Category Archives: Uncategorized

Rama Sethu – Valmiki Ramayana and Geologists

The Valmiki Ramayana, gives details of the Rama Sethu ( or Rama’s bridge ) in 85 shlokas in the Yuddha Kanda. Unfortunately, our Itihaasas ( epics ) are dismissed as Myths by so-called “Eminent Historians” . They specialize in demeaning our nation and its heritage. Strangely, they had no problem in calling it Adam’s bridge but Rama Sethu is a big NO.

Now that a popular Science Channel has broadcasted that Geologists confirm that the bridge is man-made, hope some good sense prevails among Indian historians and they remove their colonial glasses.

A few shlokas from Yuddha Kanda are below wherein the construction of Rama Sethu begins…

Yuddha Kanda – [Sarga] 22

tato nisR^iSTa raameNa sarvato hari yuuthapaaH || 6-22-52
abhipetur mahaaaraNyam hR^iSTaaH shata sahasrashaH |

te nagaan naga samkaashaaH shaakhaa mR^iga gaNa R^iSabhaaH || 6-22-53
babhanjur vaanaraas tatra pracakarSuH ca saagaram |

te saalaiH ca ashva karNaiH ca dhavair vamshaiH ca vaanaraaH || 6-22-54
kuTajair arjunais taalais tikalais timishair api |
bilvakaiH saptaparNaishca karNikaaraishca puSpitaiH || 6-22-55
cuutaiH ca ashoka vR^ikSaiH ca saagaram samapuurayan |

samuulaamH ca vimuulaamH ca paadapaan hari sattamaaH || 6-22-56
indra ketuun iva udyamya prajahrur harayas taruun |

taalaan daaDimagulmaamshca naarikelavibhiitakaan || 6-22-57
kariiraan bakulaannimbaan samaajahruritastataH |

hastimaatraan mahaakaayaaH paaSaaNaamshca mahaabalaaH || 6-22-58
parvataamshca samutpaaTya yantraiH parivahanti ca |

prakSipyamaaNair acalaiH sahasaa jalam uddhatam || 6-22-59
samutpatitam aakaasham apaasarpat tatas tataH |

samudram kshobhayaamaasurnipatantaH samantataH || 6-22-60
suutraaNyanye pragR^ihNanti hyaayatam shatayojanam |

nalaH cakre mahaasetum madhye nada nadii pateH || 6-22-61
sa tadaa kriyate seturvaanarai rghorakarmabhiH |

For details , Read Valmiki Ramayana Yuddha Kanda

Advertisements

RSS IT Milans: An experiment beginning to take shape

Pictures of Swayamsevaks attending Sangh camps in lakhs always left me in awe. Very recently I participated in Vijaydashmi Utsav in Bhagynagar in which nearly 10,000 swaymsevaks decked up in the new uniform, marched in sync with the band. That was first personal tryst with Sangh’s organizational strength. But what will always remain etched in my memory will be 32 of us congregating for our Milan’s Dhwaj Pradan utsav. 32 is 8 times more than 4, which was our Milan strength until few months back. 32 definitely pale in comparison to numbers we usually associate with Sangh event, but our team effort for sure will stand out. Receiving first cheque was awesome feel, but this experience is something else altogether, said Tygraja RSS IT Milans Karyawaha Janki Choudhary, an IIT Delhi graduate.
Tyagraj IT Milan is one of the 50 odds IT MIlans being conducted all across the twin cities of Hyderabad and Secunderabad. A Milan is awarded its own Dhwaj only after its average attendance consistently exceeds 10 and has more than 20 swayamsevaks with complete Sangh uniform, Keshavpuram Khand Karyavaha Sripad Mansabdar said.

Bhagyanagar IT Milans Sah-karyavaha  Ramkrishna Ponapally, who handed over the Dhwaj, said IT MIlans – an experiment initiated just 10 years ago – is now leaping forth in all directions. It’s all due to numerous karyakartas like Janakiji and Sirpad ji across the city who put their soul into the work and regard Milan work as personal obligation, not an intellectual pursuit.

Format of IT Milan is not very different from that of any daily RSS Sakha, except that Milans happen weekly. Today, we get people working for all major global and Indian IT companies including Microsoft, Google, Accenture, IBM, Oracle, Cognizant, Wipro, Infosys etc. The distinct advantage of IT Milans is that it caters to both local as well people who come to the city for work from various parts of the country.

The fact that people from all states attend IT Milan help us better understand our nations, its rich heritage and culture. Our Milans are mini Bharath. Geet of all languages are sung in Milans, no wonder it pains us all equally when regional sentiments are flamed in part of countries in name of language and culture. For us its All One!

We follow a very decentralized working model where every Milan is free is to take up activities it thinks their locality needs or their swayamsevaks are keen to pursue. Only pre-requisite condition is that work has to be selfless and in larger national interest.

He cited example of Balagokulam. It Started nearly five years ago to help children discover and manifest inherent spark of divinity by connecting them with Hindu culture and traditions, currently it is being conducted in more than 60 gated communities across the twin-cities. Nearly 2000 children participate in Balgokulam activities every week. Increasingly large numbers of women are volunteering to conduct Balgokulam, in fact they dominate in numbers now. Indeed an overwhelming outcome for us.
 Service activities:  Milans in and around Gachibowli area run a daily Free-Tuition centre in a slum located near Gopichand Academy. They also succeeded in enrolling nearly 15 of these into to a nearby government school. These students who hail from Odisha, Bengal, Bihar, Chhattisgarh otherwise would have never got into formal education system. Credit must also go to government school management for obliging to admit non local students. Another Milan conducts Free Medical Camps every month in Siddique Nagar, another locality dominated by migrants people who work as security guards and housekeepers in MNCs.

Senior Professionals Mandali: Another lot of Swayamsevaks  took it upon themselves to organize monthly meets for executives who hold CXO level positions in MNCs. Currently two Mandalis are being run and plans are on to start more. Idea is not to leave any strata of society untouched.

Samvit Kendra: Intellectually inclined Swayamsevaks started Samvit study circle where they discuss, debate and research on range of topics and produce original content for dissemination of nationalistic views among masses. Last year, a paper published by Samvit team on Deendayala Updhyayji’ Integral Humanism philosophy won the best paper award at a national level seminar.

Not be left far behind were women in our extended Sangh Family.  Wives of our Karyakarta started weekly Sevika Samiti Milans. Two Milans are running presently. They conduct their own separate Gurupuja Utsav.

Apart from works that have gained institutional shape now, every IT Milans keep conducting various activity like mass awareness programmes on Conversion, Swadeshi, threat posed by China etc. Collectively, we swaysmsevaks put 100s of man hour every week to realize the dream of Param Vaibhav of Motherland.

We also saw a new and a very positive trend of Swayamsevaks leaving cushy corporate job to take up farming as whole-time profession. They are now associated with Gram Bharathi and inspiring more people to take up this noble profession.

Our satisfaction lies not in changing the world, but in small achievements like more new Milans getting Dhwaj and they initiating small activities in their locality, which if not anything instill sense of national duty in them. Tiny as you may say, but so is each drop, Ramkrishna poignantly concluded.

Source : VSK Telangana Report

Bhārat’s Pride : Veer Nāri Kittur Rani Chennamma

Nāri Shakti” has always played a pivotal role in Bharatiya Itihas. There have been innumerable examples of women contributors since Vedic times, whether it is for Self protection, protecting the Rashtra (nation) or for upholding Dharma, all that speak of spiritual knowledge and wisdom as well as valour and courage. To recall those great spiritual as well as mighty valiant personalities, is to worship the female form of divinity as a symbol of “Shakti”.

लक्ष्मी अहल्या चन्नम्मा रुद्रमाम्बा सुविक्रमा |
निवेदिता शारदा च प्रणम्य मातृ देवताः ॥
(Lakshmi Ahalyaa Channammaa Rudramaambaa suvikramaa
Niveditaa Shaaradaa cha praNamya maatRu devataaH)

In “ekAtmata Stotra”, this “sloka” invokes the two brave women by the same name of “Chennamma”: one was the queen – Rani of Keladi (from Sagara, Karnataka) and the other being Rani of Kittur (Belagavi District of Katnataka). The Moghul tyrant Aurangazeb, after killing the elder son of Shivaji i.e, Sambhaji went in pursuit of his second son, Raja Ram. At this time of trouble, Chennamma, the Rani of Keladi by providing refuge (protection) to Raja Ram, indirectly protected the newly arisen kingdom of Shivaji and she with her power of army retaliated against the Mughals.

Chennamma, the Rani of Kittur, a province in Karnataka, picked up a fierce fight with the British forces in order to foil their desire to grab Kittur after the untimely death of her husband. The Britishers were forced to enter into a peace-treaty with Chennamma. Later the English captured Chennamma, by deception, and kept her as prisoner in the Bailhongal Fort.

Like the Rani of Jhansi, both these Ranis sacrificed their lives for the sake of Independence of India.

(Picture Courtesy: HinduHistory.com)

Kittur Rani Chennamma (23 October 1778 – 21 February 1829) led armed rebellion against the British forces in the year 1824, when not many rulers were familiar with the evil designs of the British through their British East India Company.

Chennamma was born in Kakati, a small village (in today’s Belagavi district of Karnataka) in the year 1778 that is almost 56 years earlier than Rani Lakshmi Bai of Jhansi. From a very young age she received training in horse riding, sword fighting and archery. She was well known for her brave acts across her town. She was married to Mallasarja Desai, ruler of Kittur at the age of 15. Her married life seemed to be a sad tale after her husband died in 1816. With this marriage she had only one son, but fate seemed to play a tragic game in her life. Her son breathed his last in 1824, leaving the lonely soul to fight against the British rule. After his death, his son Shivalingarudra Sarja who had no children adopted a boy, Shivalingappa who was his relative. Shivalingrudra died prematurely and Chennamma ruled as the regent (a person appointed to administer a state because the ruler is a minor, is absent or is incapacitated). After the death of her son, she adopted another child, Shivalingappa, and made him heir to the throne. However, the British East India Company did not accept this under the “Doctrine of Lapse”, a policy of annexation devised by the British East India Company.

Queen Chennamma during the British rule

The “Doctrine of Lapse” was an annexation policy imposed on native states by the British, devised by Dalhousie, who was the Governor General for the East India Company in India between 1848 and 1856. Under this declaration, native rulers were not allowed to adopt a child if they had no children of their own. Their territory formed part of the British Empire automatically (would automatically be annexed if the ruler was either ‘manifestly incompetent or died without a male heir’). The state of Kittur came under the administration of Dharwad collectorate under The East India company’s collector and political agent, Mr. St. John Thackeray. Mr. Chaplin was the commissioner of the region. Both did not recognize the new ruler and the regent, and informed that Kittur had to accept the British regime. Thackeray wished to capture Kittur to expand the British Empire. He was a clever strategist and refused to recognise the adoption as legal according to the “Doctrine of Lapse” imposed on all the states by the British. He sent his people to oversee the affairs of the kingdom and wished to take over the entire kingdom and its treasury. Both the local people and Rani Chennamma opposed strongly British high handedness. Thackeray invaded Kittur. In the battle, hundreds of British soldiers along with Thackeray were killed by the Kitturu forces. Amatur Balappa, Chennamma’s lieutenant, was responsible for his death and the losses to the British forces. Two British officers, Sir Walter Elliot and Mr. Stevenson, were also taken as hostages. Rani Chennamma released them after a promise from the British that the war would end.

(Picture Courtesy: Essay on Doctrine of Lapse)

War against the British

The humiliation of defeat at the hands of a small ruler was too much for the British to swallow. The British cheated her and re-started the war. This time, the British officer Chaplin actually continued the war with more forces. They brought in bigger armies from Mysore and Sholapur and surrounded Kittur. Chennamma tried her best to avoid war; she negotiated with Chaplin and Governor of Bombay Presidency under whose regime Kittur fell. It had no effect. Chennamma was compelled to declare war.

Rani Chennamma fought the second battle fiercely with the aid of her lieutenant Sangoli Rayanna and Gurusiddappa. During this second round of war, the Sub-collector of Sholapur, Mr. Munrow, nephew of Sir Thomas Munro, was also killed. For 12 days, Chennamma and her soldiers relentlessly defended their fort, but yet again, Chennamma was made prey to deceit –as is the common trait, the traitors sneaked in and mixed mud and dung in the gunpowder in the canons. Two soldiers of her own army, Mallappa Shetty and Vankata Rao, betrayed Chennamma by mixing mud and cow dung with the gunpowder used for the canons. Ultimately, Kittur Chennamma and her forces were outnumbered by the large strength of the British forces. Rani Chennamma was defeated in her last battle and captured by the British, who imprisoned her at the Bailhongal Fort for life, where she passed away on 21 February 1829.

She spent her days reading holy texts and performing pooja till her death in 1829 CE. Kittur Rani Chennamma could not win the war against British, but she etched her presence for many centuries in the world of history. Along with Onake Obavva, Abbakka Rani and Keladi Chennamma, she is much revered in Karnataka as an icon of bravery. Chennamma became a legend. During the freedom movement, her brave resistance to British formed theme of plays, songs, and song stories. Folk songs or “Lavani” were a legion and freedom struggle got a good boost through singing bards who moved throughout the region. (Lavani are the traditional folk songs and the dance format Tamasha contains the dancer (Tamasha Bai), the helping dancer – Maavshi, The Drummer – Dholki vaala & The Flute Boy – Baasuri Vaala).

It is heartening that a statue of Kittur Chennamma was installed in the Parliamentary Building premises at New Delhi on 11th September 2007. However, limiting ourselves to only garlanding the statues will not suffice. The immense contributions of these great warriors to our Freedom Struggle have to be taught to children at homes as well as in schools as part of the school curriculum. Every year Kittur Rani Chennamma’s jayanti has to be celebrated as in “Kittur Utsav”, where skits, elocution and debates have to be conducted depicting the great warrior queen’s life and personality, and showcasing the queen’s grit and determination in fighting the enemy. This will increase the self-confidence in children, as well as inculcate a sense of pride towards the nation, to achieve ultimate glory of our motherland, Bhārat.

References & Acknowledgement:

  1. Heroes of Freedom Struggle – Rani Chennamma of Kitturu – By Dr. Nanditha Krishna
  2. Rani Chennamma – posted in hinduhistory.info by Ranbir Singh
  3. Essay on Doctrine of Lapse by Mamta Aggarwal (historydiscussion.net).
  4. Rani Kittur Chennamma: India’s Valiant Freedom Fighter – By Shagun Gupta
  5. Rani Chennamma of Kittur – (www.indianscriptures.com)
  6. Kittur Rani Chennamma – One of India’s first warrior queens – by Prateeksha Nayak
  7. Kittur Rani Chennamma : Earliest ruler to fight British rule – posted in http://www.hindujagruti.org
  8. Rani Chennamma Statue at Parliament – published in The Hindu daily.
  9. Heroes of Civilization : Shakti – posted in www.AriseBharat.com

 

ವೀರನಾರಿ ಕಿತ್ತೂರು ರಾಣಿ ಚನ್ನಮ್ಮ

(ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಗೆಲುವಿನ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಅ.23ರಿಂದ 25ರವರೆಗೆ ಆಚರಿಸು ವುದೇ ಕಿತ್ತೂರು ಉತ್ಸವ.)

ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಬೆಳಗುವ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತೂರು ರಾಣಿ ಚನ್ನಮ್ಮಳದು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಆದರೆ ಅವಳು ಆಳಿದ ನೆಲ ಇಂದು ದುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ; ಕೋಟೆ ಕುಸಿಯುತ್ತಿದೆ. ಕಿತ್ತೂರಿನ ಸಮಗ್ರ ಇತಿಹಾಸ ಸಾರುವ ಸಾಹಿತ್ಯವೂ ರಚನೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ಇತಿಹಾಸದಿಂದ ಪ್ರೇರಣೆ ಪಡೆಯುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ?

ಭಾರತದ ಪ್ರಥಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದ ಬಗ್ಗೆ-1857ರಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದು- ಇಡೀ ದೇಶಕ್ಕೇ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ, ಅದಕ್ಕೂ 33 ವರ್ಷಗಳ ಮೊದಲೇ ಅಂದರೆ 1824ರಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಐತಿಹಾಸಿಕ ನೆಲ ಕಿತ್ತೂರಿನಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಟ ನಡೆದಿತ್ತು. ವೀರರಾಣಿ ಚನ್ನಮ್ಮ ಬ್ರಿಟಿಷರನ್ನು ಸದೆಬಡಿದು ವಿಜಯದ ಕಹಳೆ ಮೊಳಗಿಸಿದ್ದಳು. ಆದರೆ, ಈ ಭವ್ಯ ಇತಿಹಾಸ ದೇಶವಾಸಿಗಳ ಗಮನಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಬಂದಿಲ್ಲವೆನ್ನುವುದು ಖೇದದ ಸಂಗತಿಯೇ ಸರಿ. ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಪ್ರತಿವರ್ಷ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ ಆಚರಿಸುವ ಕಿತ್ತೂರು ಉತ್ಸವ ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದ ಉತ್ಸವವಾಗಿ ರೂಪ ಪಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೋರಾಟದ ಕೆಚ್ಚೆದೆಯನ್ನೇ ಉಸಿರಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆದ ಊರು ಕಿತ್ತೂರು. ಇದರ ಮೂಲ ಹೆಸರು ಗೀಜಗನಹಳ್ಳಿ. ಈ ಸಣ್ಣ ಊರು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಲು ಕಾರಣ ರಾಣಿ ಚನ್ನಮ್ಮ. ಕಿತ್ತೂರಲ್ಲಿರುವ ಸ್ಮಾರಕಗಳು, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಪಳೆಯುಳಿಕೆಗಳು ಹಾಗೂ ವಸ್ತುಗಳು ಒಂದೊಂದೂ ರೋಚಕ ಕಥೆಯನ್ನು ಪಿಸುಗುಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಪ್ರೇರಣಾದಾಯಿಅಧ್ಯಾಯದ ಸ್ಥಳಗಳು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಜನರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಕಿತ್ತೂರು ಉತ್ಸವ ಆಚರಣೆ ಏಕೆ?

ಭಾರತವನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಪಿಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಒಂದೊಂದೇ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳ ಮೇಲೆ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ಹಾಗೂ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತ ಸಾಗಿದ್ದರು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಧಾರವಾಡದ ಥ್ಯಾಕರೆ 1824ರ ಅ.23ರಂದು ಕಿತ್ತೂರಿನ ಕೋಟೆಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲು ಆಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದನು. ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆಯದೆ ಇದ್ದಾಗ ಕೋಟೆಯ ಬಾಗಿಲು ಒಡೆಯುವಂತೆ ಹೇಳಿದನು. ಕೊನೆಗೆ ಯುದ್ಧವನ್ನೂ ಸಾರಿದನು. ಈ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪತಿ ಮರಣವನ್ನಪ್ಪಿದರೂ ಹೆದರದೆ ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದ ಚನ್ನಮ್ಮ ಪರಾಕ್ರಮ ಮೆರೆಯುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನ ಬಲಗೈ ಬಂಟರಾದ ಸಂಗೊಳ್ಳಿ ರಾಯಣ್ಣ ಹಾಗೂ ಅಮಟೂರು ಬಾಳಪ್ಪ ಸೈನ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾಳೆ. ಮಹಾನವಮಿ ಯಂದು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕಲೆಕ್ಟರ್ ಥ್ಯಾಕರೆ ಸಾಹೇಬನ ರುಂಡ ಚೆಂಡಾಡಿ ಜಯ ಸಾಧಿಸು ತ್ತಾಳೆ. ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಗೆಲುವಿನ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಅ.23ರಿಂದ 25ರವರೆಗೆ ಆಚರಿಸು ವುದೇ ಕಿತ್ತೂರು ಉತ್ಸವ. ಈ ಉತ್ಸವದ ಮೂಲಕ ಕಿತ್ತೂರು ಸಂಸ್ಥಾನದ ಸಮಗ್ರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಯುವಕರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ 1967ರಲ್ಲಿ ದಿ.ಪ್ರೊ.ವಿ.ಜಿ.ಮಾರಿಹಾಳ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಈರಣ್ಣ ಮಾರಿಹಾಳ ವೀರರಾಣಿ ಚನ್ನಮ್ಮ ಯುವಕ ಸಂಘ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದರು. ಸರ್ಕಾರದ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಕೈಯೊಡ್ಡದೆ ಯುವಕ ಸಂಘಗಳ ದೇಣಿಗೆಯಲ್ಲೇ ಉತ್ಸವ ಆಚರಿಸತೊಡಗಿದರು. 1982 ರಲ್ಲಿ ದಿ.ಚನ್ನಪ್ಪ ಮಾರಿಹಾಳ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ಚನ್ನಮ್ಮ ವಿಜಯೋತ್ಸವ ಕಮಿಟಿ ರಚಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಕಮಿಟಿ 1996 ರವರೆಗೆ ವಿಜಯೋತ್ಸವ ಆಚರಿಸಿತು. 1997 ರಿಂದ ಸರ್ಕಾರದ ವತಿಯಿಂದ ಕಿತ್ತೂರು ಉತ್ಸವವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಚನ್ನಮ್ಮನ ಖಡ್ಗ ವಾಪಸ್ ಬರುವುದೇ?

ಕಿತ್ತೂರು ರಾಣಿ ಚನ್ನಮ್ಮ ಎಂದಕೂಡಲೇ ಕುದುರೆ ಏರಿ, ಖಡ್ಗ ಝುಳಪಿಸುವ ಚಿತ್ರ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಈ ವೀರನಾರಿ ಬ್ರಿಟಿಷರ ರುಂಡ ಚೆಂಡಾಡುವ ವೇಳೆ ಹಿಡಿದ ಖಡ್ಗವನ್ನು ನೋಡುವ ಅವಕಾಶ ನಾಡಿನ ಜನರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಕಿತ್ತೂರು ಸಂಸ್ಥಾನದ ಅರಸರು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಪತ್ರ ವ್ಯವಹಾರ ನಡೆಸಿದ ದಾಖಲೆಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಲಂಡನ್​ನ ಭಾರತ ಕಚೇರಿಯ ಪತ್ರಾಗಾರ (ಇಂಡಿಯಾ ಆಫೀಸ್, ಲಂಡನ್)ದಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕಾದಿಡಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಇವು ಕಿತ್ತೂರಿನ ಇತಿಹಾಸ ಹಾಗೂ 1824ರ ಯುದ್ಧದ ಬಗ್ಗೆ ಉಪಲಬ್ಧವಿರುವ ಮಹತ್ವದ ದಾಖಲೆಯಾಗಿವೆ. ಈಗ ಕಿತ್ತೂರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಲೋಕಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಸದಸ್ಯ ಅನಂತಕುಮಾರ ಹೆಗಡೆ ಕೇಂದ್ರ ಸಚಿವರಾಗಿದ್ದು, ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವರೊಂದಿಗೆ ರ್ಚಚಿಸಿ ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಇತರ ಯುದ್ಧದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ತಾಯ್ನಾಡಿಗೆ ತರುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುವರೇ? ಈ ಬಾರಿಯ ಕಿತ್ತೂರು ಉತ್ಸವದ ಉದ್ಘಾಟನಾ ಸಮಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಚಾರವಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರ ಪ್ರಕಟಿಸುವರೇ ಎಂಬುದು ಚನ್ನಮ್ಮನ ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ಕಾತರವಾಗಿದೆ. ದೇಶಾದ್ಯಂತ ಚನ್ನಮ್ಮ ಜಯಂತ್ಯುತ್ಸವ ಆಚರಿಸುವ ಜತೆಗೆ ಲಂಡನ್​ನಲ್ಲಿರುವ ಕಿತ್ತೂರು ಚನ್ನಮ್ಮನ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಬೇಗ ಭಾರತಕ್ಕೆ ತರಲು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಕೂಡಲಸಂಗಮ ಪಂಚಮಸಾಲಿ ಪೀಠದ ಬಸವಜಯ ಮೃತ್ಯುಂಜಯ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕೂಡ ಆಗ್ರಹಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಬೆಳಕು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲ

ಕಿತ್ತೂರು ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಸಂಗೀತ ಹಾಗೂ ವಿದ್ಯುತ್ ದೀಪಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ಬೆಳಕು ಪ್ರದರ್ಶನ ಉತ್ಸವಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಾಗಿ ಸರ್ಕಾರ 2.80 ಕೋಟಿ ರೂ. ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದೆ. ಇನ್ನುಂದೆ ವಾರದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಾರಿ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ಬೆಳಕು ಪ್ರದರ್ಶನ ಆಯೋಜಿಸಲಾಗುವುದು ಎಂದು ಕಳೆದ ಬಾರಿ ಉತ್ಸವದ ವೇಳೆ ಜಿಲ್ಲಾಡಳಿತ ನೀಡಿದ್ದ ಭರವಸೆ ಈಡೇರಿಲ್ಲ.

ದುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತೂರು ಕೋಟೆ

ಚನ್ನಮ್ಮನ ಇತಿಹಾಸ ಸಾರಬೇಕಿದ್ದ ಕೋಟೆ ಕಳಚಿ ಬೀಳುತ್ತಿದೆ. ಕಿತ್ತೂರಿನ ಇತಿಹಾಸಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ರಾಣಿ ಚನ್ನಮ್ಮ ಮತ್ತು ಬೆನ್ನಿಗೆ ನಿಂತ ವೀರಕಲಿಗಳ ಸ್ಮಾರಕಗಳು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿಯಾಗುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸಗಳು ಆಗಿಲ್ಲ. ಕೋಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ದರ್ಬಾರ್ ಹಾಲ್, ಮದ್ದುಗುಂಡುಗಳ ಸಂಗ್ರಹಾಗಾರ, ಬತೇರಿ, ಅರಮನೆಯ ಮುಖ್ಯದ್ವಾರ, ಅತಿಥಿ ಕೋಣೆಗಳು, ಸಭಾಗೃಹ, ಭೋಜನಾಲಯ, ಪೂಜಾ ಕೊಠಡಿ, ಬಾವಿಗಳು, ಸ್ನಾನದ ಮನೆಗಳು ಮುಂತಾದವು ಅವಸಾನದಂಚಿಗೆ ತಲುಪಿವೆ.

ಚನ್ನಮ್ಮನ ಇತಿಹಾಸ

1585-1824ರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತೂರು ಸಂಸ್ಥಾನ ಆಳಿದ ಪ್ರಮುಖ 12 ದೇಸಾಯರಲ್ಲಿ ಕಾಕತಿಯ ದೇಸಾಯಿ ದೂಳಪ್ಪಗೌಡ-ಪದ್ಮಾವತಿಯವರ ಏಕಮಾತ್ರ ಪುತ್ರಿ ಚನ್ನಮ್ಮ ಒಬ್ಬಳು. ಬ್ರಿಟಿಷರದ್ದು ಒಡೆದು ಆಳುವ ನೀತಿ. ಈ ಕುತಂತ್ರಕ್ಕೆ ಟಿಪ್ಪು ಹಾಗೂ ಪೇಶ್ವೆಯಂಥ ರಾಜರು ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಇದು ದೇಶಾಭಿಮಾನಿ ಮಲ್ಲಸರ್ಜನ ಕಳವಳಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ, ಕೊಲ್ಲಾಪುರದ ದೇಸಾಯರು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ದಕ್ಷಿಣದ ದೇಸಾಯರನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿ ಊರೂರು ಅಲೆದ. ಒಮ್ಮೆ ಕಾಕತಿಗೂ ಬಂದ. ಕಾಕತಿಯಲ್ಲಿ ಹುಲಿಬೇಟೆ ಸಂದರ್ಭ ಮಲ್ಲಸರ್ಜನೊಂದಿಗೆ ಚನ್ನಮ್ಮನ ಭೇಟಿಯಾಯಿತು. ನಂತರ ಇಬ್ಬರ ವಿವಾಹವಾಯಿತು ಎಂದು ಲೇಖಕ ಯ.ರು.ಪಾಟೀಲ ತಮ್ಮ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನನ ಸಮಕಾಲೀನ ಮಲ್ಲಸರ್ಜನು 1782 ರಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಾಸನವೇರಿದ. ಆತ ಸಾಹಸಿ ಮತ್ತು ಸಮರ್ಥ ಆಡಳಿತಗಾರನಾಗಿದ್ದ. ದೇಸಾಯಿಣಿ ಚನ್ನಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಸುಖದಿಂದ ರಾಜ್ಯವಾಳಿ 1816ರಲ್ಲಿ ತೀರಿಕೊಂಡ. ಆಗ ಹಿರಿಯ ದೇಸಾಯಿಣಿ ರುದ್ರಮ್ಮಳ ಮಗ ಶಿವಲಿಂಗಸರ್ಜನಿಗೆ ಆಡಳಿತ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಆದರೆ, ರೋಗ ಪೀಡಿತನಾದ ಈತನೂ ಮೃತಪಟ್ಟ. ಆಗ ದತ್ತಕ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟಾಗ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಈ ಕುಂಟುನೆಪದೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಿಟಿಷರು ಕಿತ್ತೂರು ಸಂಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೊಂಚು ಹಾಕಿದರು. ಇದನ್ನು ರಾಣಿ ಚನ್ನಮ್ಮ ವಿರೋಧಿಸಿದಳು.

ಶಿವಲಿಂಗಸರ್ಜನ ಮರಣದ ನಂತರ ಆಗಿನ ಧಾರವಾಡದ ಕಲೆಕ್ಟರ್ ಥ್ಯಾಕರೆ ಕಿತ್ತೂರಿಗೆ ಬಂದು ರಾಜಭಂಡಾರಕ್ಕೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿ ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡಿದ. ಈ ಕ್ರಮ ಚನ್ನಮ್ಮನಿಗೆ ಸರಿ ಅನಿಸದೆ ಥ್ಯಾಕರೆ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧ ಸಾರಿದಳು. ಆದರೆ, ಸಂಧಾನ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿತ್ತು. ಮಾತುಕತೆ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಥ್ಯಾಕರೆ ಹೊರಬಂದ. ಆಗ ಕಿತ್ತೂರ ಕೋಟೆ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿತು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಲು ನೀಡಿದ ಆದೇಶ ವಿಫಲವಾಯಿತು. ಆಗ ಚನ್ನಮ್ಮನ ಆದೇಶದಂತೆ ಅಮಟೂರ ಬಾಳಪ್ಪ ಗುಂಡುಹಾರಿಸಿದ್ದೇ ತಡ, ಥ್ಯಾಕರೆ ಹೆಣ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತು. ನಂತರ ನಡೆದ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಕಿತ್ತೂರು ಸಂಸ್ಥಾನ ಜಯ ಸಾಧಿಸಿತು. ಆದರೆ 2ನೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಚನ್ನಮ್ಮ ಸೋತು ಬ್ರಿಟಿಷರಿಗೆ ಸೆರೆಯಾಗಿ 1829 ಫೆ.2ರಂದು ಬೈಲಹೊಂಗಲದ ಕಾರಾಗೃಹದಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.

ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ

ಕಿತ್ತೂರು ಸಂಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಸ್ಥಳಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಾಗಿ ಬಿ.ಎಸ್.ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಸಿಎಂ ಆಗಿದ್ದಾಗ ಕಿತ್ತೂರು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ ರಚಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದಿಂದ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳೂ ನಡೆದಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಹಾಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂಥ ಯಾವ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕೆಲಸವೂ ನಡೆದಿಲ್ಲ. ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಅಭ್ಯಸಿಸದವರು ಹಾಗೂ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೇ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕೆಲಸಗಳು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ; ಕೇವಲ ಮಹಾದ್ವಾರಗಳ ನಿರ್ವಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಾಧಿಕಾರದ ಕೆಲಸ ಸೀಮಿತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಚನ್ನಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಆರೋಪಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಪ್ರವಾಸಿತಾಣವಾಗುವುದೆಂದು?: ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಿತ್ತೂರನ್ನು ಪ್ರವಾಸಿತಾಣವಾಗಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಬೇಕೆಂಬುದು ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ದಶಕಗಳ ಬೇಡಿಕೆ. ಸರ್ಕಾರವೂ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಹಲವು ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ, ಅವ್ಯಾವವೂ ಅನುಷ್ಠಾನಗೊಂಡಿಲ್ಲ. ಕಿತ್ತೂರು ಉತ್ಸವ ನಡೆಯುವ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ತಿಂಗಳು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಇತ್ತ ಸುಳಿಯುವುದು ಕಡಿಮೆ. ಇಷ್ಟಾಗಿಯೂ ಕಿತ್ತೂರು ಕೋಟೆ ನೋಡಲು ಬಂದವರಿಗೆ ನಿರಾಸೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು.

ಹೊರಬಾರದ ಸಮಗ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ: ಕಿತ್ತೂರು ಸಂಸ್ಥಾನದ ಸಮಗ್ರ ವಿವರ ಇನ್ನೂ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಪುಣೆ ಹಾಗೂ ಲಂಡನ್​ನಲ್ಲಿ ಕಿತ್ತೂರು ಸಂಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ದಾಖಲೆಗಳಿವೆ ಎಂದು ಹಲವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ತಂದು ಕ್ರೋಡೀಕರಿಸುವ ಕೆಲಸ ಆಗಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ‘ಈ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಂದರೆ ಕಿತ್ತೂರು ಸಂಸ್ಥಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಅಭ್ಯಸಿಸಲು ಸಹಾಯಕವಾಗುತ್ತದೆ‘ ಎಂದು ಕಿತ್ತೂರು ಕಲ್ಮಠದ ಮಡಿವಾಳ ರಾಜಯೋಗೀಂದ್ರ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಬೆಳಗಾವಿ ಸಮೀಪದ ಭೂತರಾಮನಹಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ರಾಣಿ ಚನ್ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಚನ್ನಮ್ಮನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ ಪೀಠ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಂದ ಇತಿಹಾಸ ಸಾರುವ ಸಂಶೋಧನೆ ಹಾಗೂ ಎಂ.ಫಿಲ್ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರವು ಪ್ರೇರಣೆ ತುಂಬಬೇಕು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ರಾಜಯೋಗೀಂದ್ರ ಸ್ವಾಮೀಜಿ.

ಬೈಲಹೊಂಗಲದಲ್ಲಿ ಸಮಾಧಿ: ಬೈಲಹೊಂಗಲದಲ್ಲಿ ಚನ್ನಮ್ಮನನ್ನು ಸಮಾಧಿ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಈ ಸಮಾಧಿಯನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ಮಾರಕವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬುದು ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ದಶಕಗಳ ಬೇಡಿಕೆ. ಆದರೆ, ಸಣ್ಣ-ಪುಟ್ಟ ಕಾಮಗಾರಿಗಳು ನಡೆದಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಕ ಸ್ಮಾರಕವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಿತ್ತೂರು ಚನ್ನಮ್ಮನ ಜನ್ಮಸ್ಥಳ ಬೆಳಗಾವಿ ತಾಲೂಕಿನ ಕಾಕತಿ ಗ್ರಾಮ. ಅಲ್ಲಿ ಚನ್ನಮ್ಮ ಜನ್ಮತಳೆದ ಮನೆ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಿದ್ದು, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾಕತಿ ಕೋಟೆಯೂ ಬೀಳುತ್ತ ಸಾಗಿದೆ. ಕೋಟೆ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಆಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಚನ್ನಮ್ಮ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮನೆಯನ್ನು ಪ್ರವಾಸಿ ಸ್ಥಳವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಬೇಡಿಕೆಯಿದೆ.

ಸರ್ಕಾರ ಕಿತ್ತೂರು ಚನ್ನಮ್ಮನ ಇತಿಹಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಲಕ್ಷ್ಯ ವಹಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಿತ್ತೂರನ್ನು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸ್ಥಳವನ್ನಾಗಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೂಡಲೇ ಈ ಕೆಲಸ ಆಗಬೇಕಿದೆ.

ಮಡಿವಾಳ ರಾಜಯೋಗೀಂದ್ರ ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಕಲ್ಮಠ ಕಿತ್ತೂರು

ಉತ್ಸವ-ಜಯಂತಿ ಗೊಂದಲ

ಕಿತ್ತೂರು ಸಂಸ್ಥಾನ ಬ್ರಿಟಿಷರನ್ನು ಸದೆಬಡಿದ ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಕಿತ್ತೂರಲ್ಲಿ ಕಳೆದೆರಡು ದಶಕಗಳಿಂದ ಸರ್ಕಾರ ಅ.23ರಿಂದ 25ರವರೆಗೆ ವಿಜಯೋತ್ಸವ ಆಚರಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದೆ. ಚನ್ನಮ್ಮನ ಜನ್ಮದಿನ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುವ ನ.14ರಂದು ಕಿತ್ತೂರಿನ ಕಲ್ಮಠದಲ್ಲೇ ಚನ್ನಮ್ಮನ ಜಯಂತಿಯನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಸರ್ಕಾರ ದಿಢೀರೆಂದು 23ರಂದು ನಡೆಯುವ ಉತ್ಸವದಲ್ಲೇ ಚನ್ನಮ್ಮ ಜಯಂತಿ ಆಚರಣೆಗೂ ಮುಂದಾಗಿದ್ದುದು ತೀವ್ರ ಅಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಸರ್ಕಾರ ಜಯಂತಿ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಿದೆ.

23 ಎಕರೆ ಪ್ರದೇಶ

ಚನ್ನಮ್ಮನ ಇತಿಹಾಸ ಸಾರುವ ಕಿತ್ತೂರು ಕೋಟೆಯು ಒಟ್ಟು 23 ಎಕರೆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಣಗೊಂಡಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕುರುಹುಗಳ ಜತೆಗೆ, ವಸ್ತು ಸಂಗ್ರಹಾಲಯವೂ ಇದೆ. ಸಂಗ್ರಹಾಲಯದಲ್ಲಿ ಹಲವು ಮಹತ್ವದ ಶಾಸನಗಳು, ವೀರಗಲ್ಲುಗಳು, ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧದ ಯುದ್ಧದ ವೇಳೆ ಸೈನಿಕರು ಬಳಸಿದ್ದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು, ಆ ವೇಳೆ ಧರಿಸಿದ್ದ ಸಮವಸ್ತ್ರಗಳು ಇವೆ. ಪ್ರವಾಸಿಗರು ವಸ್ತು ಸಂಗ್ರಹಾಲಯಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಕಲ್ಮಠದಿಂದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ

ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದ ಚನ್ನಮ್ಮನಿಗೆ ಕಿತ್ತೂರು ರಾಜಸಂಸ್ಥಾನ ಕಲ್ಮಠ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತ ಬಂದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೆ ಧಾರ್ವಿುಕ, ರಾಜಕೀಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಾಗೂ ಯುದ್ಧತಂತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ಪೂರ್ವಜರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕಿತ್ತೂರು ಅರಸರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಿದ್ದ ರಾಜಗುರು ಸಂಸ್ಥಾನ ಕಲ್ಮಠದ ಆವರಣದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜರ ಸಮಾಧಿಗಳು ಮತ್ತು ಚೌಕಿ ಮಠದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜಗುರುಗಳ ಸಮಾಧಿಗಳು ಅವಸಾನದಂಚಿಗೆ ತಲುಪಿವೆ.

ಅರಮನೀ ಕಟ್ಟಬೇಕ್ರೀ

ಕಿತ್ತೂರು ಉತ್ಸವ ಇದ್ದಾಗ ಅಧಿಕಾರಿಗೋಳ್ ತಡಬಾಯಿಸಿ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಬರ್ತಾರು. ಮತ್ತ ಇತ್ತ ಸುಳಿಯೂದ್ ಇಲ್ಲ. ಕಾಟಾಚಾರಕ್ಕ ಚನ್ನಮ್ಮನ ಉತ್ಸವ ಮಾಡಾಕತ್ತಾರು. ಚನ್ನಮ್ಮ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮನೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ಜಾಗವನ್ನ ಸರ್ಕಾರ ವಶಕ್ಕ ಪಡದ ಅಲ್ಲಿ ಅರಮನೀ ಕಟ್ಟಬೇಕ್ರೀ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸಿಎಂ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ, ಹಿಂದಿನ ಸಿಎಂ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪ ಮತ್ತು ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಗೂ ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಕಾಕತಿ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿರುವ ಚನ್ನಮ್ಮನ ವಂಶಸ್ಥ ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ ದೇಸಾಯಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

 

ಹೀಗಿದೆ ಕಾಕತಿ ಗ್ರಾಮ

ಬೆಳಗಾವಿ ತಾಲೂಕಿನ ಕಾಕತಿ ಗ್ರಾಮ ಜಿಲ್ಲಾಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಎಂಟು ಕಿಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಚನ್ನಮ್ಮನ ವಂಶದ 6ನೇ ತಲೆಮಾರಿನ ಮೂರು ಕುಟುಂಬಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿವೆ. ಚನ್ನಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮನೆ ಕುಸಿದಿದೆ. 1 ಎಕರೆ, 10 ಗುಂಟೆ ಖಾಲಿ ಜಾಗ ಮಾತ್ರವಿದೆ. ಈ ಜಾಗವನ್ನು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ ಕುಟುಂಬಸ್ಥರಿಗೆ ಹಣ ನೀಡಿ ಖರೀದಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಮ್ಯೂಸಿಯಂ ಹಾಗೂ ಬಾಲಕಿಯರ ವಸತಿ ನಿಲಯ ನಿರ್ವಿುಸಬೇಕೆಂದು ಹಲವು ಸಲ ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ, ಈವರೆಗೆ ಬೇಡಿಕೆ ಈಡೇರಿಲ್ಲ. ಕಾಕತಿ ಗ್ರಾಮದಿಂದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ಶೇ. 75 ಕೋಟೆಯ ಅವಶೇಷಗಳು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಸರ್ಕಾರ ಗಮನಹರಿಸುತ್ತಿಲ್ಲವೆಂದು ಕಾಕತಿ ಗ್ರಾಮದ ಚನ್ನಮ್ಮ ವಿಜಯೋತ್ಸವ ಸಮಿತಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಡಾ.ಎಸ್.ಡಿ.ಪಾಟೀಲ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

{Courtesy: ವಿಜಯವಾಣಿ; (Sunday, 22.10.2017)}

Ayodhya Welcomes Prabhu Sri Ram

Welcoming Prabhu Sri Ram to Ayodhya with nearly 1.7 lakh diyas (earthen lamps) at Ram ki Paudi, marked the grand celebrations of Deepavali this year (Vikram Samvat 2074), while a helicopter decorated as “Pushpak Viman” carried Prabhu Ram, Mata Sita and Lakshman Bhayya who were symbolically represented by artists, descended on the Ram Katha Park near Sarayu river in Ayodhya, at the birth place of Sri Ram.

The grand event of this magnitude has happened nearly after “490 years” to the delight of all Bharatiyas filling the spiritual fervor and happiness, reminding us of the nostalgic era of Bharatiya Itihas – Ramayana.

It was in the year 1527 AD, that “Sri Rama Mandir” in Ayodhya was destroyed and demolished by Baburthe barbarous invader. Most celebrations since then were subdued in Ayodhya. Even after Bharat attained independence in 1947, nothing of this magnitude could ever have been imagined. Let alone celebrations, the very birth place of Prabhu Ram was itself challenged and his very existence questioned! The need for a grand Mandir at Ayodhya is still a distant dream, which is being continuously debated and challenged in courts.

The then CM of UP, Mulayam Singh Yadav inorder to checkmate the Mandir movement had ordered indiscriminate firing at Karsevaks and Hindu pilgrims at Ayodhya, only to appease certain sections of the society with his vote-bank politics. The firing at Karsevaks took place on October 30, 1990, when the Ram Mandir movement, spearheaded by Vishwa Hindu Parishad (VHP), was at its peak.

This year’s grand Deepavali celebrations led by Honorable Chief Minister of Uttar Pradesh, Yogi Adityanath, has brought back the glory to Ayodhya in memory of the day when Prabhu Sri Ram along with Seetha mata and Lakshman Bhayya, had returned to Ayodhya as a Victorious King.

Also, these grand celebrations acquire a spiritual and the political significance, as this is the same Sarayu ghat, where Karsevaks were fired upon by police on the orders of the then CM of UP, Mulayam Singh.

By lighting around 2 lakh Diyas, Hon.CM Yogi Adityanath has paid respects to our beloved “Karsevaks” on the banks of river “Sarayu”. These grand celebrations with offering of “Maha aArati” signified the welcoming of Prabhu Sri Ram have once again rekindled hope in Crores of Rama Bhakts, who can reassert and feel proud of being a Hindu. The awakened Hindu has sensed that our festivals and the celebrations are the ones that have kept Hindutva alive, and hence will no longer tolerate any more onslaughts against Hindu ethos.

That is why, DESPITE judicial overreach by the ‘milords’ of Supreme Court to curtail Deepavali celebrations on ‘experimental’ basis, the entire Bharat has gloriously burst the Deepavali crackers, and more this time!

May Prabhu Sri Ram continue to inspire us towards Rama Rajya, a Dharmic way of life.
Jai Sriram. Shubh Deepavali. सियावर रामचंद्र की जय, शुभ दीपावलि.

More pictures at: Ayodhya Welcomes Sri Rama

Coverage in Press:

1.Hon.CM Yogi Adityanath Offers Prayers On The Banks Of River Sarayu.

2. Hon.CM Yogi Adityanath celebrates Diwali in Ayodhya.

3. अयोध्या में भव्य दीपावली महोत्सव.

4. Reuters Video: http://www.reuters.tv/v/anH/2017/10/19/insight-indian-city-lights-up-on-eve-of-diwali

5. Video on Ayodhya Movement: