the courage or the common sense to lecture their own nations but constantly seek to besmirch the name of the world’s largest democracy and the world’s most diverse, hospitable and liberal nation.

 

By Dr. A Surya Prakash (The writer is Chairman, Prasar Bharati),
Courtesy: the pioneer, Tuesday, 26 September 2017.

 

రోహింగ్యా అక్రమ వలసలు… భద్రతకు సవాలు! (తెలుగు లో … )