Imbalance in public discourse – Wendy Doniger Syndrome

Summary of talk by Sandeep Balakrishna

By Aradhana

Sandeep-Balakrishna

There are three groups that exert influence on the way public think- Media, Academia, Intellectuals. These sections decide what the public should think.

Wendy Doniger’s book- “The Hindus -An alternative history” was first published in 2009 by “Penguin” publishers. Sri Dinanath Batra filed a case against the publisher. As a part of the settlement, “Penguin” withdrew the book voluntarily.

On the withdrawal of the book, Wendy says that it was violation of her freedom of expression. Some intellectuals from west and unsurprisingly from India too support her. Below are few points that are noteworthy.

1. The book was not banned but the publisher Penguin withdrew the book

2.The issue is not at all about freedom of speech but it is about distortion of Hindu scriptures

3.The outrage of the intellectuals is not a real outrage but a manufactured one.

4.It was debated on TV shows that banning/ withdrawing from publishing is not the right way of expressing the disagreement but writing a critic about the book would have been . Nevertheless, eminent authors and scholars such as Swami Tyagananda, Rajiv Malhotra, Madan Lal Goel have written a detailed critique on the book but unfortunately the same have been buried by a biased media.

5. She frequently mistranslated certain words. For example, the ‘Kamasaktha’ word is used for Dasharatha. ‘Kama’ according to her is just sexual desire whereas ‘Kama’ does not necessarily mean sexual desire in our scriptures. ‘Kama’ is passion or desire.

6. She refers to Kamasutra for understanding arts, science and architecture of India.

7. She refuses to have discussion about the book with other scholars labeling them as Hindutva forces.

Why is Wendy Doniger powerful?

Wendy Doniger is a professor at University of Chicago and heads American Academy of Religion, AAR . The Indian students studying in USA and doing research cannot go against her.

How is Hindutva targeted?

1. Christianity is taught by a Christian, Islam by a Muslim but Hinduism in Universities is not taught by Hindus.

2.We Hindus are being told by outsiders, ‘who we are’ for almost 200 yrs.

3.Scholars and intellectuals from other countries come to India, learn Sanskrit and translate our books in their own way. These intellectuals call their gurus who taught them Sanskrit as “Native informers”

Some questions to Media

1.The media or intellectuals did not talk when other books were banned

2.Many books that were written against Nehru dynasty were banned. A book by Salman Rushdie (The Moor’s Last Sigh (1995)) was banned just because he named a dog in his book as “Jawaharlal”

3.”The Red Saree” book is banned in India and the media did not raise its voice against the ban.

4.Media did not support Tasleema Nasreen when her book was banned and on the contrary she was attacked.

టిప్పు యొక్క స్వీయ ప్రకటనలు

-సి. నందగోపాల్ మీనన్

(బొంబాయి మలయాలీ సమాజము యొక్క కార్యదర్శి)

“నన్ను ప్రేమిస్తున్నట్టయితే నా బలహీనతలను కూడా అప్పుడప్పుడు సహించలేవా?””ఈ వాక్యం టిప్పు సుల్తాన్ అతని మంత్రి గణం లో ఒకరైన మీర్ సాదిక్ తో అన్నరుట. The Sword of Tipu Sultan అనే వివాదాస్పద నవలలో రచయిత భగవాన్ S. గిద్వాని కల్పించిన వాక్యమిది.

sword of tipu sultan Tipu_sword

దురద్రుశ్టవసాత్తు టిప్పుసుల్తాన్ జీవిత విశేషాలు బ్రిటీష్ వారు పొందు పరిచినవే అవడం వలన, మరియు ‘విభజించి పాలించు’ అన్న సూత్రముతో పాలించినవారు కాబట్టి, వాటిని నమ్మి అధారపడడం కుదరదు అని అన్ని స్తరాల నవ చరిత్రకారులు, నవలా రచయితలు భావిస్తునారు. కాని అదే సమయం లో 1791-92 మరియు 1798 మధ్య కాలంలో శ్రీమద్ పరమహంస పరివ్రాజకాచార్యులు శృంగేరి మఠ శంకరాచార్య మరియు టిప్పుసుల్తాన్ మధ్య నడిచిన ఉత్తర-ప్రత్యుత్తరాల ఆధారంగా టిప్పు సుల్తాన్ లౌకికవాదానికి తార్కాణం అని మరియు హిందూ మత పెద్దలను, పీఠాధిపతులను, దేవాలయాలను గౌరవించేవాడని, ఆదరించేవాడు అనే వాదన సలిపేవారు. టిప్పుసుల్తాన్ మతాలకి అతీతంగా అలోచన చేసి దేశ రక్షణే లక్ష్యంగా భావించి బ్రిటీష్ వారితో పోరాడిన మొదటి జాతీయవాది అని కూడా అంగీకరిస్తారు.

కానీ టిప్పు సుల్తాన్ తన కింద అధికారులకు, ముఖ్యంగా ప్రముఖ సేనాధిపతులకు, కోట అధికారులకు, సామంతులకు, మంత్రాంగ సంబంధిత, వ్యాపార సంబంధిత కర్తలకు వ్రాసిన లేఖలు మరియు తను జారీ చేసిన ఆజ్ఞలను చదివినట్లయితే ఈ వాదనలు పటాపంచలయిపోతాయి.

విలియం కిర్క్ పాట్రిక్ 1811లో ఈ లేఖలను సంకలనం చేసి Selected Letters of Tipoo Sultan అనే పుస్తకాన్ని ప్రచురించాడు. అందులో ఈ విధంగా వ్రాసాడు: “టిప్పు తన అభిమతమే న్యాయము, చట్టము అనియు, దానికి ఎదురుప్రశ్న వేసే ధైర్యము ఏ బానిసలోనూ లేదని గట్టిగా నమ్మేవాడు. మనము తనని గురించి ఊహించే రీతికి భిన్నంగా భిన్న ప్రమాణాలతో తను ప్రజల మనోభావాలను గణనచేసేవాడని చెప్పవచ్చు. ఎందుకంటే తను చేసిన, కావించిన అకృత్యాలను, హత్యలను, నమ్మకద్రోహాలను మనకు నేరాలుగా తోచినా తనకు మాత్రము అవి గొప్పవిగా అనిపించేవి.

 గొప్ప విజయం

కిర్క్ పాట్రిక్ ఇంకా ఇలా వ్రాసారు: “కాఫీర్ లతో గానీ తన సత్యమైన మతము యొక్క శత్రువులతో విశ్వాస-ఘాతకము చేసినా తప్పులేదని తను కురాన్ నుండి నేర్చుకున్నాడు. అందువలననే తనని ఎదురించిన, సహకరించకపోయిన వారిని అందరినీ కలుపుకుంటూ నడవవచ్చు అన్న విషయము అంత కష్టము కాదని తెలిసినా తన మతం, మరియు తన ఆర్భాటం కోసమని అలా ప్రవర్తించేవాడు.”

టిప్పు స్వయంగా బుద్రూజ్ జుమాన్ ఖాన్ కి 1790 జనవరి 19న పంపిన లేఖ చదివినట్లయితే పై విషయం సబబేనని స్పష్టమవుతింది. అందులో ఇలా ఉంది: “ఈ మధ్యన మలబారులో నేను సాధించిన ఘన విజయం గురించి మరియు అక్కడ నాలుగు లక్షలకు పైగా హిందువులను ఇస్లాం కు మత -మార్పిడి జరిగిన విషయం గురించి తెలుసు కదా? నేను త్వరలో ఆ శపించబడ్డ రామన్ నాయర్ (తిరువంకోరు రాజా రామ వర్మ) పై దాడికి కృతనిశ్చయమ్ తో ఉన్నాను. తనని, తన ప్రజలను ఇస్లాం కు త్వరలో మార్చబోతున్నానన్న అత్యానందంలో ఇక శ్రీరంగపట్నం కి తిరిగి వెళ్ళనక్ఖరలేదని నిశ్చయించుకున్నాను.” (K.M. పాణికర్, భాషా పోషిణి, ఆగస్టు 1923)

ఫిబ్రవరి 13, 1790 న బుద్రూజ్ జుమాన్ ఖాన్ కి టిప్పు ఈ విధంగా వ్రాసాడు: “నీవు యాదాస్తులను జతపరుస్తూ పంపిన రెండు లేఖలూ అందాయి. అక్కడి నూట పుప్పై అయిదు మందికి సున్తీ చేయించి, అందులో పదకొండు మంది చిన్నవయస్కులను ఉసూద్ ఇల్హ్యే బంద్ లో చేర్చి, మిగతా తోమ్భైనలుగురు మందిని అహ్మదీ గణం లో చేర్చి, వీరందరినీ నుగుర్ కిలాద్దర్ కింద ఉంచి సరయిన పనిచేసావు.” (Selected Letters of Tipoo Sultan)

జనవరి 18, 1790న సయ్యద్ అబ్దుల్ దులై కి టిప్పు వ్రాస్తూ ఈ విధంగా పేర్కొన్నాడు: “మహమ్మద్ ప్రవక్త మరియు అల్లాహ్ దయవలన సురుమారుగా కాలికట్ లోని హిందువులందరూ ఇస్లామ్ కి మార్చబడ్డారు. కోచిన్ రాష్ట్ర సరిహద్దుల్లో మాత్రమూ ఇంకా కొందరు హిందువులుగా మిగిలిపోయారు. వారందరిని కూడా త్వరలోనే మార్చెయ్యాలని కృతనిశ్చయుడినిగా ఉన్నాను. ఇది జిహాద్ గా భావిస్తూ ఉన్నాను.” (K.M. పాణికర్, భాషా పోషిణి, ఆగస్టు 1923)

అవే బోలెడు చెబుతాయి

1793 లో లండన్లో మేజర్ అలెక్స్ డిరొమ్ ప్రచురించిన మూడవ మైసూర్ యుద్ధము యొక్క పూర్తీ వివరాలలో టిప్పు సుల్తాన్ రాజ ముద్ర పై లిఖిత వచనపు అనువాదము ఇలా వ్రాయబడి ఉంది:

“నేను నిజమయిన మతము (ఇస్లాం) యొక్క దూతను.

“నేను నిజమయిన మతము యొక్క ఆజ్ఞలను మీముందుకు తెచ్చాను.

ఆక్రమణ, దాడులు మరియు రాజ హైదర్ ను రక్షించడం లోనే సుల్తాన్ గా నా వెల్లువ. సూర్యుడు, మరియు చంద్రుడు కింద ఉన్న యావత్ జగత్తు నా సంతకం ఆధారమే.”

ఈ లేఖలు, రాజ ముద్ర తన మనస్సులోని ఉద్దేశ్యాన్ని తెలుపుతాయి, ఎవడయితే దక్షిణ భారతం మరియు ఆగ్నేయ మహారాష్ట్రను ఒక దశాబ్ద కాలం పాటు అంతటా తిరుగుతూ, ప్రజను భయంకరమైన క్షోభకు గురిచేస్తూ వచ్చాడు. కేవలం ‘హిందువులు ఆంగ్లేయులకు సహకరిస్తున్నారన్న’నెపం తోనే అతను ఈ విధంగా ప్రవర్తించేడు అని చెప్పలేము.

‘ఆంగ్లేయులతో పోరాడాడు కనుక టిప్పు కూడా దేశభక్తుడే’ అనే కొంతమంది లౌకిక-వాద చారిత్రకుల వాదనకు పై ఉదాహరణలవలన బలం సరిపోదు. ఫ్రెంచ్ వారిని భారతదేశం పై దాడికి ఆహ్వానించినందువలన టిప్పు సుల్తాన్ దేశద్రోహి అని ప్రముఖ చారిత్రవేత్త Dr. I.M. ముత్తన్న Tipu Sultan X-Rayed అనే పుస్తకంలో పేర్కొన్నారు. పెర్షియన్ ఫైల్ ఆఫ్ రికార్డ్స్ లో నాలుగవ విషయంగా జతపరచబడిన టిప్పు సుల్తాన్ ఏప్రిల్ 21, 1797 న వ్రాసిన లేఖ ఆ పుస్తకం లో ఇలా ముద్రించబడి ఉంది:

“నాగరిక ప్రతినిధులారా,

“నేను మీకు నా స్నేహాన్ని లేఖ రూపంలో ప్రకటీకరించినప్పటినుండి, మీకు నిరాశ కలిగించని విధంగా మా వార్తాహరులు ఈ కింది సమాచారాన్ని సేకరించారు:

“ఆంగ్లేయుల సహకారి అయిన ముఘలాయుల ముఖ్యుడు అయిన నిజామ్ తన వృధ్ధాప్యం వలన అనారోగ్యంతో బాధ పడుతూ కోలుకోలేని పరిస్థితిలో ఉన్నారు. అతని నలుగు కుమారులు తమ తమ వారసత్వానికి వివాదం లో కొట్టుకుంటున్నారు. వారిలో ఒకడు, పురప్రముఖులచే మెచ్చినవాడు, త్వరలో వారసుడు కాబొత్తున్నవాడు నాకు సన్నిహితుడు.

“నేను ఈ విషయాలను ఒక క్రమంలో ఎందుకు చెబుతున్నానంటే ఇప్పుడు మీరు ఇండియా పై దాడి చేయటానికి సరయిన సమయము. చాలా తక్కువ కష్టం తో మనము బ్రిటిష్ వారిని ఇండియా నుండి పారద్రోయగలము. నా మైత్రి పై విశ్వాసముంచండి.

“మీ సహకారి, భవదీయుడు టిప్పు సుల్తాన్”

ఇది టిప్పు కి భారతదేశం పై నున్న ప్రేమ కు తార్కాణమ్.

ప్రపంచ ప్రఖ్యాత యాత్రికుడు, బార్తోలోమియో (తను బ్రిటిష్ వ్యక్తీ కాడు) Voyage to East Indies అనే పుస్తకం లో ఇలా వ్రాసాడు: “తొలుతగా ఒక ముప్పదివేల మంది కిరాతకులు ఎదురుపడినవారందరినీ అడ్డంగా నరుకుతూ పోయేవారు… వాళ్ళననుసరించి M. lally అనే కమాండర్ కింద తుపాకులతో సైనికులు… టిప్పు ఏనుగు మీద సవారీ చేస్తూ, తన వెనుక మరో ముప్పదివేల మంది సైన్యం తో. కాలికట్ లో చాలా మట్టుకు మగ, ఆడవారిని ఉరితీసేవారు – ముందు పిల్లలను తల్లుల మెడకు కట్టేసి తల్లులను ఉరితీసేవారు. అట్టి కిరాతక టిప్పు సుల్తాన్ క్రైస్తవులను మరియు హిందువులను నగ్నంగా ఏనుగు కాళ్ళకు కట్టివేసి ఊళ్ళో తిప్పించేవాడు వీళ్ళ శరీరాలు చినిగి, తునాతునకలయ్యేన్తవరకు. హిందూ దేవాలయాలను, చర్చులను పడగొట్టించి, కాల్చి, కూల్చి వేయించేవాడు. హిందూ మరియు క్రైస్తవ వనితలను బలవంతంగా ముస్లింలచే పెళ్లి చేయించేవాడు. అట్లానే హిందూ, క్రైస్తవ పురుషులను ముస్లిం వనితలకిచ్చి బలవంతంగా వివాహం జరిపించేవాడు. దీనికి వ్యతిరేకించిన వారిని వెంటనే ఉరితీసి చంపవలేనాను మరణదండనను విధించేవాడు. ఈ దారుణాలను టిప్పు సుల్తాన్ సైనం నుండి తప్పించుకొని వరప్పుష చేరిన బాధితులు నాకు చెబితే తెలిసినవి. వరపపుష కార్మైకేల్ మిషన్ యొక్క కేంద్రం. నేను స్వయంగా ఎందఱో ఇట్టి బాధితులను వరపపుష నదిని పడవలో తప్పించుకోడానికి సహాయము చేసాను.”

గో హత్యా

“పడయోట్టం సైనిక ఆక్రమణ కాలంను మలయాళీలు కొన్ని తరాల కాలం పాటు మరచిపోలేవు. మలయాళ శకము 957 నుండి 967 వరకు (1782 నుండి 1792) జరిగిన ఈ దాడులే మలయాళం ను తలకిందులుగా చేసింది” అని P. రామన్ మేనన్ అంటారు. ఇతను శక్తన్ తంపురన్ అనే కొచిన్ రాజు యొక్క జీవిత చరిత్రను టిప్పు సుల్తాన్ యొక్క ఈ దాడుల సమయం లోనే వ్రాసారు. “ఈ మైసూరు పులి చొరబడని గోశాల అంటూ బహుశా లేదేమో మలయాల దేశం లో” అని వ్రాస్తారు రామన్ మేనన్ గారు. తన ఆజ్ఞ మేరకు టిప్పు సైన్యాలు జరిపిన సామూహిక గో హత్యల మారణ హోమం నేపథ్యమ్ లో పై విషయాలు తెలుస్తాయి.

1783-84, 1788, 1789-90 సమ్వత్సరాల మధ్యలో కేరళలో ఎక్కడెక్కడ ప్రతిఘటనలు ఎక్కువెక్కువ అవుతూ ఉండేవో అక్కడకి తన సైన్యాన్ని పంపించడమే కాకుండా తను స్వయంగా దాడులకు నాయకత్వం వహించేవాడు. ఈ దాడుల గురించి ప్రముఖ ముస్లిం చరిత్రకారులు, కేరళ ముస్లిం చరిత్రం అనే పుస్తక రచయిత P.S. సయ్యద్ మహమ్మద్ ఈ విధంగా అంటారు: “కేరళ లో టిప్పు సుల్తాన్ జరిపిన దాడులు భారత దేశం పై చెంగీజ్ ఖాన్ మరియు తిమూర్ జరిపిన దాడులను జ్ఞప్తికి తెస్తాయి.”

వడకుంకూర్ రాజు, రాజా వర్మ కేరళ సంస్కృత సాహిత్య చరితం లో ఈ విధంగా వ్రాసారు: “టిప్పు సుల్తాన్ దాడుల సమయంలో లెక్ఖలేనన్ని దేవాలయాలు ధ్వంసం చేయబడ్డాయి. దేవాలయాలకు నిప్పు పెట్టడం, విగ్రహాలను ధ్వంసం చెయ్యడం, గోహత్యలను చెయ్యడం – ఈ మూడు టిప్పు సుల్తాన్ మరియు తన సైన్యానికి ఒక అలవాటులా ఉండేది. తలిప్పరంపు మరియు త్రిచంబరం మందిరాల విధ్వంస కాండ యొక్క తలంపే చాలా హృదయవిదారకంగా ఉంటుంది.”

Malabar Gazetteer ప్రకారము తలి, శ్రీవలియనాతుకవు, తిరువన్నూర్, వరక్కల్, పుతూర్, గోవిందాపురం మరియు తలికున్ను మొదలగు ఓఓళ్ళల్లోని ముఖ్యమైన దేవాలయాల విధ్వంసం కేవలం టిప్పు సైన్యం యొక్క దారుణ కాండలవల్లనే. ఋగ్వేద పాఠనంలో యావత్ భారతదేశంలో కేంద్రబిందువుగా ఉండెడి తిరునవాయ దేవాలయాన్ని కూడా ధ్వంసం చేసారు. జమోరిన్ రాజుల రాజధానిగా ఉండేది కాలికట్ నగర విధ్వంసంని టిప్పు స్వయం ఆజ్ఞాపించాడు.

వడకుంనాథ మందిరంలో దొరికే K.V. కృష్ణ అయ్యర్ రచించిన zamorins of calicut మరియు విలియం లోగాన్ వ్రాసిన Malabar Manual పుస్తకాలలో టిప్పు సుల్తాన్ దాడులలో నాశనం చేసిన వందల కొలది దేవాలయాల పేర్లు ఆవలిగా లిఖించబడి ఉన్నాయి.

జ్యోతిష్య శాస్త్రం పై నమ్మకం

టిప్పుకి జ్యోతిష్యం పై మిక్కిలి నమ్మకం కలదు అన్న విషయం చాలా సాధారణంగా తెలిసినదే. తన దర్బారులో చాలా పెద్ద సంఖ్యలో జ్యోతిష్యులను ఉంచేవాడు. వాళ్ళని తను చెయ్యదలుచుకున్న దాడులకు మంచి ముహూర్తాలను నిర్ణయించుకునే వాడు. ఏ జ్యోతిష్యులు, మరియు తన సొంత తల్లి ప్రాధేయాల మేరకు శ్రీరంగపట్నం కోటలోని డజనుకు పైగా ఉన్న మందిరాలలో రెండు మాత్రం వదిలిపెట్టాడట. అదేసమయంలో 1790 చివరిలో టిప్పుకి అన్ని వైపులనుండి శతృవులు మొదలయ్యారు. తను తిరువంకోర్ డిఫెన్స్ లైన్స్ వద్ద ఓడిపోయాడు. ఆ తరువాత తను మైసూర్లో హిందువులను ప్రీతి పరచడానికి హిందూ దేవాలయాకని భూములను దానం ఇవ్వడం మొదలుపెట్టాడు.

తిరువాంకోర్ దివాన్ యొక్క జీవిత చరిత్రను V.R. పరమేశ్వరన్ పిళ్ళై Life History of Raja Keshavadas అనే పుస్తకంలో పై సత్యాలతో ఏకీభావం దొరుకుతుంది. అందులో ఈ విధంగా వ్రాసారు: “బాగా ప్రాచుర్యం పొందిన దేవాలయాలకాని భూముల దానాల విషయం లో కారణాలను నేను 40 ఏళ్ళ క్రితమే చెప్పాను. టిప్పుకు జ్యోతిష్యం దాని ఫలితాలపై చాలా నమ్మకం కలవాడు. తను భవిష్యత్తులో బ్రిటిష్ వారిని ఓడించి తను పాదుషా కావాలన్న కోరిక కోసమే భూ-దానాలు, మైసూర్ లోని దేవాలయాలకు దానాలు మరియు, శృంగేరి లోని కొంతమంది బ్రాహ్మణ జ్యోతిష్యుల సలహా మేరకు శృంగేరి మఠానికి కూడా దానాలు చేసాడు. ఇవన్నీ కూడా తను 1791 ఓటమి మరియు 1792 లో జరిగిన అవమానాస్పద సంధి ఒప్పందం తరువాత నుండి మొదలుపెట్టాడు. ఈ దానాలు తనకు హిందువులపై ప్రేమ కొద్దో లేక హిందూ దేవాలయాలపై గౌరవం కొద్దో చెయ్యలేదు. కేవలం పాదుషా అవ్వడానికని తన జ్యోతిష్యులు చెప్పిన సలహామేరకే చేసాడు.”

టిప్పు పై సంజయ్ ఖాన్ తీసిన వివాదాస్పదమైన టీవీ సీరియల్లో మొదట్లో తను గిద్వాని నవల ఆధారంగా మాత్రమే తీసాను గానీ ఇతర వక్రీకరణలేమీ లేవు అని అన్నప్పటికీ ఇప్పుడు The Week పత్రికకు ఇచ్చిన ఒక ఇంటర్వ్యూ లో ‘గిద్వానీ నవల చరిత్రాత్మకంగా యథా-తథం అని చెప్పలేము’ అని ఒప్పుకున్నాడు. – Indian Express (Bombay), March 10, 1990

English Original -

http://voiceofdharma.com/books/tipu/ch03.htm

Translated by – Smt. Usha Lavanya

Rani Avantibai

Rani Avantibai

Rani Avantibai was the queen of Ramgarh. The British had declared her husband Vikramaditya Singh insane. After his death, the British did not accept her sons Aman Singh and Sher Singh as heirs to the throne as they were minors and declaring the princely state as ‘Court of Wards’, they appointed their own administrator there. The Queen threw the administrator out and declared war against the British.

Rani Avantibai then sent messengers to the neighboring states. The rulers of these states learned of the Queen’s resolve when they read her letters. She had also sent some bangles along with the letters. The Rani had written:

“If you think you have a duty towards our enslaved Mother India, raise your swords and jump into the war against the British, otherwise wear these bangles and hide yourself in your houses

A gentle woman had motivated mustached men. The kings who received the bangles from the queen now reached out for their swords. The call of Rani Avantibai aroused a wave of revolution in the Central Provinces.

As a matter of strategy, Rani Avantibai set up her front near the village of Kheri of Mandla area. She intended to invade Mandla but before she could attack, the British commander arrived to confront her. This was the first battle she had fought against the British army. She began to annihilate the enemy with her sword flashing like lightning. The commander Waddington confronted her. She struck him forcefully with her sword. The stroke had such force that the head of the horse was severed and fell on the ground. On seeing this, Waddington jumped off his horse, turned tail and was lost in the crowd of soldiers.

Waddington was greatly distressed by his defeat. He made preparation once again and besieged Rani Avantibai in her capital, Ramgarh. When the queen received information about Waddington’s huge army and his military preparation she vacated Ramgarh and went to the hills of Devhargarh.

Rani Avantibai resorted to guerrilla warfare, attacked the military camp of Waddington and dispersed his army. The force of some Northern Indian states and those of Rewa state arrived to help British. Rani Avantibai continued to face the enemy forces with full determination. The enemy forces surrounded the queen on the Devhargarh hill. With her was her trustworthy companion Umrao Singh. The queen said to him “Bhaiya Umrao, I think the enemy forces wanted to capture me alive. I think it would be better to put an end to my life instead of falling into their unholy hands.”

Umrao Singh said, “Rani behan, first let your brother show the mettle of his sword. After my death you can do whatever you deem fit.”

Umrao Singh assumed slaughtered the enemy forces like cattle. While massacring them, he advanced too far and the queen was left alone. When she saw that she would fall into the hands of the enemy, she jumped off her horse, thrust her own sword into her belly and lost consciousness. On seeing the fallen queen, Waddington announced that the battle be stopped. He went to her and tried to bring her back to consciousness. When the queen regained consciousness for a while, Waddington saluted her and asked her the names of her supporters. The queen spoke just the following words, “I alone am responsible for this war.”

After that, she shouted, “Hari Om” and went to eternal sleep.

A heroic woman sacrificed her life for the country on March 20, 1858.

Source : Indian Revolutionaries: A Comprehensive Study, 1757-1961, Volume 1

Swami Chidbhavananda – a leonine Sanyasi

Swami Chidbhavananda

Swami Chidbhavananda (March 11, 1898 – November 16, 1985) was born in Senguttaipalayam near Pollachi in Coimbatore District, Tamil Nadu. He studied in Stanes School, Coimbatore. He was one of the two Bharatiya in his class, the rest being British. His parents wanted him to go to England after completing his degree in Presidency College, Chennai.

While making arrangements for his travel abroad, he came across a book about Swami Vivekananda’s philosophy. The book had a profound impact on his mind. He started visiting Ramakrishna Matt in Mylapore often and had discussions with Swamijis. Finally, he decided to become a no-voice and went to Ramakrishna Mission in Belur, West Bengal. His guru was Swami Shivananda who was a direct disciple of Ramakrishna Paramahamsa.

 As per the wish and advice of Swami Sivananda, he returned to Tamil Nadu and established an Ashram near Ooty. In 1942, he established the Ramakrishna Tapovanam in Tiruparaithurai, Tiruchi district. Since then, Tapovanam has established several educational institutions in Tamil Nadu and spread the ideals of Ramakrishna and Vivekananda through religious and social activities such as book publishing.

 Swami Chidbhavananda has authored more than a hundred books in Tamil and English. His books address a variety of topics ranging from deep philosophical enquiry to contemporary social life.

 Swami Chidbhavananda view on RSS

 Swami Chidbhavananda, a leonine Sanyasi, addressing the trainees at the Sangh Shiksha Varga,once said: “The man-making training you are receiving in Sangh is exactly the one that Swami Vivekananda had conceived of for our young men”

Indian Women – Lets Learn from our great Legacy

- Aradhana Pandey

In an era of where ideas have the potential to flow across the world, it is important for us, Indian women to relook at our progress. Are we simply being mesmerised by the Western view of life and have begun to accept that as modern . Does modernism mean Modishness ? Does it mean that the Indian view of womanhood is out-dated, old fashioned ?

Which is better ?

 When we compare two things we need metrics to measure. For example when we two countries we have multiple dimensions to compare it- we can compare it based on area, population, GDP etc. We hear people saying women are equal to men. When we say men vs women , we need to exactly know what are we comparing. Individuals have multiple dimensions to compare- The physical strength,emotional strength, intellectual strength and many more things which cannot be measure or even defined. Hence comparing two individuals based on gender is a very complicated thing and needs huge study.The potential of women in some dimensions like emotional, social is far more greater than men which has been accepted in India since ages. This was not proved by today’s statistics where women are working and managing home but long back in India. We forgot to notice these things as we are always taught incorrect history.

Ancient Bharatiya women

We talk about the first women Prime Minister or first women in space but why were we not even reminded about the great women warriors and the same time were great mothers. How many of us remember Jijabai or Rani Ahilyabai Holker or even Jhansi Lakshmi bai when we are giving examples of great women. We might have not even heard of Rani Avantibai or Rani Durgavathibai

ImageImage

Self centered

However we talk about modern day women who is going out just to earn money. These were the women who went out to rule their kingdoms, to sacrifice their life for the nation. They not only ruled the nation but proved themselves as Great rulers. When I talk about great women I don’t think youth of today can imagine these women but can imagine a women with western dress, western language and habits. I remember my mother and grand mother whose motherly nature was just limited to her kids. She took care of neighboring kids whenever required, she took care of maid, vendors and laborers. She gave them food, water and the soothing words where they shared their problems with her and got relaxed from mental pressures.

But today women are becoming more self centered. Let me explain it with a small story. This is the story of Narcissus and his reflection. There was a day when Narcissus was walking in the woods. Echo , an oread (mountain nymph) saw him, fell deeply in love, and followed him. Narcissus sensed he was being followed and shouted “Who’s there?”. Echo repeated”Who’s there?”. She eventually revealed her identity and attempted to embrace him. He stepped away and told her to leave him alone. She was heartbroken and spent the rest of her life in lonely glens until nothing but an echo sound remained of her. Nemesis, the goddess of revenge, learned of this story and decided to punish Narcissus. She lured him to a pool where he saw his own reflection. He didn’t realize it was only an image and fell in love with it. He eventually realised that his love could not be addressed and died.

 Image

Western concept of women today is Narcissus who focus on themselves first. Not only women there but every person their is self centered. This is the reason why the family system vanished in the west. Family is a group of people who inter depend on each other. To make a great family they need sacrifices, adjustments and need to have a attitude of giving. As with the case of Narcissus who could not love Echo but loved his own image. The same is happening with Women today who are aping the western culture.

Problem with today’s women’s empowerment organizations:

Many a women’s organizations are formed for the empowerment of women. Most of these organizations talk about women’s rights. We see that rights and responsibilities are two coins which cannot be separated and these organizations are just trying to show us the other part of the coin. Women responsibilities have changed totally from what it has been 50 years back. The change in the structure of the family, work culture, education system have increased the burden on women. She is not just limited to the house hold works but have to look after kids education, finances with not much support from the extended family. Most of these NGO organizations do not talk about the increased responsibilities of women or the ways to tackle the problems they face during taking up such new responsibilities. The only target of these organizations is to destroy the strong family bond women has with their family and to treat women as a separate entity rather than as part of family. These organization take inspirations from the Western women organizations where there is nothing called as family system. We cannot apply the rules as the west. In rural part of India we have elderly respected people who did resolve family issues if they had any but took effort not to disturb the family.

Image

Every soil is different and farmer can get good results only if he knows the nature of his soil. The same applies to the organization methodologies. The problems of women in West is completely different from that of India. We cannot apply the same organization methodology of west in India. The organizations should think in a broader perspective to solve the problems of women. Instead they are in a hurry to increase the count of the issues they resolved or rather I can say issues they have interrupted in. The issue is said to be resolved when the person who has come with complaint is satisfied and happy with the resolution.

Modern day women definition:

Modern women should be the women who can hold the responsibility of her family but her positive aura should not be just limited to her family but spread in society. Women can impact on society more than a men as her way of handling things is different. We might have seen toddlers copying their parents but mostly they copy their mother than their father. It is the inbuilt nature of women to attract attention of everybody. To make a positive use of this very nature of hers, she should behave in a responsible way. Her every deed has impact on society. She has the power to build the relationships. It is she who can keep society bonded.

However the new western trend of being self centered has increased in the society. It may be in men or women or even the kids. Every one wants to think about themselves first. The self-centered attitude was the main reason for shattering of family system in the west. Today we see this in India too and slowly it is eating up our traditional family system as a pest eats the farm. We could not protect it from entering our strong Indian culture however we can still take care by making ourselves strong. We just need to realize the power we women have and use our strength constructively. It is a false notion created in society that women were given less importance and were neglected by Indian men. We need to recall those great Rani’s and Maharani’s. No other country had a great history of women as we Indians do has. However with the blow of invaders in Indian, women had hidden themselves in ghunghats and forgot to rediscover their potential. Women in India need only to realize which way they need to move. The western self centered way destroying her family and in turn the society or the Indian way where she plays the role of caretaker of not just her family but also the people around her. Women is always filled with lot of love and compassion. If she holds those feelings towards herself it would lead to destruction and if she showers it to others a new peaceful and compassionate world can be created.